เหนื่อยอยากระบาย

การเกิดมันง่ายมากแค่คน 2 คนแล้วมาเจอกัน แต่การ.....ทำไมมันยาก มันยากเพราะตะกระคนเรา สังคมสิ่งแวดล้อมการที่ต้องตื่นมาแล้วเจอเรื่องเครียดเหนื่อยใจทุกวันมันทรมานมากรู้กันบ้างไหม มันถูกที่หลายคนบอกว่าคนจนไม่ควรมีลูก แล้วกูดันเกิดมาในท้องคนจน พอเหนื่อยมากๆก็เครียด แล้วก็มาทะเลาะกันทุกวัน ชีวิตบัดซบที่สุด รู้ว่าเหนื่อยจะมีลูกกันทำไมวะไม่หาเงินซื้อความสุขให้ตัวเอง จะกลัวทำไมตอนแก่ มีตั้งหลายอย่างที่ช่วยได้ พอกันที ไม่ไหวแล้วเหนื่อยมากๆ พยายามทำให้ดีแต่ก็ไม่ดีขึ้น อยู่แบบนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ คนเราต้องกล้ารับความจริงที่เกิดขึ้น แต่ความจริงนั้นเราไม่ได้ทำแต่มันเกิดขึ้นแล้วก็ต้องยอมรับมันให้ได้ ความจริงนั้นคือ ผมติด hiv มาจากเพื่อนสมัยเรียน ไม่ใช่พลาดด้วย มันเอาเลือดมาทาที่แขนตอนผมเผลอ ตอนนั้นอยู่ ป.5 ก็รู้แหละว่าอาจติดได้ แต่มันเด็กเกินไปที่จะตัดสินใจอะไรบางอย่าง จนคิดในแง่ดี ครูบอกว่า โรคนี้ติดได้ ทางเพศสัมพัน อย่าคิดมากเพื่อนไม่ได้เป็นหรอก จงใจพูดแก้สถานการ คนรู้ทั้งหมู่บ้านว่า พ่อแม่ไอ้คนนี้เป็น ผมก็ไม่ได้บอกพ่อแม่ จนผ่านไป 20 ปี อาการเริ่มออก และน่าจะติดทั้งครอบครัว จากการใช้ห้องน้ำร่วมกัน จนพอแม่เจ็บออดๆแอดๆ พอมีเซ็กกันไม่ได้ก็ทะเลาะกันทุกวัน บนโลกใบนี้คงมีผมคนเดียวที่โชคร้ายแบบนี้ ใครที่สร้างโรคนี้ขึ้นมาจากห้องแลปไหนก็ช่าง มันโครตเลว ผมไม่อยากให้ใคร เจอแบบผมอีก ต่อไปนี้ ผมอยากให้ประเทศไทย มีการตรวจโรคติดต่อก่อนรับเข้าเรียน​มันจำเป็นมาก แต่ผมก็ไม่ได้โกรธ ไอ้เด็กเวรร่วมห้องคนนั้นแล้วล่ะ ถือเป็นกรรมเก่าของเรา ทุกวันนี้มันใช้ชีวิตปกติ รับยา มีเมียไม่รู้เมียมันรู้ป่าว เจอหน้าแทบไม่อยากมอง มันก็หลบเหมือนกัน แต่รู้ว่ามันไม่สำนึกผิดหรอก ชีวิตผมมันบัดซบเนอะ น่าจะบัดซบที่สุดในไทยและในโลกใบนี้ ยอมรับว่าตอนนั้นเด็กมาก ยังมีความคิดจะ.....ตัวเองแต่ไม่กล้า ถ้าโตกว่านี้ผมคงพ้นทุกข์ไปแล้ว