ถ้าครอบครัวไม่ใช่ที่พึ่งสุดท้าย

สวัสดีค่ะ คือเรารู้สึกว่าคุณตาของเราป่วยทางจิตค่ะ นิสัยไม่โอเคมากๆก่อนหน้านี้ไม่เป็นค่ะแต่พอแก่มากๆเป็นค่ะ เค้าจะคอยจับผิดและเ่าทุกคนแต่คนที่โดนหนักสุดคือพ่อกับแม่ของเรา เค้าเหมือนเกลียดเลยค่ะด่าตลอดค

Not

คนข้างบ้าน2ผัวเมีย (เมียเป็นครูศูนย์เด็กเล็กของเทศบาล) ตอนที่เราย้ายมาอยู่ปีแรกมีพฤติกรรมกลั่นแกล้งจอดรถขวางทางเข้าออกหลายครั้ง ชอบพาพรรคพวกมากินเหล้าที่บ้านก็จะจอดบริเวณหน้าบ้านของเรา บ้านเราอยู่ท้าย

ตัวเขาอายุประมาณ 56 แล้วค่ะเขาชอบบ่นชอบว่าหนูประชดตาค่ะหนูยังไม่ได้ทำอะไรเขาก็มาด่ามาว่าหนูแล้วค่ะ บางทีหนูกลับจากเรียนมาเหนื่อยๆหนูก็ต้องมาฟัเขาด่าหนูทั้ๆที่หนูยังไม่ได้ทำอะไรผิด หนูแอบร้องไห้ทุกวันห

เราคุยกับแม่ไม่รู้เรื่องเลยค่า แบบ ทั้งที่แม่ต้องมาจัดของของเราแน่ๆ เพราะอยู่กันแค่  2 คน แล้วของใหญ่ๆ มันหายไป แกน่าจะลืมหรืออะไรสักอย่าง แต่กลับบอกว่าไม่รู้ ไม่เห็นนะ ไม่ได้ยุ่ง ไม่ได้ทำอะไรเลย

คือเราเป็นคนที่เข้ากับคนหรือสนิทกับคนอื่นได้ยาก แล้วเราค่อนข้างไม่ค่อยยิ้มเพราะเราไม่มั่นใจในตัวเอง แต่กลับโดนคนที่ป้ากับลุงว่าเราเอ๋อ ไม่มีสมองพูดกับคนไม่เป็น หยิ่ง เราควรจัดการกับความรู้สึกยังไงดี

ส่วนตัวผมก็อายุ17แล้ว ผมมีงานมีอะไรที่อยากทำหลายๆอย่างกีฬาที่อยากเล่นกับเพื่อน แต่ท่านก็เอาแต่บ่นเอาแต่ใช้งาน(ด้วยคำที่ไม่น่าทำให้ครับ) อยู่ๆอยากจะบ่นก็บ่น บางวันก็ดีบางวันก็อิหยังวะมากครับ  บางอ

ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ จากที่เคยตั้งกระทู้ไป เราเกลียดญาติคนนั้นมากๆ และตอนนี้เวลาอยู่บ้านไม่มีความสุขเลย อึดอัดกับครอบครัวหลายๆอย่าง พอจะย้ายไปอยู่ข้างนอก แม่ก็คัดค้าน บอกว่าต้องแต่งงานก่อนเท่านั้น ถึงจะใ