พ่อแม่ห่วงมากไป ทำลายความสุขและชีวิตเรา

เราเป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่ พ่อแม่เป็นคนค่อนข้างเข้มงวดมาก ตอนเด็กไม่ค่อยได้ไปไหนเลย ถ้าออกต่างจังหวัด ก็ต้องตามญาติให้ค่อยตามดู อย่างเมื่อก่อนที่เราไปเรียนติวต่างจังหวัด เสาร์อาทิตย์ที่เพื่อนกลับบ้าน ก็ให้ญาติเราที่จังหวัดนั้นมารับเราไปอยู่ด้วย ทั้งๆที่เราอยู่หอคนเดียวก็ได้ เราก็บอกเค้าว่าเราอยู่หอคนเดียวได้  พ่อแม่ก็ไม่ยอมแล้วทะเลาะกันเรื่องใหญ่ จนเราต้องยอมให้ญาติมารับ แต่อยากบอกว่าเราต้องไปอยู่กับญาติเราที่เค้ามีแฟน แล้วห้องน้ำเค้าไม่มีประตูปิด แล้วแฟนญาติก็จะแอบดูเราอาบน้ำด้วย แต่เรื่องนี้เราไม่ได้เล่าพ่อแม่ ตอนนั้นกลัวญาติจะมีปัญหากับพ่อแม่เลยเก็บเรื่องไว้คนเดียว แต่ก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้นเพราะเราอยู่ที่นั่นแค่คืนเดียว แต่ก็คิดในใจว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นเราจะไม่มีวันให้อภัยพ่อแม่เลยที่บังคับเรา เราอยุ่หอของเราดีดีหอก็เป็นหอหญิงด้วย ยังมาบังคับเราให้ไปอยู่กับญาติคิดแต่ว่าเราดูแลตัวเองไม่ได้ ต้องบังคับเราให้ไปอยู่กับญาติรู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ใช้บ้าน มันเป็นห้องพักทหารด้วยซ้ำ ตอนนอนคือนอนรวมกันสามคน ไม่รู้คิดยังไง พอเราโตขึ้น มหาลัย เรารีบเลือกมหาลัยที่ไกลที่สุดเท่าที่เลือกได้ เราไม่อยากอยู่ใกล้บ้านสักนิดเดียว เราไม่อยากกลับบ้าน เรารู้สึกว่าพ่อแม่จะคอยครอบงำชีวิตเราตลอด เรากลับบ้านแค่ปีละครั้ง กลับแต่ละทีต้องให้ญาติกลับเป็นเพื่อนด้วย จนเราทำงาน เราก็เลือกที่จะทำงานต่างจังหวัดที่ไม่ใช่บ้าน จนตอนนี้เราก็ใกล้จะ 30 ปี ละ แล้วเราก็บอกว่าเรามีแฟน พอเรามีแฟนเค้าก็ระแวงทุกอย่างกลัวเราจะไปอยู่กับแฟน กลัวเวลาไปไหนมาไหนกับแฟน เวลาลงรูปกินข้าวด้วยกันในเฟส จะโทรหาจิกๆๆๆทุกครั้งที่ลงรูป จนหลังๆเราไม่ลงรูปอะไรเลยกับแฟน จนหลังๆก็ถามว่าแฟนทำไมไม่มาหาบ้างเลยหรอ เราก็ขี้เกียจจะตอบ ตอบว่าไม่ ให้เขาสบายใจ พอเรากลับบ้าน สิ่งที่เรารู้สึกอึดอัดที่สุด คือ อยู่ดีดี พ่อก็คอยมามองหน้าอกเรา มองหลายรอบมากทั้งตอนหลังอาบน้ำ แล้วก็ตอนใส่เสื้อคอกว้างๆหน่อย ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นแกจะมอง เราก็กึ่งๆคิดในแง่ดี ว่าเค้าคงระแวงว่า เราคงจะไปมีอะไรกับแฟนแล้วรึป่าว คอยมองหน้าอกเรา แต่อีกแง่นึงก็อดคิดไม่ได้ในทางนั้น เราเองก็ระวังตัวไม่นุงผ้าเช็ดตัวออกจากห้องน้ำอีกเลยคือต้องใส่เสื้อผ้าให้เสร็จหลังอาบน้ำเลย แต่ไม่ว่าจะแง่ไหน เราว่าไม่ควร เรารู้สึกแย่ และขยะแขยงมาก เรารู้สึกเขาล้ำเส้นเกินไป ถึงแม้ถ้าเราจะไปมีอะไรกับแฟนแล้วหรือยัง เราอายุปานนี้แล้ว มีอาชีพ การงานดูแลตัวเองได้แล้ว ไม่ควรมาทำแบบนี้กับเรา อยากมีพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆบ้าง เรากลายเป็นคนที่มีอะไรก็จะไม่บอกที่บ้าน บอกแต่ที่ที่เค้าสบายใจ ไปไหนมาไหนก็ไม่อยากบอก ไปไหนก็คอยแต่ระแวง ถึงตอนนี้ถ้าไปต่างจังหวัดหรือผ่านจังหวัดที่แฟนอยู่ ก็ยังคอยโทรมาถามจิกๆ ตลอด แล้วยังจะให้ญาติกลับบ้านเป็นเพื่อนอีก คิดดู กลัวจะไปนอนกับแฟน ทำไมพ่อแม่แทนที่จะคิดว่ากลัวลูกได้ผัว ทำไมไม่คิดว่าลูกจะหาผัวไม่ได้บ้างหรอ อายุปูนนี้ เอาจริง  สภาพพพพพพพ หลายๆอย่างที่เค้าคอยเป็นห่วงเรามากเกินไป เรารู้สึกมันทำลายชีวิตเราเบาๆ อยากฝากเป็นวิทยาทานให้พ่อแม่ยุคใหม่ๆด้วย  ห่วงของพ่อแม่ ห่วงที่มากไปมันทำลายชีวิตลูก ที่ไม่ให้ไปไหนเลยเรารู้สึกมันทำให้เราไม่มีประสบการณ์ชีวิตอะไรเลย ขึ้นรถโดยสารอะไรเองก็ไม่เป็น กลายเป็นคนอ่อนต่อโลก แล้วก็ไม่กล้าตัดสินใจอะไรเอง เรายังรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไม่มั่นใจในตัวเองด้วย  ตอนนี้ก็ยังเป็น ขึ้นรถโดยสารเป็นอีกทีก็ตอนที่เราทำงานแล้วนี่แหละ ไปไหนมาไหนลองผิดลองถูกเองแอบไปนะขอบอก เพราะถ้าบอกก็ไม่ได้ไป  ขอบคุณพื้นที่ที่ให้เราระบาย กูศูนย์ พยายามบอกกูต้องโตขึ้นและยื่นด้วยขาตัวเอง กูขอมีชีวิตที่เป็นของกูเองจริงๆ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่