ช่วยตบไหล่แล้วนั่งลงข้างๆผมได้มั้ยครับ :’)

ครับ ปัจจุบันผมเรียนอยู่ ปวช 3 ซึ่งจริงๆแล้วก่อนหน้านี้ผมก็เรียนมาก่อนแล้วแต่ครละที่ ซึ่งควรจะจบไปตั้งแต่ 4 ปีที่แล้ว  เท่ากับว่าผมเรียน ปวช มาร่วม 7 ปี จากวิลัยเก่าเรียนได้ถึง ปี2 กำลังจะฝึกงาน พ่อมาเสียไปซะก่อน เลยไม่อยากจะทำอะไร (อย่าตำหนิผมเลย ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ) จน 1 ปี ก็มีไฟอยากจะเรียนก็เลยสมัครเรียนแต่คนละวิลัยกัน  ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี แต่ผมกลับเคว้งกับที่ใหม่ๆ หาเพื่อนไม่ได้ ก็เลยปล่อยตัวเองทิ้งลงไปอีกแล้ว ก็ปล่อยเวลาผ่านไปอีก 1 ปี จึงขอโอกาสจากทางบ้านเป็นครั้งสุดท้าย ก็ได้เรียนเป็นปกติ ถึงช่วง 2 ปีแรก จะยังเกเร ไม่เข้าเรียน ติดทุกอย่างที่ติดได้ กิจกรรม 11 ตัว (ปัจจุบันแก้ตัวสุดท้ายอยู่)  ติดวิชานอก-ใน อีก รวม 6 วิชา (ตอนนี้เหลือ 2)  จนถึงปัจจุบันผมรู้สึกผิดกับคนรอบข้างมากๆ ผิดต่อตัวเองมากๆ ที่ไม่ตั้งใจเรียนให้จบ โกรธตัวเองที่เเค่พ่อเสียทำไมต้องหยุดทุกอย่างลง ผมอิจฉาเพื่อนที่จบมหาลัย แล้วตัดภาพมาที่ตัวเอง..  ถ้าอ่านมาถึงตอนนี้ก็ผมก็รู้ตัวว่าผมทำตัวเองทั้งนั้น ผมรู้ดีกว่าใครเลย แต่แค่ว่าผมไม่อยากกดดันตัวเองอีกแล้วครับ 😭 ผมก็อยากให้จบไวๆเหมือนกัน  เห็นเพื่อนจบระดับมหาลัยกันแล้วผมก็ภูมิใจในตัวพวกมันนะ บางคนก็เกียรตินิยม  แต่ผม....
  ผมรู้ตัวเองตั้งแต่ฝึกงานเสร็จจนถึงโปรเจคจบ แล้วทุกครั้งที่คิดเรื่องเรียนจบช้านี้ขึ้นมา ผมมักจะนอนไม่หลับไปเลยวันนึงเต็มๆ ผมเศร้าทุกครั้ง รู้สึกตามใครไม่ทัน ทั้งที่ใจผมอยากจะรีบตามไปให้ติด. แต่กว่าจะถึงตอนนี้ได้ ผมพยายามมากๆเลยนะ ไม่มีใครรู้หรอก 🥲 ผมเปลี่ยนตัวเองทั้งที่รู้ว่ามันช้าไป ผมพยายามแล้วนะ ผมเก่งรึยัง 🥲  ช่วยนั่งเป็นเพื่อนผมได้มั้ยครับ... ขอบคุณที่ฟังเรานะ