ทุกคนคิดว่านิสัยกับความคิดเรามันแย่เกินไปมั้ยคะ?

สวัสดีค่ะ เราชื่อ จอย(นามสมมุติ) นะคะ คือว่าเราอายุ15ปีเองค่ะ เข้าเรื่องเลยนะคะ คือเราตอนเด็กเนี่ย พ่อแม่ทะเลาะกันบ่อยมาก ตอนเด็กในความทรงจำก็คือไม่มีความสุขเลย แม่ก็เลิกกับพ่อแยกไปอยู่ที่อื่น เราก็ต้องอยู่กับพ่อ พ่อก็กินเหล้าเกือบทุกวัน วันไหนไปทำงานก็เอาเงินทิ้งไว้ให้วันละ40 ไม่เคยเป็นห่วงอะไรเลย พอเราทำนิสัยแย่ๆพ่อก็ไม่เคยว่าเคยด่าเลย พ่อก็ยอมๆไป จนพอเราโตมามันก็ติดเป็นนิสัย พอเราขึ้นม.1 เราก็เริ่มเที่ยวกลางคืนแล้ว ผลปรากฏว่า "พ่อไม่ด่า ไม่ว่า ไม่เตือนอะไรเลย เราไม่กลับก็ไม่โทรตาม" ทำให้เรารู้สึกแบบพ่อไม่เป็นห่วงเรา แค่เลี้ยงเราให้พ้นๆไปในหนึ่งวัน จากนั้นเราก็เที่ยวบ่อยขึ้น ช่วงตอนอยู่ม.2-ม.3 เราทะเลาะกับพ่อบ่อยมาก เราพูดแรงๆใส่พ่อ พูดแทงใจดำพ่อ จนบางครั้งพ่อเงียบไปเลย เราไม่เคยรู้สึกผิดเลยค่ะ เราเฉยๆมาก ตอนไหนที่ได้คุยกับพ่อก็คือทะเลาะเกือบทุกครั้ง ไม่เคยพูดดีๆใส่พ่อเลย ไม่เคยกราบพ่อเลย ตอนไหนที่พูดด้วยมีแต่คำแรงๆ ซึ่งมันกลายเป็นเรื่องปรกติมากในครอบครัวตอนนี้(เฉพาะครอบครัวเรานะคะ) ซึ่งตอนนี้เราก็ได้อยู่กับแม่ แบบว่ามาช่วยแม่ทำงานแล้วก็กลับบ้านไปหาพ่อเหมือนเดิม ก็คือเราก็คุยกับแม่ตามปรกตินั่นแหละค่ะ และสิ่งที่เราเกลียดในตัวเองที่สุดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เราพูดไม่ดีใส่แม่ อันนี้เรารู้สึกผิดนะคะ พอเวลาผ่านมาเรื่อยๆ เราก็ไม่รู้สึกผิดแล้ว หนำซ้ำเรายังพูดไม่ดีใส่แม่บ่อยมาก ทุกๆวันเลยก็ว่าได้ จนแม่ร้องไห้เลยค่ะ เรารู้สึกว่าเราเป็นลูกที่แย่มาก เงินเราก็ใช้เยอะทั้งที่พ่อแม่แทบจะไม่มี พอเขาไม่ให้เราก็ด่าด้วยคำแบบ ที่ีแย่อ่ะค่ะ เราคุยกับคนอื่นได้ตามปรกติ เอ็นจอยด้วยซ้ำ มีความสุขกว่าคุยกับพ่อแม่ แต่ทำไมเวลาคุยกับพ่อแม่ถึงคุยดีๆไม่ได้ คือเราพยายามมากๆแล้วค่ะ ตอนนี้ก็จะ16ปีแล้ว ยังคิดอะไรไม่ได้เลยค่ะ มันเป็นสันดานไปแล้ว เราเคยคิดจะฆ่าตัวตายให้มันจบๆไปด้วยนะคะ แต่ใจไม่ถึงพอเอาเชือกค้องคอแล้วก็เอาออก พอมาตอนนี้เราก็มาคิดอีกทีว่า ถ้าเราตายไปมันจะดีกว่าเดิมมั้ยคะ? ทุกอย่างมันจะดีขึ้นมั้ย? พ่อแม่จะได้สบายที่ไม่มีใครคอยจิกคอยกัด? ขอบคุณที่เสียเวลามาอ่านนะคะ เราคงเป็นเด็กที่แย่จริงๆ555555