เด็ก,คนแก่,คนท้อง,คนป่วย,นักบวช ถ้ามีเก้าอี้ตัวเดียว ใครควรได้นั่งก่อนคนแรก

หากพี่ๆท่านใดเจอผมบนรถไฟฟ้าแวะเข้ามาทักทายได้นะครับ
สวัสดีครับผมเป็นผู้พิการทางการมองเห็นครับ
ผมเดินทางด้วยรถโดยสารสาธารณะอยู่เป็นประจำนะครับ
ผมจะเล่าการเดินทางให้ฟังสัก 1 เส้นทางนะครับ
จากสถานีสยามถึงสถานีคูคต ขึ้น 10 ครั้งได้นั่งไม่เกิน 2 ครั้ง การที่ผมไม่ได้นั่งนั้นผมได้รวบรวมสถิติมาดังนี้
1ผมไม่สามารถรู้ได้เลยว่าที่นั่งตรงนั้นใครนั่งอยู่
2ถึงสถานีมอเกษตรแล้วคนจะเริ่มโล่งขึ้นมาแต่ผมก็ไม่ทราบได้อยู่ดีว่ามีที่นั่งว่างหรือยังและไม่เคยมีใครมาบอกบางทีต้องโทรหาจิตอาสาให้เขาดูให้ เพราะถ้าคนในรถจะช่วยก็ช่วยตั้งแต่แรกแล้วครับ
3หากเจอนักท่องเที่ยวต่างชาติจะได้นั่งทุกครั้งไป พวกเขาไม่เคยถามผมเลยว่าจะขึ้นใกล้หรือไกลเขาพาไปขอที่นั่งหรือไปเดินหาที่นั่งเลยด้วยซ้ำอยากให้พวกเขากลับมาเที่ยวประเทศเราอีกจัง
ต่างจากคนไทยที่ผมเดินไปชนส่วนใหญ่มักจะหันมาถามผมว่ามองไม่เห็นทางหรือไงถึงมาเดินชนคน
4บางทีรถก็ไม่ถึงกับแน่นบ้างแบบว่ายืนจับเสาอยู่คนเดียวคนในรถก็ไม่มีใครสนใจก็ยืนจนถึงปลายทางอยู่ดีครับ
พอลงจากรถไฟฟ้าแล้วบางวันก็มีคนที่บ้านบาร์ลับหรือต้องขึ้นรถเมล์กลับเองแล้วก็ต่อมอเตอร์ไซค์วินอีกทีนึงครับ
บนรถเมล์ส่วนใหญ่จะได้นั่งมากกว่าบนรถไฟฟ้านะครับ