ปัญหาครอบครัว เรื่องราวในชีวิตจริงยิ่งกว่านิยายจริงๆค่ะ

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรา ตอนนี้เรามีเรื่องที่อัดอั้นใจจะเล่าให้ใครฟังก็ลำบาก เลยเลือกมาพูดในนี้แทนค่ะ
ตอนนี้เราอายุ 20+ค่ะ (กำลังเรียนมหาลัย)
ย้อนกลับไปเมื่อตอนเราเป็นเด็กค่ะ(อนุบาล) พ่อเราต้องทำงานที่อยู่ไกลบ้าน ย้ายหลายจังหวัดอยู่จังหวัดละ1-2ปี ถ้าได้เลื่อนขั้นก็ต้องย้ายที่ ประมาณนี้ค่ะ
เรามีน้องสาวอยู่1คน ตอนน้องสาวเกิดใหม่ๆ ตอนนั้นพ่อทำงานอยู่ที่จังหวัดที่น้องเราเกิด แต่จำไม่ได้ว่าทำมานานแค่ไหน พ่อเราตัดสินใจซื้อบ้านที่จังหวัดนี้ค่ะ(ทุกวันนี้พ่อเราก็ทำงานตั้งหลักปักฐานที่จังหวัดนี้ และอยู่บ้านหลังนี้ค่ะ) ตอนนั้นครอบครัวเราก็ยังรักกันดีค่ะ จำได้ว่าสัมผัสคำว่าครอบครัวจริงๆก็คงเป็นช่วงตอนนั้น(ถึงจะจำเรื่องราวได้นิดๆหน่อยๆด้วยความยังเด็ก) แต่เราก็จำได้ว่าเรามีครอบครัวที่อบอุ่นค่ะ
พอเราขึ้นประถม พ่อได้ย้ายที่ทำงานค่ะ ไปจังหวัดอื่น แม่เราก็ต้องอยู่บ้านหลังนี้เพราะซื้อไว้แล้ว (เมื่อก่อนตอนยังไม่มีบ้าน พ่ออยู่ไหนแม่ก็จะอยู่ด้วยค่ะ)
แม่เราไม่มีเพื่อน และบ้านเราค่อนข้างไกลจากตัวเมืองค่ะ ในตอนนั้น 3-4กินโล ก็คือไม่ได้อยู่ในตัวเมือง แม่เหงาและกลัวค่ะ(พ่อมาเล่าให้ฟังตอนโต)
เลยย้ายเราไปจังหวัดบ้านเกิดแม่และเป็นจังหวัดที่เราเกิด เราคุ้นชินกับ2ที่นี้อยู่แล้ว เพราะที่นั่นเป็นบ้านยายเรา และญาติฝั่งแม่อยู่ที่นั่นทั้งหมด ก็ไปๆมาๆบ่อยๆค่ะ ตอนเด็กๆ พอเคาปิดเทอมและพ่อทำงานไกลบ้าน แม่จะเอาเราไปฝากเลี้ยงอยู่บ้านยายค่ะ ตอนนั้นน้าเราก็มีลูก อายุเท่าๆกันหมดเลยค่ะ 4-5คน แม่กับน้าเราคลอดลูกพร้อมกัย2คนเลยค่ะ ยายเลยมีหลายเยอะในทีเดียว แม่เอาเราไปฝากน้าบ้าง ฝากยายเลี้ยงบ้าง เพราะแม่ไปเที่ยวค่ะ แม่เรายังสวยอยู่เลยค่ะตอนนั้น ไปเที่ยวทุกวัน แม่เป็นคนติดเที่ยวค่ะ ติดแสงสี ตอนนั้นยังเที่ยงได้ชิวๆค่ะ ตอนกลางคืนก็เลยต้องเอาเราไปฝากน้าบ้างบางวัน น้าเราขายของค่ะ แฟนน้าไม่ค่อยชอบเรากับน้อง เพราะชอบไปวุ่นวายกับครอบครับเขา แต่น้าเราใจดีกับเรามาค่ะ น้าเราเลี้ยงดูมาตลอด ใครพูดไม่ดี น้าเราก็ดูแลเหมือนเดิมค่ะ ครอบครัวแฟนน้าเราเป็นคนจีน(บ้านแฟนน้าก็จะไม่ชอบน้าเราค่ะ เพราะน้าเราจนมเป็นลูกชาวน้า) เราไม่ได้เหมารวมนะคะ อันนี้พูดถึงสิ่งที่น้าเราเจอมาค่ะ แฟนน้าเราเลยไม่ชอบเรากับน้องเพราะเราไปลำบากเขาค่ะ(แง่ เราแอบเก็บกดหน่อย ตอนนี้เริ่มจำทุกอย่างได้มากขึ้นค่ะ อาจจะฝังใจด้วย เสียใจด้วย หลายๆความรู้สึกค่ะ) แฟนน้าเราก็จะพยายามพูดให้เรากับน้องรู้สึกแย่ เช่น ถามว่า แม่ไปไหนล่ะ พอถึงเวลากินข้าวก็จะถามว่า มีเงินมั๊ยล่ะ เราก็ได้แต่เงียบค่ะ แต่น้าเราไม่เคยถามแบบนี้เลยค่ะ เลี้ยงเราเหมือนลูกเลย ด้วยความที่น้าเราขายของก็จะมีวันที่ลูกค้าเยอะๆ เด็กเต็มร้านก็จำทำงานลำบากค่ะ เลยต้องเอาพวกเราไปฝากไว้บ้านยาย มีเรากับน้องแล้สก็ลูกน้าค่ะ ยายก็จะรักลูกน้ามากกว่าพวกเราอย่างเห็นได้ชัดเลยค่ะ ลูกน้าน่ารักค่ะ อ้วนๆขาวๆเป็นเด็กน้ารักน่าหอมแก้มเลยแหละ พวกเราเกิดพร้อมกัน ยายไม่อุ้มพวกเราเลยค่ะ ยายอุ้มแค่ลูกน้า เพราะน้าได้แฟนเป็นคนจีนมีฐานะ ลูกก็น่ารักๆทั้งนั้น แต่แม่เราได้พ่อเราเป็นสามี พ่อเราบ้านจนมากค่ะ แต่พ่อเราตั้งใจเรียนมาก เลยทำให้จบปริญญามาได้ตอนนั้นด้วยทุนค่ะ ยายกับตาเราไม่ชอบพวกเราเลยค่ะ(พ่อเล่าให้ฟัง ว่าไม่เคยช่วยเหลือบ้านเราสักนิดตอนมีปัญหา พ่อได้แต่กัดฟันสู้เพื่อพวกเรา พ่อมาพูดตอนเราโต เราเลยเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้นค่ะ) ต่อนะคะ ยายเราก็รักเรากับน้องน้อยกว่าแบบเห็นได้ชัดค่ะ เราสัมผัสได้ ทุกคนก็รู้ค่ะ ไม่ได้อยากคิดไม่ดีกับใครเลยนะคะ แต่เรารับรู้ได้จริงๆค่ะ เขารักเรากับน้องแหละค่ะ พวกเราก็หลาน แต่ก็รักน้อยกว่าจริงๆ แม่เราเอาแต่เที่ยวด้วยค่ะ ทิ้งพวกเราให้คนอื่นดูแลตลอด ก็ไม่แปลกที่เขาจะไม่ค่อยชอบพวกเรา แม่เราไม่ทำงานด้วยค่ะ ให้พ่อเลี้ยง
บ่นยายเลยค่ะ เราคงเก็บความน้อยใจมากนานแสนนานจริงๆ ขอโทษที่พูดยาวนะคะ

ต่อนะคะ เรื่องราวต่างๆก็ดำเนินเรื่อยๆค่ะ แม่เราย้ายมาจังหวัดบ้านเกิดตัวเอง เราก็มาเรียนที่นี่ค่ะ แม่เที่ยวได้ทุกคืน พ่อทำงานหาเงินส่งเราและน้องและแม่ค่ะ ก็มีปากเสียงกันบ่อยๆค่ะ แต่ตอนนั้นเรารักแม่มากเลยนะคะ แม่จะทิ้งเราไว้ไหน เราก็รักค่ะ รักจริงๆ รอแม่มาหาทุกวัน รอแม่มารับกลับบ้าน เห็นแม่ก็จะดีใจมากค่ะ เพราะแม่ใจดีกับเราแต่คนอื่นไม่ค่อยรักพวกเรา เราเลยรักแม่มากๆ และสนิทกับแม่มากกว่าพ่อค่ะ เพราะพ่อทำงานไกล ก็ห่างกับพ่อเรื่อยๆ อยู่แต่กับครอบครัวฝังแม่ เราก็รักพ่อน้อยมากๆค่ะตอนนั้น พ่อมาหาก็ไม่ดีใจมาก เพราะพ่อชอบถามเกี่ยวกับการเรียน ตอนนั้นเราไม่เข้าใจค่ะ ว่าทำไมพ่อถึงต้องเคี่ยวเข็ญเราเรื่องเรียนขนาดนั้น เราเลยไม่ค่อยชอบพ่อค่ะ เราไม่เคยรู้เลยค่ะตอนนั้นว่าพ่อรักเรามากแค่ไหน ขับรถมาไกลๆเพื่อมาเจอพวกเรา มาก็มาทะเลาะกับแม่ จำได้ว่าพ่อต้องกลับไปกลางดึก เพราะทะเลาะกับแม่ พ่อทำได้แค่ยืนคุยกับเราผ่านประตู ให้เงินเรา แล้วก็บอกรักเรา แล้วก็หายไป เป็นแบบนี้บ่อยๆ จนเราอายุประมาน8-9ขวบ พ่อกับแม่เราก็ได้หย่ากันค่ะ เราไม่รู้เหตุผลเหมือนกันค่ะ จำได้แค่ว่าเลิกเรียนมา มีคนมาบอกว่าพ่อกับแมาหย่ากันแล้ว
รู้สึกยังไง เราเด็กค่ะ เราก็เห็นเขาทะเลาะกันบ่อยๆเราก็ไม่เข้าใจแร่ชัดว่าหย่ากันคืออะไรเพราะเราก็เห็นพ่อกับแม่คุยกันบ้างเรื่องพวกเราทำให้เขายังต้องติดต่อกันอยู่ค่ะ เรารู้ตัวอีกทีพ่อเรามารับเรากับน้อง เพื่อไปหาแม่ที่อยู่บ้านกับแฟนใหม่ค่ะ พ่อเรารักแม่มากกกกก รักมากจริงๆค่ะ รักพวกเรามากด้วย ปู่กับย่าเราเสียตั้งแต่เรายังไม่เกิดค่ะ พ่อเรามีแค่พวกเราจริงๆ พ่อพาเราไปตะโกนเรียกแม่ พ่ออุ้มเราเพราะแม่จะค่อนข้างสนิทกับเราค่ะ แม่รักเรามาก แม่ไม่ตีเราเลย แม่ไม่ด่าเราเลย เราเป็นคนขั้น้อยใจ ไม่ค่อยกล้าแกล้งน้อง แม่ก็จะชอบโอ๋เราเวลาโดนน้องแกล้ง(พี่น้องตีกันปกติค่ะ555) พ่อเราก็อุ้มเราให้เรียกแม่ แม่เราออกมาหน้าบ้าน(มีรั้วบ้านอีกชั้น เรายื่นอยู่มี่รั้วกับพ่อ) แม่ร้องไห้เรียกเรา ''มาหาแม่สิลูก'' แม่พูดไปร้อฃไห้ไป แต่พ่อก็อุ้มเราไว้ไม่ให้ไป เพราะแม่อยู่ในบ้านกับคนใหม่ เหตุการณ์นี้บีบหัวใจเรามากค่ะ บีบมากจริงๆ เรารักแม่ไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้ แต่เราก็สงสารพ่อด้วย สุดท้ายเราก็ได้กลับมาบ้านหลังที่ซื้อไว้กับพ่อในคืนนั้นค่ะ น้องเราก็กลับมาด้วย ช่วงนั้นน่าจะเสาร์อาทิตย์ ไม่ก็ปิดเทอมค่ะ จะไม่ค่อยได้ เราไม่ได้ไปเรียนค่ะเลยกลับมากลับพ่อได้ จำได้ว่าเห็นเบอร์แม่โทรมา พ่อก็พูดว่า ''ไม่ต้องไปรับสายมันหรอกลูก'' บีบใจเรามากๆอีกแล้ว เพราะเราสนิทกับแม่จริงๆค่ะ ไม่ได้อยู่กับพ่อเลย เหตุการณ์ต่างๆก็ผ่านไป จำได้อีกทีก็เราได้กลับไปเรียนตามปกติ แต่มีแฟนใหม่แม่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยแล้วค่ะ แม่กับแฟนใหม่ก็ขายของค่ะ เป็นร้านเล็กๆ เราก็ได้ย้ายไปอยู่ร้านนั้น น้อง แม่และพ่อเลี้ยง ตอนนั้นเรา10ขวบค่ะ ก็เป็นโรงเรียนเดิมเราแหละค่ะ บ้านเกิดแม่ ชีวิตเรากำลังเข้าสู่นรกทั้งเป็นตอนนี้แหละค่ะ พ่อตอนเลิกกับแม่ก็หัวรุนแรงค่ะ รักมาก เจ็บมาก แค้นมาก ครอบครัวแม่เคาก็ไม่ค่อยเอาพ่อเราแล้วค่ะ ทำให้เราห่างกับพ่อด้วจ แต่พ่อยังเป็นคนส่งเสียค่ากินอยู่ ค่าเทอม เรากับน้องเสมอมานะคะ มีค่าใช้จ่ายอะไรแม่ก็ให้ขอพ่อตลอดค่ะ แม่เราก็เหมือนเดิมค่ะ เที่ยวเหมือนเดิม ตอนกลางคืนออกไปเที่ยว ปล่อยเราไว้กับพ่อเลี้ยงกับน้องค่ะ ร้านที่เรากับน้องอาศัย ก็มีแค่ห้องนอนห้องเดียวค่ะ เรานอนรวมกัน พ่อเลี้ยงเรากินเบียร์ค่ะ เมาทุกวัน แต่ก็รักแม่เรามาก ยอมแม่เราหมด น้องจะสนิทกับพ่อเลี้ยงมากค่ะ ส่วนเราไม่สนิทเลยสักนิด เรารู้สึกได้ว่าเขาชอบมองเราแปลกๆ ชอบจับนั่นนี่เรา จนวันนึงเรานอนอยู่ เขาเอามือเข้ามาในกางเกงเราค่ะ พยายามทำไม่ดีกับเรา เราเจ็บมาก แต่ก็ทำได้แค่นอนนิ่งๆ เราไม่รู้อะไรเลยค่ะตอนนั้น วันมันคืออะไร เช้ามาเขาก็แค่ถามเราว่า ฝันดีมั๊ยเมื่อคืน เราเกลียดมันมาก แต่ไม่กล้าบอกใคร มันทำเราแบบนี้ตลอด แต่เราบอกใครไม่ได้เลยค่ะ เราเป็นเด็กด้วย แม่ก็ไม่อยู่บ้านพ่อก็ไม่สนิท ครอบครัวน้าก็ไม่ค่อยชอบพวกเรา(ยกเว้นน้าและลูกๆน้าที่อายุเท่าๆกับเรา) ยายก็คงไม่เชื่อเรา เราเหมือนอยู่ในนรกจริงๆค่ะ มีคืนนึงมันเมามาก มันเดินเข้ามา และข่มขื่นเราค่ะ ทั้งๆที่น้องเรานอยข้างๆ เราทำได้แค่นิ่ง เราเจ็บมากค่ะทุกคน ครั้งนี้มันไม่ใช้แค่นิ้วหรือแค่จับกน้าอกเรา มันข่มขื่นเด็ก10ขวบจริงๆค่ะ มันพยายามจะทำแต่เราเด็กมาก มันทำเราไม่ได้ค่ะ 
จนมันหลับไป เราได้แค่เปลี่ยนที่นอนมานอนเตียงแม่ และรอให้ถึงเช้า แล้วก็ใช้ชีวิตปกติค่ะ ไปโรงเรียน ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราไม่เคยนอนหลับลงเลย เราได้แต่รอให่ถึงเช้า รอให้แม่กลับบ้าน ภาวนาทุกวัน หน้าอกเราใหญ่กว่าเพื่อนๆเด็กๆรุ่นเดียวกัน แม่ถามว่าไปให้ใครจับ เราก็ทำได้แค่เงียบ เรากลัวแม่ไม่เลือกเราค่ะ น้าก็ถามบ้างว่าเขาทำไรเรามั๊ย เพราะน้าเห็นแม่ปล่อยมันไว้กับพวกเรา เราก็ทำได้แค่ตอบว่าไม่ค่ะ เพราะเรากลัว เราอาย เรารู้สึกเต็มไปหมด เราเหมือนตายทั้งเป็น จนเราอายุ11ขวบ พ่อเราได้ย้ายกลับมาจังหวัดที่ซื้อบ้านไว้ เลยเอาเรามาเรียนด้วยค่ะ ตอนนั้นแม่เราชีวิตดิ่งค่ะ ติดพนันติดเที่ยว ติดหนี้นอกระบบ เราจำได้ว่าแม่มาหาเราเสาร์อาทิตย์เราจะดีใจมาก พ่อเราไม่เคยเลี้ยงพวกเราเพราะต้องคอยหาเงินค่ะ ทำงานบ้านไม่เป็นเลยค่ะ แต่เราต้องมาอยู่กับพ่อ เวลากลับมาเจอแม่ก็จะดีใจรีบวิ่งไปกอด เราไม่เคยรักแม่น้อยลงเลยค่ะ จนวันนึง แม่เราต้องกลับร้านตัวเอง พ่อเรา เราและน้องไปส่งแม่ที่บขสค่ะ แม่พูดกับพ่อเราว่าคงต้องหนีไปไกลๆแล้วแหละ หนีหนี้ พ่อเราก็พูดว่า ถ้าจะไปก็ไปเงียบๆ หายไปแบบเงียบๆปล่อยลูกไว้นี้แหละจะเลี้ยงเอง เราได้ยินหมดค่ะ บีบหัวใจเราเหลือเกิน เราไม่อยากให้แม่ไปไหน แต่เราก็อยู่กับแม่ไม่ได้เพราะเราโดนพ่อเลี้ยงทำ เราทำได้แค่กลั้นใจ กลั้นร้องไห้ และทำเป็นไม่รู้อีกครั้งค่ะ อย่าคิดว่าเด็กจะไม่รับรู้นะคะ เรื่องครอบครัว เด็กแค่ไหนก็รับรู้จริงๆค่ะ เราฝังใจมาทุกวันนี้เราก็ไม่ลืม แต่เราเป็นเด็กเราทำอะไรไม่ได้ (สุดท้ายแม่ก็ไม่ได้ไปไหนนะคะ ขายของอยู่ร้านและใช้หนี้ผ่านมาได้) วันเวลาก็ผ่านไปค่ะ พ่อเคร่งเรื่องเรียนกับเรามากๆๆๆ พ่อหวังดีค่ะ พ่ออยากให้เรามีเงินไม่อยากให้เราลำบากเหมือนแม่ แต่ตอนนั้นเราไม่เข้าใจค่ะ เราไม่เคยโดนแม่บังคับ แต่มาโดนพ่อหัวรุนแรง โมโหง่าย ชอบบังคับเรา พ่อตรงข้ามกับแม่ทุกอย่างเลยค่ะด้านอารมณ์ พ่อคุมไม่เป็นด้วยค่ะ อาจจะเพราะไม่เคยเลี้ยงลูก แต่เราก็ผ่านวันเวลาต่างๆมาได้ ด้วยความเก็บกดและมีปมในใจเสมอมา ผ่านช่วงม.ต้นที่ติดเพื่อนมาก เราชอบทำกิจกรรมมากค่ะ เราชอบพูดมาก เราเป็นคนที่ยิ้มตลอดเวลาจนครูหลายๆคนทักว่าทำไมเธอยิ้มตลอดเวลาเลย ครูก็แซวๆค่ะ เราดูเป็นคนร่าเริงจริงๆ จนวันนึงมึครูคนนึงทักเราว่า ครูเห็นเธอยิ้มตลอดเวลา คนแบบเธอในใจต้องเศร้ามากแน่เลย ครูดูออกนะ เราจุกเลยค่ะ เราค่อยๆทบทวน และเก็บคำพูดครูมาคิดว่าเราปิดหน้าเศร้าๆ้ราตอนอยู่บ้านและเป็นคนร่าเริงต่อหน้าคนอื่นแบบนตั้งแต่เมื่อไหร่ เราก็ค่อยๆรู้ตัวเองค่ะว่าเราพยายามทำให่ตัวเองดูมีความสุขเพื่อปิดบังความเศ้ราในใจเสมอมา เรมีปมเรื่องความรักความอบอุ่น เวลาเรามีแฟนเราเลยรักแฟนมากค่ะ อกหักก็ดิ่งสุดมาก โตมาเราก็ได้เข้าใจว่าที่เราเสียใจขนาดนี้เวลาอกหักเพราะเราต้องการความรักมากๆและกลัวการเสียมันไปนี่เอง ชีวิตเราก็ดำเนินต่อไปค่ะ เพิ่มเติมอีกนิด เราโตมากับการอยู่กับน้องค่ะ อยู่ด้วยตัวเอง หมายถึงพ่อเราไม่ค่อยกลับบ้านค่ะเพราะทำงาน เราต้องอยู่บ้านกับน้องบ้าง อยู่หอกันเองบ้างเมื่อโตมา เราเลยไม่ชินกับการอยู่กับคริบครัวค่ะ ตั้งแต่ม.ต้นมา ไม่มีพ่อแม่ไปรับที่รร.เหมือนเพื่อนๆ เราไปเองกลับเอง ฝนตกก็ตากกลับ ก็ดิ้นรนอยู่รอดมาค่ะ(ด้วยเงินที่พ่อส่งและคำพูดดีๆที่แม่ให้ค่ะ) พ่อจะซัพพอร์ตเรื่องเงินแต่อารมณ์ร้อน แม่จะใจดีเข้าใจแต่ไม่มีเงินให้ค่ะ

และแล้ววันเวลาต่างๆก็ผ่านไป จะจบแล้วค่ะทุกคน เรามีคำถามที่อยากจะถามหลังจากได้อ่านเรื่องราวฉบับย่อๆของเราไปค่ะ เดี๋ยวเราไปต่อข้างล่างนะคะ(ไม่รู้ว่าเรียกว่าอะไร เราขอเรียกว่าคอมเม้นนะคะ) ขอต่อในคอมเม้นอีกนิดค่าาา
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่