สุนัขของเราชื่อเต้าหู้น้องอยู่กับเราได้12ปี น้องโตมาพร้อมๆกันกับเราเลยซึ่งเราเองก็ผูกพันกับน้องมากๆน้องเป็นคนในครอบครัวเราคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ค่ะ ทุกคนในบ้านจะเอ็นดูน้องมากๆน้องเป็นสุนัขที่ไม่เห่าไม่กัดคนแต่น้องจะเห่าเฉพาะคนที่ดื่มเหล้าถ้าคนไหนที่ดื่มเหล้าแล้วจะมาบ้านน้องเห่าใส่เลยเห่าแบบไม่อยากให้เข้ามาในบ้านประมาณนี้อ่ะ แต่น้องไม่ได้จะกัดน่ะน้องแค่เห่าเชยๆ เพราะตั้งแต่เลี้ยงน้องมาน้องไม่เคยกัดใครเลย เคยเจอแต่หนูนากัดจมูกนี้แหละ555555
คือเรารู้อยู่แล้วยังไงน้องก็ต้องจากเราไป ซึ่งวันที่26กุมภาพันธ์ช่วงนั้นน้องเริ่มป่วยแล้วค่ะ ปกติเวลาเราเรียกน้อง น้องจะเดินมาหาเราแต่กลับนอนนิ่งนอนถอนหายใจแรงๆถี่ๆ จนเราตกใจ เราก็เลยพูดกับว่าหู้หู้อยู่ให้ถึงงานวันเกิดเราก่อนได้ไหม น้องมองหน้าเราเว้ยแต่น้องร้องไห้ตอนนั่นใจเราสั่นมากเลยกลัวน้องจะจากไป จนวันต่อมาน้องนอนอยู่ข้างนอกเราก็เลยเดินออกไปดูน้องถอนหายใจแรงขึ้นถี่ๆหนักกว่าเดิมตอนนั้นเราก็ไม่รู้จะทำไงเรียกพ่อเรียกตาให้มาดูเต้าหู้พ่อก็เลยเอายามาให้กิน เรานั่งมองน้องสงสารจนใจแทบสลายพอน้องกินยาน้องก็ปกติน้องหยุดถอนหายใจแรงๆ จนมาวันที่2มีนาคมวันนั้นเรากลับมาจากโรงเรียนปกติเราจะผัดข้าวกิน แล้วก็จะเอาขนมไปให้น้องกินแต่ยายอยู่ก็เลยถามยายว่าเห็นเต้าหู้ไหมยายก็บอกว่าเต้าหู้อยู่สวนเราก็ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะเดียวน้องก็เดินกลับบ้านนั้นแหละ จนค่ำๆก็ถามหาอีกว่าเห็นเต้าหู้กันไหมตาก็บอกว่าหู้นอนอยู่สวนเราก็อ้าวปกติก็นอนบ้านหนิ (แต่นอนอยู่สวนที่ตาหมายถึงคือนอนอยู่สวนตลอดไปไม่มีวันกลับมา) ตลอด2วันที่ผ่านมาคือแบบทำไมไม่เห็นเต้าหู้น่ะก็เริ่มสงสัยพอดีวันนั้นพ่อกับแม่พาออกมาทำธุระตอนกลางคืนละแวะเข้าเซเว่นด้วยความที่เราไม่รู้อ่ะว่าน้องเสียแล้ว เลยจะหยิบขนมปังโรเซ่ที่น้องชอบกินไปให้แต่สงสัยไง เลยถามพ่อว่าเห็นเต้าหู้รึเปล่า พ่อก็หันมามองเราแล้วจับหัวเราบอกว่าเต้าหู้เสียแล้วน่ะ มันแบบช็อคไปเลยอ่ะเดินออกจากเซเว่นทั้งน้ำตาพ่อกับแม่ก็คือปลอบแต่เราเสียใจไงจริงๆน้องเสียวันที่2 แต่เรามารู้วันที่4เพราะตาไม่ให้บอกเพราะไม่อยากเห็นเราร้องไห้ หนูก็เข้าใจน่ะว่าไม่อยากให้ร้องไห้อ่ะแต่มารู้ทีหลังแบบนี้มันเสียใจมากกว่าจำได้แม่นเลยวันนั้นร้องไห้ทั้งคืนจนเช้าตาบวมหน้าบวมไปหมด หนูเสียใจที่ไม่ได้ส่งน้องกลับดาวในวันสุดท้ายของน้อง เสียใจที่ไม่ได้บอกลากัน
จนปัจจุบันนี้ยังคิดถึงน้องอยู่เลยยังเดินไปหาน้องที่สวน
แล้วเมื่อวานก่อนเรามีเรื่องให้คิดนิดหน่อยมันเลยทำให้เราร้องไห้ที่ร้องไม่ใช่อะไรน่ะมองข้างๆแล้วไม่มีเต้าหู้ปกติเวลาเราร้องไห้เขาจะเดินมานั่งข้างๆเรามันเลยทำให้เราร้องไห้หนักกว่าเดิมอีกเพราะคิดถึงน้องมันเหมือนขาดบางสิ่งบางอย่างไปจากชีวิตเราเลยมันหวิวๆใจอยู่ตลอดเวลาแค่พยายามตะไม่เข้าไปดูรูปน้องบ่อยๆเพราะไม่อยากร้อง
คิดถึงสุนัขที่พึ่งจากไปเมื่อค้นเดือนมีนาคม
คือเรารู้อยู่แล้วยังไงน้องก็ต้องจากเราไป ซึ่งวันที่26กุมภาพันธ์ช่วงนั้นน้องเริ่มป่วยแล้วค่ะ ปกติเวลาเราเรียกน้อง น้องจะเดินมาหาเราแต่กลับนอนนิ่งนอนถอนหายใจแรงๆถี่ๆ จนเราตกใจ เราก็เลยพูดกับว่าหู้หู้อยู่ให้ถึงงานวันเกิดเราก่อนได้ไหม น้องมองหน้าเราเว้ยแต่น้องร้องไห้ตอนนั่นใจเราสั่นมากเลยกลัวน้องจะจากไป จนวันต่อมาน้องนอนอยู่ข้างนอกเราก็เลยเดินออกไปดูน้องถอนหายใจแรงขึ้นถี่ๆหนักกว่าเดิมตอนนั้นเราก็ไม่รู้จะทำไงเรียกพ่อเรียกตาให้มาดูเต้าหู้พ่อก็เลยเอายามาให้กิน เรานั่งมองน้องสงสารจนใจแทบสลายพอน้องกินยาน้องก็ปกติน้องหยุดถอนหายใจแรงๆ จนมาวันที่2มีนาคมวันนั้นเรากลับมาจากโรงเรียนปกติเราจะผัดข้าวกิน แล้วก็จะเอาขนมไปให้น้องกินแต่ยายอยู่ก็เลยถามยายว่าเห็นเต้าหู้ไหมยายก็บอกว่าเต้าหู้อยู่สวนเราก็ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะเดียวน้องก็เดินกลับบ้านนั้นแหละ จนค่ำๆก็ถามหาอีกว่าเห็นเต้าหู้กันไหมตาก็บอกว่าหู้นอนอยู่สวนเราก็อ้าวปกติก็นอนบ้านหนิ (แต่นอนอยู่สวนที่ตาหมายถึงคือนอนอยู่สวนตลอดไปไม่มีวันกลับมา) ตลอด2วันที่ผ่านมาคือแบบทำไมไม่เห็นเต้าหู้น่ะก็เริ่มสงสัยพอดีวันนั้นพ่อกับแม่พาออกมาทำธุระตอนกลางคืนละแวะเข้าเซเว่นด้วยความที่เราไม่รู้อ่ะว่าน้องเสียแล้ว เลยจะหยิบขนมปังโรเซ่ที่น้องชอบกินไปให้แต่สงสัยไง เลยถามพ่อว่าเห็นเต้าหู้รึเปล่า พ่อก็หันมามองเราแล้วจับหัวเราบอกว่าเต้าหู้เสียแล้วน่ะ มันแบบช็อคไปเลยอ่ะเดินออกจากเซเว่นทั้งน้ำตาพ่อกับแม่ก็คือปลอบแต่เราเสียใจไงจริงๆน้องเสียวันที่2 แต่เรามารู้วันที่4เพราะตาไม่ให้บอกเพราะไม่อยากเห็นเราร้องไห้ หนูก็เข้าใจน่ะว่าไม่อยากให้ร้องไห้อ่ะแต่มารู้ทีหลังแบบนี้มันเสียใจมากกว่าจำได้แม่นเลยวันนั้นร้องไห้ทั้งคืนจนเช้าตาบวมหน้าบวมไปหมด หนูเสียใจที่ไม่ได้ส่งน้องกลับดาวในวันสุดท้ายของน้อง เสียใจที่ไม่ได้บอกลากัน
จนปัจจุบันนี้ยังคิดถึงน้องอยู่เลยยังเดินไปหาน้องที่สวน
แล้วเมื่อวานก่อนเรามีเรื่องให้คิดนิดหน่อยมันเลยทำให้เราร้องไห้ที่ร้องไม่ใช่อะไรน่ะมองข้างๆแล้วไม่มีเต้าหู้ปกติเวลาเราร้องไห้เขาจะเดินมานั่งข้างๆเรามันเลยทำให้เราร้องไห้หนักกว่าเดิมอีกเพราะคิดถึงน้องมันเหมือนขาดบางสิ่งบางอย่างไปจากชีวิตเราเลยมันหวิวๆใจอยู่ตลอดเวลาแค่พยายามตะไม่เข้าไปดูรูปน้องบ่อยๆเพราะไม่อยากร้อง