เล่าความรู้สึกของลูกคนกลาง

เป็นกระทู้ขอระบายแล้วกันครับ :) 555 เพราะพิมไว้ในโน๊ตที่ Iphone เยอะไปหมด เลยอยากจะแชร์บ้างครับ ถ้าพิมตกหล่นหรือใช้วาจาไม่สุภาพต้องขออภัยด้วยนะครับ (ที่เล่าได้ตั้งแต่เด็กเพราะมารู้จากแม่ตอนโตครับ) ผม

สวัสดีค่ะ เราชื่อกีต้าร์ อายุ19ปี นี่เป็นกระทู้แรกของเรา รบกวนช่วยหน่อยนะคะ ตอนนี้เราเครียดมากๆเลย เรื่องมีอยู่ว่า.....เราคบกับแฟนคนนี้มา3ปีแล้ว แฟนเราไม่ค่อยชอบครอบครัวเ

เรื่องเกิดเมื่อตอนปีใหม่ ทุกคนต่างกินเลี้ยงฉลองปีใหม่ พี่แฟนไม่ค่อยสุงสิง​กับใคร นอนอยู่แต่เถียงนา เขาทำอะไรก็ไม่เคยออกมาช่วย ถึงเวลาหิวก็หากินบ้านนั้นบ้านนี้ เขาทำแบบนี้ประจำ​ คนรอบข้าง​ต่างไม่ชอบ งา

เรื่องมีอยู่ว่าเราเป็นลูกคนกลางมีพี่ชายกับน้องสาวเราน้อยใจตรงที่พ่อกับแม่เราไม่เคยซับพอร์ตเรากับเรื่องอะไรเลยโทรศัพท์เราต้องเก็บเงินซื้อเองทุกอย่างเราต้องหาด้วยตัวเองพ่อกับแม่ไม่เคยจะซื้ออะไรใหม่ๆให้เ

คือตอนนี้ผมอายุเพียง19ปีซึ่งผมมีแม่ที่อายุ43ตั้งแต่เด็กจนโตผมรักแม่มาตลอดยอมรับว่าเมื่อตอนประถมถึงมัธยมผมเกเรมากไล่ทำร้ายคนอื่นไปทั่วตั้งแต่ม.3แต่อยู่มาวันนึงไอพวกที่ผมเคยไปทำร้ายมันพวกมันก็มาทำร้ายแม

ผมเตะบอลทุกวัน ผมเป็นตัว รร แล้ว ผมต้องซ้อมทุกเย็น 15:45-18:00 กลับบ้านมาผมก็โทรหาเค้าตลอดคุยกันตลอด เสาทิต มาผมก็ไปซ้อม กับผู้ใหญ่ 17:30-18:30 เวลาที่ผมไป เตะไม่ถึง 2-3ชั่วโมงด้วยซ้ำ ก็จะออกลูกงอนน้อ

สวัสดีค่ะ คือเราเป็นวัยรุ่นคนหนึ่งเป็นลูกคนกลางเรามีความรู้สึกว่าเราถูกละเลยในบางครั้ง สมัยเด็กพ่อกับแม่จะเน้นไปที่การดูแลพี่มากกว่าเพราะพี่เป็นคนป่วยง่ายมีโรคประจำจึงทำให้พ่อแม่ต้องดูแลเอาใจใส่เป็นพิ

คือเรามีพี่มีน้อง เราเป็นคนกลาง แล้วเวลาแม่จะไปไหนส่วนใหญ่น้องกก็จะตามติดไปตลอด บางทีแม่ก็ชวนพี่ออก พอบางทีเราจะขอให้แม่พาไปนู้นนี้ แม่ก็จะผลัดบ้าง บอกไม่ว่างบ้าง แต่บางทีกลับกับ พี่ขอไปนู้นนี้ แม่ยัง

พ่อเสียด้วยอุบัติเหตุ มันกระทันหันมาก ไม่มีแม้แต่โอกาสยื้อ ไม่มีหวัง เราเสียใจที่สุดคือ เราไม่ได้กลับไปหาพ่อเลย 2 ปีกว่า เรารู้สึกผิดจริงๆ บอกพ่อไว้ว่าต้นปีหน้าจะกลับไปหา แต่พ่อก็ไปก่อน ตั้งแต่ออกจา