เป็นโสดมานาน เลือกอยู่คนเดียวมาตลอดเพราะกลัวความรัก

ผมเองเป็นคนที่ไม่เคยมีความรักที่แย่ๆในอดีตที่ผ่านมาหรอกนะ ความรักที่มันผ่านของผมมันก็ดูราบรื่นดี เขาก็ดีกับผมมาก แต่ผมกลับเป็นฝ่ายที่หลีกออกมาทุกครั้ง เพราะผมรู้สึกว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อเขามันมากเกินพอดีจนทำให้ผมเก็บมาเป็นทุกข์เองคนเดียวเสมอ มันทรมาณมาก ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรแย่ๆกับผมเลย ผมเลยตัดปัญหาง่ายๆด้วยการที่ออกห่างออกมาแบบนี้ทุกครั้ง เพราะรู้ตัวว่าชอบรักใครหมดใจจนตัวเองเป็นทุกข์ซะเอง

และอีกเหตุผลที่ไม่อยากเริ่มต้นใหม่กับใครเพราะกลัว การเลิกรา กลัวการทะเลาะกันที่เกิดขึ้นแน่ๆในทุกความสัมพันธ์ เพราะผมเป็นคนที่ไม่ชอบการทะเลาะกันมากๆ ด้วยความที่มีปมตั้งแต่เด็กทำให้จุดนี้เป็นจุดเปราะบางที่สุดของผม ผมจึงคิดว่าอยู่คนเดียว = ไม่มีการทะเลาะ = มีความสุขกว่า
ไม่รู้จะหาเรื่องใส่ตัวทำไมในการสร้างความสัมพันธ์แล้วต้องเจออุปสรรคต่างๆเช่นการทะเลาะกัน

   ที่บอกว่าเป็นจุดเปราะบางของผมเพราะ
1.) ผมรู้ตัวว่าผมอารมณ์ร้อนมากๆโมโหร้ายและไม่อยากเห็นตัวเองเป็นแบบนั้น
2.) ผมมีปมในวัยเด็กคือทะเลาะกับคนในครอบครัวบ่อยและทะเลาะหนัก
3.) คนในครอบครัวเช่น พี่ๆของผม ทะเลาะกันแบบหนักมากจนถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน ให้ผมเห็นประจำในบ้านตอนเด็ก
4.) พ่อกับแม่ผมชอบทะเลาะกันประจำ แม่ด่าผมประจำ
ผมเข้าว่าผมเกิดมาในบ้านที่มีปัญหาจึงทำให้ผมมองโลกในแง่ร้าย

สุดท้ายนี้ที่เขียนมาทั้งหมดอยากถามความเห็นของคนอื่นบ้าง อยากเห็นว่าคนอื่นมีทัศนคติต่อชีวิตคู่ยังไง แบบที่ผมคิดมันถูกต้องไหม