MB SP1: วันวิสาขบูชา; มนุษย์เราๆ ห่วงคนอื่น ก็เพราะห่วงตัวเองเกือบทั้งนั้น

พื้นฐานจิตใจของมนุษย์แทบทุกคนนั้น คิดถึงความปลอดภัยและความสุขสบายของตัวเองเป็นเรื่องแรก รองๆ ลงไปคือครอบครัวตัวเอง และค่อยๆ ไปถึงญาติ เพื่อน เพื่อนร่วมงาน ฯลฯ ละถ้าดูกันจริงๆ ที่ห่วงคนอื่นๆ ก็เป็นคนที่มีผลประโยชน์กับตัวเองอีกเช่นกัน ทั้งเชิงรูปธรรมและนามธรรม

รูปธรรม หรือสิ่งที่จับต้องได้นั้นชัดเจน อย่างเช่นเราห่วง เราอยากช่วยเหลือญาติพี่น้องหรือเพื่อน ก็เพราะแอบหวังลึกๆ ว่า ถ้าถึงเวลาเราลำบาก เผื่อเค้าจะได้มาช่วยเราบ้าง

นามธรรมนั้นลึกซึ้ง สังเกตยาก อย่างเช่นบางทีเราอยากช่วยเหลือเพื่อนร่วมงาน เพื่อให้หัวหน้าเห็นว่าเราเก่งกว่า อยากช่วยญาติพี่น้อง เพื่อให้เค้ารู้สึกว่าเราเหนือกว่า อยากเลี้ยงดูลูกหลานให้มีหน้าที่การงานใหญ่โตสุขสบาย เพื่อให้ได้ชื่อว่า ลูกของเรา ตระกูลของเราเหนือกว่าใคร อยากดูแลลูกหลานให้สุขสบายมากๆ ไม่ให้ชีวิตต้องลำบากแม้แต่น้อยเพราะอยากให้ลูกหลานรักเราตอบบ้าง หรือเพียงเพื่อตามใจตัวเอง ที่ชอบใจพอใจที่เห็นลูกหลานมีความสุข ตัวเองอดทนไม่ได้เอง ที่จะเห็นลูกหลานที่ตัวเองรักมากๆ มีความทุกข์ ทั้งหมดล้วนแล้วแต่ทำเพื่อความรู้สึกตัวเองเช่นกัน ซึ่งก็เป็นธรรมดาของมนุษย์เราสมัยนี้ทั่วๆ ไป

แต่จะมีคนส่วนน้อยบางส่วน ที่คิดถึงคนอื่นรอบๆ ตัวเอง ด้วยความห่วงใย ที่อยากให้คนอื่นมีชีวิตจิตใจที่ดีขึ้นจริงๆ โดยไม่ได้หวังผลตอบแทนต่อตัวเองเลย เช่นอยากช่วยญาติพี่น้อง เพื่อนร่วมงาน เพียงเพื่อให้เค้าสบายขึ้นจริงๆ ให้เค้าพ้นจากปัญหาจริงๆ ไม่ได้ดีใจ ไม่ได้สนใจว่าเค้าจะยกย่องตัวเองแค่ไหน หรืออย่างพ่อแม่ที่อดทนเห็นลูกลำบากเรียนหนังสือ อดทนไม่ตามใจในเรื่องที่ยังไม่ถึงเวลา อดทนต่อความรู้สึกทุกข์ทรมานของตัวพ่อแม่เองที่เห็นลูกต้องพบความทุกข์ระหว่างการเรียนรู้ เพื่อหวังให้ได้พัฒนาตัวเองให้เป็นคนดี คนเก่งจริงๆ

และยิ่งมีจำนวนน้อยลงไปอีก ถ้าการช่วยเหลือนั้นทำให้ตัวเราเองเหน็ดเหนื่อยเดือดร้อนด้วย

และแทบจะนับคนได้เลย ที่จะช่วยโดยไม่หวังผลตอบแทนอะไรเลย ทั้งรูปธรรมและนามธรรม และที่จะทำด้วยความลำบากเหน็ดเหนื่อย กับคนอื่น คนแปลกหน้า คนที่ไม่รู้จัก ที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย

และอาจจะรอบหลายพันปีทีเดียว ที่จะมีซักคนหนึ่ง ที่ช่วยเหลือคนแปลกหน้าขนาดนี้ ซ้ำๆ ได้หลายๆ ครั้ง หลายๆ ชาติ

และคนกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนี้ก็จะพบว่าการช่วยเหลือเหล่านี้ มันก็จะเกิดซ้ำๆ ได้อีก ช่วยแล้วก็ต้องช่วยอีก บางคนพลาดแล้วก็พลาดอีก บางคนช่วยแล้ว กลับไปทำร้ายคนอื่นต่อ และท่านๆ กลุ่มนี้ ก็จะค่อยๆ เรียนรู้ว่า ทำแบบนี้ ก็คงต้องช่วยต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด

ท่านๆ ก็จะเริ่มคิดกันต่อว่า การช่วยเหลือใครก็ตาม ต้องหาทางช่วยเหลือให้สิ้นสุด ให้มีจุดจบ

แล้วในที่สุด ก็มีท่านหนึ่ง หลังจากที่ได้ช่วยเหลือคนอื่นมานานหลายล้านปี* ได้สะสม ได้เรียนรู้จนเกือบถึงที่สุดแล้ว ได้มาเกิดในวันพระจันทร์เต็มดวงเมื่อสองพันกว่าปีก่อน เติบโต เรียนรู้ในขั้นสุดท้ายอย่างเข้มขึ้นลึกซึ้ง จนเมื่ออายุ 35 ปี วันพระจันทร์เต็มดวงอีกครั้ง ในเดือนเดียวกับที่ท่านเกิด ก็ได้พบว่าต้องทำอย่างไรถึงจะสิ้นสุด ถึงจะไม่กลับมาทำผิดผลาดเรื่องเดิมซ้ำๆ อีก

ท่านเล่า ท่านสอนให้คนอื่นเข้าใจ ท่านทำที่สุดของการช่วยเหลือแบบไม่เลือกหน้า ด้วยการสอนวิธีจะไม่ต้องผิดผลาดซ้ำๆ ไม่ต้องทุกข์ทรมานซ้ำๆ อีกต่อไป

ท่านสอนอยู่อีก 45 ปี จนวันพระจันทร์เต็มดวงอีกครั้ง ในวันคล้ายวันประสูติครบ 80 ปี ท่านก็สิ้นไป


เป็นเรื่องดี หากจะเข้าใจ ก่อนไปเวียนเทียน วันวิสาขบูชาครับ


* 4x10 ยกกำลัง 150 ปี หรือ 4 แล้วมีเลข 0 150 ตัว


https://www.facebook.com/110942417837320/posts/115714860693409/
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  สุขภาพจิต ศาสนาพุทธ ปฏิบัติธรรม วันสำคัญทางศาสนา
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่