ทำไมความเหงาถึงน่ากลัวขนาดนี้คะ

...เราเพิ่งเสียแม่ไปค่ะ ปกติอยู่ด้วยกันทุกวัน ไม่ลงรอยกันประจำ ทะเลาะกันแรงมาก โกรธ เกลียดบ้าง ล่าสุด เราจะออกไปอยู่ที่อื่นเพราะปากเค้า+เราไม่อยากสร้างเวรสร้างกรรม เราบอกกับแม่แบบนี้ค่ะ พอเราจะไปจริงๆ แม่ร้องไห้และบอกว่ายอมเราแล้ว เราก็เลยไม่ไป แม่มีโรคประจำตัวเยอะ คนใกล้ตัวบอกว่าคงอยู่กับเราอีกไม่นาน แต่หลายครั้งที่นึกว่าจะไม่รอดก็รอดกลับบ้านทุกครั้ง และทุกครั้งที่เข้า รพ เราจะเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้ ทั้งคืน เอาไว้เป็นเพื่อน และรู้สึกดีทุกครั้งที่เค้ากลับมา แต่ครั้งนี้ เค้าไม่กลับมาแล้วค่ะ เปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้ จะเป็นเดือนแล้ว มันก็ยังไม่ชิน...

...ยิ่งเห็นลูก วันนี้ เค้าอยากอยู่ใกล้เรา แต่อีก 10 ปี ข้างหน้า เค้าคงอยากห่างเรา และ อีก 20 ปี ข้างหน้า เค้าต้องไปมีชีวิตเป็นของเค้า ครอบครัวของเค้า เราคงเป็นสาวแก่อยู่ที่ไหนสักแห่งเพียงลำพัง...

...วันนี้เรารู้สึกเหงา ยังเจ็บปวดขนาดนี้ ต่อไปเมื่อถึงวันที่เราพูดถึง จะขนาดไหน เราควรทำไงดีคะ...