สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อเลยคือเมื่อสามวันก่อนโทรคุยกับเพื่อน
เกริ่นก่อนนะคะ คือ เพื่อนเห็นสตอรี่ที่เราลงว่าไม่มีเงินแล้ว ต้องประหยัด เพื่อนก็บอกเราว่ามีพอมั้ย ยังไงก็บอกนะ
เราเลยบอกว่าไม่เป็นไรๆ ในบัญชีไม่มีแต่ยังพอมีเงินสดอยู่ แค่ต้องห้ามใจ
เพราะอยากกินผักอบกรอบมากกกก รอมีเงินก่อนค่อยกิน
ทีนี้เพื่อนก็พูดมาว่า อย่าพูดดิ อยากกิน
(คือเพื่อนเราทำงานโรงงาน แล้วสถานการณ์ตอนนี้เค้าให้อยู่แต่ในนั้นห้ามออกไปไหนเลย
ถ้าอยากกินอะไรก็ต้องมีคนมาส่ง แต่โรงงานค่อนข้างอยู่ในที่ห่างไกลชุมชนเลยไม่ค่อยมีใคร
เข้าไปส่งหรือของที่อยากกินค่ะ)
หลังจากนั้นคือ
เรา:อยากกินก็ซื้อเลยยย (เพราะเพื่อนมีเงินค่ะ แต่ออกไปไหนไม่ได้ เราเลยบอกแบบนี้)
เพื่อน:จะไปซื้อยังไงล่ะ ทุกวันนี้ของกินก็แทบไม่มีคนมาส่งที่โรงงานแล้ว มันไกล
เรา:อ้าว ร้านนี้ส่งไปรษณีย์ได้นะ แค่เรารอรับของ (เพราะเราเคยส่งของให้เพื่อนทางนี้ ก็ได้รับปกติค่ะ)
เพื่อน:กว่าไปรษณีย์จะมาถึงก็อีกตั้งหลายวัน ตอนนั้นก็ไม่อยากแ_กละ
เรา:ถ้าเราอยากกินเดี๋ยวมันไปถึงความอยากเราก็มาแหละ
เพื่อน:ซื้อมาก็ไม่มีที่เก็บอ่ะ กินหมดวันเดียวมันก็ไม่ใช่ละ
เรา:ผักอบกรอบมันอยู่ได้นานละ ไม่ต้องแช่เย็นด้วย
ทีนี้พีคมันอยู่ตรงนี้ค่ะ เพื่อนเริ่มมีน้ำเสียงหงุดหงิด เรายัง งง อยู่ 55555
เพื่อน:ก็ไม่ได้อยากกินผักอบกรอบ!
เรา:อ้าวววว (งงค่ะ งงจริง)
เพื่อน:อยากกินโทสต์งี้ เอ็งเอามาส่งได้มั้ย! อยากกินบิงซูอ่ะ เอ็งมาส่งให้ได้ป้ะล่ะ!
เรา:เดี๋ยวก่อนนน คือเมื่อกี๊คุยกันเรื่องผักอบกรอบนะ ข้าบอกว่าข้าอยากกิน เอ็งบอกอย่าพูด อยากกิน แล้วอยู่ดีๆมาเป็นอันนี้ได้ไง
เพื่อน:เออ ช่างมันเถอะ
คือพอเพื่อนพูดแบบนี้มา เรางงจริงๆค่ะ แล้วเราก็นอยด์เลย อยู่ดีๆมาเหวี่ยงใส่เราทำไม
รู้ว่าเครียดงาน เครียดสถานการณ์ แต่เราก็เครียดเหมือนกันยังไม่เคยไปเหวี่ยงใส่เลยเพราะรู้ว่าต้นเหตุไม่ได้มาจากเพื่อนเรา
ทีนี้พอเราเงียบ เพราะไม่พอใจ ไม่มีอารมณ์จะคุยแล้ว เพื่อนก็ถามว่าวางมั้ย จะวางมั้ย
เราก็บอกว่าแล้วแต่เลย ยังไงก็ได้ เพราะนานๆจะว่างคุยกันค่ะ
ทีนี้เพื่อนพูดมาว่า วางแหละ ไม่พูดอะไร คุยต่อไปมันก็เซ็ง
เราแบบเหมือนหัวติดไฟเลยตอนนั้น เราเลยบอกไปว่า อืม อยู่ดีๆก็โดนเหวี่ยงใส่ เป็นใครก็เซ็ง แล้วเราก็วางสายเลย
นี่แหละค่ะเรื่องทั้งหมด จนตอนนี้ยังไม่คุยกัน ไม่มีการติดต่อมา พอเราหายโกรธเราเลยเล่าเหตุการณ์นี้ให้เพื่อนสนิทของเราทั้ง2คนฟัง
เพื่อให้มั่นใจว่าใครถูกผิด เพื่อนก็บอกว่าครั้งนี้เราไม่ผิด แต่ว่าเพื่อนเครียดอยู่รึเปล่า เพราะไปไหนไม่ได้ เลยพูดแบบนั้น
แต่ก็ยืนยันว่าเราไม่ผิดจริงๆ เราก็เลยรอเพื่อนทักมา เพราะทะเลาะกันวันพฤหัส จนวันนี้วันอาทิตย์ก็ยังไร้การติดต่อ
คือเรายอมรับว่ารอค่ะ ไม่ได้อยากทะเลาะกัน เลยรอ รู้ว่าเพื่อนทำงาน จะว่างคืนวันเสาร์ถึงวันอาทิตย์
เราไม่ได้โกรธถึงขนาดจะตัดขาดนะคะ เพราะเข้าใจว่าเพื่อนอาจจะเครียด คือแค่รู้ว่าตัวเองผิด แล้วขอโทษหรือทักมาเราก็พร้อมจะมูฟออน
แต่แบบพอผ่านมาหลายวันมันรู้สึกแย่เพราะว่าเค้ารู้ว่าเราโกรธแต่ก็ปล่อยเราไว้แบบนี้ เหมือนไม่แคร์กันเลย
ซึ่งที่ผ่านมาเป็นแบบนี้ตลอด เราโกรธเองต้องหายเอง เพราะเคยไปถามเหตุผล เพื่อนบอกว่าไม่มีอารมณ์ง้อ
มันเจ็บปวดมากเลยค่ะ555555 เพราะปกติถ้าครั้งไหนเราผิด เราจะพยายามทักไปหาก่อน เพราะรู้ตัวว่าผิด
แต่พอเป็นเราโกรธบ้าง เพื่อนจะเงียบ เพราะรู้ว่าสุดท้ายเราเองก็จะทนไม่ได้ ซึ่งเราพยายามทนอยู่ที่ตะไม่ทักไปก่อน
แต่มันน้อยใจมากๆๆๆๆๆ มากๆค่ะ มันคิดว่าเดี๋ยวสุดท้ายเราก็ต้องทักไปเพราะไม่อยากเสียความสัมพันธ์นี้ อยากคุยด้วย
แต่พอมาคิดว่าเพื่อนคิดไม่เหมือนกันมั้ง มันเป็นแบบนี้ทุกรอบ ก็ตะเป็นต่อไปหรอ มันก็ไม่อยากทักไปเลยค่ะ
คืออออ ตบตีกับตัวเองอยู่ 5555555 จริงๆเสียใจนะคะ อยากตัดเหมือนกัน มันแบบเสียความรู้สึกที่โดนแบบนี้อีกแล้วค่ะ
เห้อออออออออออออออออ ทะเลาะกันตอนโตมันทำใจยากจริงๆนะคะ เพราะคิดเยอะ คิดแยะ แล้วรู้สึกว่ามันกลับไปเป็นแบบเดิมยาก
เราก็พยายามหาอะไรทำให้ไม่ไปโฟกัสกับเรื่องเพื่อนอยู่ค่ะ แต่แว้บๆมันจะคิดตลอด 555555
ทะเลาะกับเพื่อน เซ็งงงงงง
เกริ่นก่อนนะคะ คือ เพื่อนเห็นสตอรี่ที่เราลงว่าไม่มีเงินแล้ว ต้องประหยัด เพื่อนก็บอกเราว่ามีพอมั้ย ยังไงก็บอกนะ
เราเลยบอกว่าไม่เป็นไรๆ ในบัญชีไม่มีแต่ยังพอมีเงินสดอยู่ แค่ต้องห้ามใจ
เพราะอยากกินผักอบกรอบมากกกก รอมีเงินก่อนค่อยกิน
ทีนี้เพื่อนก็พูดมาว่า อย่าพูดดิ อยากกิน
(คือเพื่อนเราทำงานโรงงาน แล้วสถานการณ์ตอนนี้เค้าให้อยู่แต่ในนั้นห้ามออกไปไหนเลย
ถ้าอยากกินอะไรก็ต้องมีคนมาส่ง แต่โรงงานค่อนข้างอยู่ในที่ห่างไกลชุมชนเลยไม่ค่อยมีใคร
เข้าไปส่งหรือของที่อยากกินค่ะ)
หลังจากนั้นคือ
เรา:อยากกินก็ซื้อเลยยย (เพราะเพื่อนมีเงินค่ะ แต่ออกไปไหนไม่ได้ เราเลยบอกแบบนี้)
เพื่อน:จะไปซื้อยังไงล่ะ ทุกวันนี้ของกินก็แทบไม่มีคนมาส่งที่โรงงานแล้ว มันไกล
เรา:อ้าว ร้านนี้ส่งไปรษณีย์ได้นะ แค่เรารอรับของ (เพราะเราเคยส่งของให้เพื่อนทางนี้ ก็ได้รับปกติค่ะ)
เพื่อน:กว่าไปรษณีย์จะมาถึงก็อีกตั้งหลายวัน ตอนนั้นก็ไม่อยากแ_กละ
เรา:ถ้าเราอยากกินเดี๋ยวมันไปถึงความอยากเราก็มาแหละ
เพื่อน:ซื้อมาก็ไม่มีที่เก็บอ่ะ กินหมดวันเดียวมันก็ไม่ใช่ละ
เรา:ผักอบกรอบมันอยู่ได้นานละ ไม่ต้องแช่เย็นด้วย
ทีนี้พีคมันอยู่ตรงนี้ค่ะ เพื่อนเริ่มมีน้ำเสียงหงุดหงิด เรายัง งง อยู่ 55555
เพื่อน:ก็ไม่ได้อยากกินผักอบกรอบ!
เรา:อ้าวววว (งงค่ะ งงจริง)
เพื่อน:อยากกินโทสต์งี้ เอ็งเอามาส่งได้มั้ย! อยากกินบิงซูอ่ะ เอ็งมาส่งให้ได้ป้ะล่ะ!
เรา:เดี๋ยวก่อนนน คือเมื่อกี๊คุยกันเรื่องผักอบกรอบนะ ข้าบอกว่าข้าอยากกิน เอ็งบอกอย่าพูด อยากกิน แล้วอยู่ดีๆมาเป็นอันนี้ได้ไง
เพื่อน:เออ ช่างมันเถอะ
คือพอเพื่อนพูดแบบนี้มา เรางงจริงๆค่ะ แล้วเราก็นอยด์เลย อยู่ดีๆมาเหวี่ยงใส่เราทำไม
รู้ว่าเครียดงาน เครียดสถานการณ์ แต่เราก็เครียดเหมือนกันยังไม่เคยไปเหวี่ยงใส่เลยเพราะรู้ว่าต้นเหตุไม่ได้มาจากเพื่อนเรา
ทีนี้พอเราเงียบ เพราะไม่พอใจ ไม่มีอารมณ์จะคุยแล้ว เพื่อนก็ถามว่าวางมั้ย จะวางมั้ย
เราก็บอกว่าแล้วแต่เลย ยังไงก็ได้ เพราะนานๆจะว่างคุยกันค่ะ
ทีนี้เพื่อนพูดมาว่า วางแหละ ไม่พูดอะไร คุยต่อไปมันก็เซ็ง
เราแบบเหมือนหัวติดไฟเลยตอนนั้น เราเลยบอกไปว่า อืม อยู่ดีๆก็โดนเหวี่ยงใส่ เป็นใครก็เซ็ง แล้วเราก็วางสายเลย
นี่แหละค่ะเรื่องทั้งหมด จนตอนนี้ยังไม่คุยกัน ไม่มีการติดต่อมา พอเราหายโกรธเราเลยเล่าเหตุการณ์นี้ให้เพื่อนสนิทของเราทั้ง2คนฟัง
เพื่อให้มั่นใจว่าใครถูกผิด เพื่อนก็บอกว่าครั้งนี้เราไม่ผิด แต่ว่าเพื่อนเครียดอยู่รึเปล่า เพราะไปไหนไม่ได้ เลยพูดแบบนั้น
แต่ก็ยืนยันว่าเราไม่ผิดจริงๆ เราก็เลยรอเพื่อนทักมา เพราะทะเลาะกันวันพฤหัส จนวันนี้วันอาทิตย์ก็ยังไร้การติดต่อ
คือเรายอมรับว่ารอค่ะ ไม่ได้อยากทะเลาะกัน เลยรอ รู้ว่าเพื่อนทำงาน จะว่างคืนวันเสาร์ถึงวันอาทิตย์
เราไม่ได้โกรธถึงขนาดจะตัดขาดนะคะ เพราะเข้าใจว่าเพื่อนอาจจะเครียด คือแค่รู้ว่าตัวเองผิด แล้วขอโทษหรือทักมาเราก็พร้อมจะมูฟออน
แต่แบบพอผ่านมาหลายวันมันรู้สึกแย่เพราะว่าเค้ารู้ว่าเราโกรธแต่ก็ปล่อยเราไว้แบบนี้ เหมือนไม่แคร์กันเลย
ซึ่งที่ผ่านมาเป็นแบบนี้ตลอด เราโกรธเองต้องหายเอง เพราะเคยไปถามเหตุผล เพื่อนบอกว่าไม่มีอารมณ์ง้อ
มันเจ็บปวดมากเลยค่ะ555555 เพราะปกติถ้าครั้งไหนเราผิด เราจะพยายามทักไปหาก่อน เพราะรู้ตัวว่าผิด
แต่พอเป็นเราโกรธบ้าง เพื่อนจะเงียบ เพราะรู้ว่าสุดท้ายเราเองก็จะทนไม่ได้ ซึ่งเราพยายามทนอยู่ที่ตะไม่ทักไปก่อน
แต่มันน้อยใจมากๆๆๆๆๆ มากๆค่ะ มันคิดว่าเดี๋ยวสุดท้ายเราก็ต้องทักไปเพราะไม่อยากเสียความสัมพันธ์นี้ อยากคุยด้วย
แต่พอมาคิดว่าเพื่อนคิดไม่เหมือนกันมั้ง มันเป็นแบบนี้ทุกรอบ ก็ตะเป็นต่อไปหรอ มันก็ไม่อยากทักไปเลยค่ะ
คืออออ ตบตีกับตัวเองอยู่ 5555555 จริงๆเสียใจนะคะ อยากตัดเหมือนกัน มันแบบเสียความรู้สึกที่โดนแบบนี้อีกแล้วค่ะ
เห้อออออออออออออออออ ทะเลาะกันตอนโตมันทำใจยากจริงๆนะคะ เพราะคิดเยอะ คิดแยะ แล้วรู้สึกว่ามันกลับไปเป็นแบบเดิมยาก
เราก็พยายามหาอะไรทำให้ไม่ไปโฟกัสกับเรื่องเพื่อนอยู่ค่ะ แต่แว้บๆมันจะคิดตลอด 555555