เหมือนมีปมในใจ ที่มีแม่ก็เหมือนไม่มี!

เราอายุ25 ตั้งแต่จำความได้ ก็เห็นแต่แม่เล่นการพนันเป็นอาชีพ ส่วนพ่อทำนา ตั้งแต่โตมาเราไม่เคยได้อะไรจากแม่เลย ไม่ว่าจะเสื้อผ้า รองเท้า ของใช้ ส่วนมากจะเก็บเงินซื้อเองหมด โทรเครื่องแรกที่จำได้ก็ไปรับจ้างเสาร์อาทิตย์ เก็บเงินซื้อเอง เงินไปรร.ได้อาทิตย์ละ200 ต้องใช้ให้ถึงอาทิตย์ ตอนเรายังไม่ออกจากบ้านนางไม่ได้หนักขนาดนี้ พอเรามาวัยทำงาน นางไม่เคยโทรถามสารทุกข์สุขดิบ เหมือนแม่คนอื่นเลย โทรมามีแต่ขอเงิน เราเฟลมาก รู้สึกไม่อยากรับสายแม่ แต่เราจะถามเรื่องที่บ้านกับน้องตลอด เราไม่อยากรับรู้ เพราะนางเริ่มเป็นหนักเรื่อยๆ ขายที่ขายนา สงสารพ่อกับยายมาก ใครว่าอะไรก็ไม่ฟัง น้องสองคนอยากได้อะไรก็ไม่ได้ต้องเก็บเงินซื้อเอง โทรศัพท์ต้องรอเราซื้อให้ สงสารน้องมากที่ต้องมาเจอเหมือนที่เราเคยเจอ น้องคนกลาง17 คนเล็ก14 แต่ต้องมาเจอแม่ที่เป็นแบบนี้ พ่อแม่ทะเลาะกันทุกวัน น้องสาวร้องไห้ เก็บกด อายเพื่อน เราได้แต่ปลอบน้อง ภาวนาให้เรียนจบไวๆ จะได้ทำงานเราจะได้หายห่วง ตอนนี้เรากับแม่ไม่ติดต่อกันเลย เพราะนางเป็นหนัก ออมสินน้องนางก็จะเอา พอเราโทรไปว่า นางไม่ฟัง แต่กลับบอกตัดแม่ตัดลูก เราอึ้งแต่ไม่ร้องให้เลยสักนิด เพราะเราโดนมาตั้งแต่เด็กกับคำด่า คำพูดที่มันแทงใจ เราจะทำยังไงดีกับแม่แบบนี้ ไม่รู้เวรกรรมอะไรถึงได้มาเจออะไรแบบนี้ ทุกวันนี้เห็นแฟนคุยกับแม่เขา เราอิจฉามากได้แต่เดินหนี เราน้อยเนื้อต่ำใจมากที่มีแม่ก็เหมือนไม่มี ไม่รู้จะเอาปมนี้ออกจากใจยังไง🥺😥😥