การด้อยค่าคนที่ไม่มีแฟน

คือช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาเราได้กลับบ้านแล้วเราก็ได้ไป เจอ ญาติพี่น้องและคนข้างบ้านเยอะแยะมากมาย คำถามเดียวและสายตาที่เขามองเราเค้าพูดว่าหน้าตาก็ดีแต่ไม่มีแฟนไม่มีครอบครัวไม่มีสามีเป็นตัวเป็นตนเรารู้สึกแย่มากที่ได้ยินคำ แบบนี้รออายุ 28 ซึ่งคนข้างบ้านหรือญาติพี่น้องที่เป็นรุ่นน้องเราเขาได้แต่งงานเขามีลูกแล้วแม่เราก็ชอบเปรียบเทียบเรากับคนอื่นบางครั้งเราแทบไม่อยากกลับบ้านไปให้ตัวเองรู้สึกแบบนี้เลยเราไม่สามารถให้ใครเข้าใจความรู้สึกของเราได้และเราก็ไม่สามารถให้เขาหยุดพูดหยุดถามคำแบบนี้ได้เลย แม้แต่คนในครอบครัวเรายังมองเรายังเหยียดเราเหมือนเราไร้ค่ามากกับการไม่มีลูกไม่มีสามีสังคมบ้านนอกก็ต้องมีมีลูกมีครอบครัวสินะเค้าถึงจะมองว่าดีรู้สึกแย่มากเลยกับคำพูดของคนอื่นความคิดเราตอนนี้ก็มีคุยอยู่บ้างแต่ ยังไม่ถึงขั้นที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมีลูกด้วยกันเป็นครอบครัวเดียวกันคือเราไม่อยากรีบในความสัมพันธ์เพราะว่าเรามีปมตั้งแต่เด็กพ่อแม่เราแยกทางกันตอนเราอยู่ ป. 2 เราไม่อยากให้ลูกของเราเกิดมาแล้วรู้สึกแบบเราการที่พ่อแม่เราแยกทางกันมันทำให้ ลูกรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปซึ่งในสมัยนี้เราไม่รู้เลยใจคน ถ้าเราจะมีลูกเราต้องพร้อมทั้งเงินและทั้งกายและใจพร้อมทุกทุกอย่างเราถึงจะมีแต่ตอนนี้เรายังเอาตัวเองไม่รอดเราคิดว่าเราไม่อยากให้ลูกมาลำบากกับเราเลยเรายังไม่พร้อมแต่เราแค่อยากรู้ว่าการที่เราเป็นแบบนี้เราดูแย่มากเลยหรอ ทำไมต้องมามองด้วยสายตาที่เหยียดและคำพูดที่มันไม่น่าถามไม่ให้เกียรติซึ่งมันมาจากคนรอบข้างและคนในครอบครัวของเราเองไม่มีใครที่จะเข้าใจเราเลยมีแต่เราที่ต้องเข้าใจตัวเองและก็ไม่อยากกลับบ้านไปรู้สึกแบบนี้เลยแย่มาก