ขอโทษด้วยที่เนื้อหายาวไปหน่อยแต่อยากให้อ่านให้หมดจริงๆนี้ยังไม่หมดแต่ไม่อยากเพิ่มให้เยอะกว่านี้ใครอ่านจบหมดแล้วช่อยคอมเมนท์ทีนะครับ
อย่างแรกเลยคือผมเป็นลูกคนเล็กที่เสียแม่ไปตั่งแต่เด็กเลยมีพ่อคอยทำงานหาเงินส่งผมเรียนพ่อผมทำงานทุกวันแทบไม่ได้กลับบ้านเลยปีหนึ่งพ่อผมจะกลับบ้านมารวมๆปีละเดือนเห็นจะได้พ่อผมเลยให้ผมกับพี่ไปอยู่กับย่าให้ย่าช่วยดูและ การดูแลของย่าผมคือ หาข้าวและจับผมส่งเรียนพิเศษตั่งแต่ป.2จน ม.4เรียนทุกวันส่วนพี่สาวผมคุณย่าเขาปล่อยครับ
(ขอแทรกเรื่องของพี่สาวผมก่อนนะครับคือพี่สาวผมเขาก็เป็นคนขยันเรียนเรีนนเก่งแต่ชอบใช้ผมใช้ทุกอย่างตั่งแต่หยิบทิชชู่ที่อยู่ใต้เตียงที่ตัวเองนอนอยู่ยันใช้ผมซักชุดชั้นในให้)โอเครขอต่อเรื่องของผมนะ ก็จากที่ย่าผมจับผมเรียนพิเศษตั่งแต่ ป.2ยันม.4ทุกวันมันทำให้ผมรู้จักแค่บ้านกับที่เรียน ในปีหนึ่งได้ไปเที่ยวไม่เกิน4รอบส่วนใหญ่เป็นการเที่ยวห้างมากกว่า ผมทนใช้ชีวิตแบบนี้จมถึงม.5
อ่อลืมบอกอยู่ที่โรงเรียนผมไม่เคยมีเพื่อนพูดง่ายๆเพื่อนไม่คบนั่นแหละ555แต่พอจบม.6เข้ามหาวิทยาลัยผมก็ได้มีกลุ่มเพื่อนเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเหมือนมีเพื่อนในกลุ่มมีกัน3คนชาย2หญิง1แต่สิ่งที่ผมคิดว่าผมไว้ใจทั้ง3คนนี้ได้มันก็ไม่ใช้อย่างที่คิดเพราะ3คนนั้นเขาอยู่หอแต่ผมอยู่บ้าน3คนนั้นเขาจะสนิทกันมากกว่าเพราะอยู่ใกล้กันนอนด้วยกันมีปัญหาอะไรก็เคลียกัน3คนผมที่เป็นคนอยู่บ้านไกลเลยไม่ค่อยได้มีโมเมนต์ร่วมกับ3คนนี้เท่าไหร่จนมีอาทิตย์หนึ่งที่ผมได้ไปนอนห้องเพื่อน1ใน3คนนั้นมันทำให้ผมรู้ว่าผญ.ในกลุ่มได้มาขอนอนกับเพื่อนคนนี้แทบจะทุกวัน ปล.ผมก็ชอบผู้หญิงคนนี้อยู่ด้วยผมเลยเสียใจเลยที่รู้เรื่องแบบนี้แต่2คนนั้นบอกไม่ได้มีอะไรกันแค่skinshipกันเฉยๆและตอนนั้นผู้หญิงในกลุ่มก็รู้ว่าผมชอบเธอแต่เธอคิดกับผมแค่เพื่อนและย้ำว่า ตัวเธอกับเพื่อนของผมแค่skinshipกันไม่ได้เป็นอะไรกัน ส่วนฝ่ายชายมันก็มาเปิดใจกับผมแต่สิ่งที่มันบอกผมคือมันเอ็นดูผญคนนั้นเฉยๆไม่ได้เป็นอะไรกันแต่หลังคือนั้นผมไม่นอนเพราะนอนไม่หลับผมดันเห็น2คนนั้นนอนกอดกันในผ้าห่มตอนแรกผมก็คิดว่าบังเอิญแหละแต่มันดันนอนกอดกัน3คืนติด ตอนนี้ผมรู้สึกเป็นส่วนเกินมาก รู้สึกโดดเดี่ยวไม่มีที่พึ่งมาก มากพอที่จะคิดไปจากโลกนี้เลย แต่ผมยังอยากลองใหม่แต่ติดที่ว่าความทรมานจากเรื่องที่เจอมาทั้งชีวิตมันกดอยู่
*************************************
สรุปสั่นๆคือผมเหลือแต่พ่อแต่ไม่เคยถูกเลี้ยงดูเลย80%ของการใช้ชีวิตคือการเรียนไม่มีเพื่อนพอมีเพื่อนมีคนที่ชอบคนที่ชอบกับเพื่อนยังโกหกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งที่รู้ความจริงแล้วว่าผมชอบเพื่อนในกลุ่มและทำกับผมเป็นส่วนเกิน
ขอโทษด้วยที่เนื้อหายาวไปหน่อยแต่อยากให้อ่านให้หมดจริงๆนี้ยังไม่หมดแต่ไม่อยากเพิ่มให้เยอะกว่านี้ใครอ่านจบหมดแล้วช่อยคอมเมนท์ทีนะครับ
เจอเรื่องแบบนี้มาถือว่าเป็นคนขาดความอบอุ่นไหมครับ
อย่างแรกเลยคือผมเป็นลูกคนเล็กที่เสียแม่ไปตั่งแต่เด็กเลยมีพ่อคอยทำงานหาเงินส่งผมเรียนพ่อผมทำงานทุกวันแทบไม่ได้กลับบ้านเลยปีหนึ่งพ่อผมจะกลับบ้านมารวมๆปีละเดือนเห็นจะได้พ่อผมเลยให้ผมกับพี่ไปอยู่กับย่าให้ย่าช่วยดูและ การดูแลของย่าผมคือ หาข้าวและจับผมส่งเรียนพิเศษตั่งแต่ป.2จน ม.4เรียนทุกวันส่วนพี่สาวผมคุณย่าเขาปล่อยครับ
(ขอแทรกเรื่องของพี่สาวผมก่อนนะครับคือพี่สาวผมเขาก็เป็นคนขยันเรียนเรีนนเก่งแต่ชอบใช้ผมใช้ทุกอย่างตั่งแต่หยิบทิชชู่ที่อยู่ใต้เตียงที่ตัวเองนอนอยู่ยันใช้ผมซักชุดชั้นในให้)โอเครขอต่อเรื่องของผมนะ ก็จากที่ย่าผมจับผมเรียนพิเศษตั่งแต่ ป.2ยันม.4ทุกวันมันทำให้ผมรู้จักแค่บ้านกับที่เรียน ในปีหนึ่งได้ไปเที่ยวไม่เกิน4รอบส่วนใหญ่เป็นการเที่ยวห้างมากกว่า ผมทนใช้ชีวิตแบบนี้จมถึงม.5
อ่อลืมบอกอยู่ที่โรงเรียนผมไม่เคยมีเพื่อนพูดง่ายๆเพื่อนไม่คบนั่นแหละ555แต่พอจบม.6เข้ามหาวิทยาลัยผมก็ได้มีกลุ่มเพื่อนเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเหมือนมีเพื่อนในกลุ่มมีกัน3คนชาย2หญิง1แต่สิ่งที่ผมคิดว่าผมไว้ใจทั้ง3คนนี้ได้มันก็ไม่ใช้อย่างที่คิดเพราะ3คนนั้นเขาอยู่หอแต่ผมอยู่บ้าน3คนนั้นเขาจะสนิทกันมากกว่าเพราะอยู่ใกล้กันนอนด้วยกันมีปัญหาอะไรก็เคลียกัน3คนผมที่เป็นคนอยู่บ้านไกลเลยไม่ค่อยได้มีโมเมนต์ร่วมกับ3คนนี้เท่าไหร่จนมีอาทิตย์หนึ่งที่ผมได้ไปนอนห้องเพื่อน1ใน3คนนั้นมันทำให้ผมรู้ว่าผญ.ในกลุ่มได้มาขอนอนกับเพื่อนคนนี้แทบจะทุกวัน ปล.ผมก็ชอบผู้หญิงคนนี้อยู่ด้วยผมเลยเสียใจเลยที่รู้เรื่องแบบนี้แต่2คนนั้นบอกไม่ได้มีอะไรกันแค่skinshipกันเฉยๆและตอนนั้นผู้หญิงในกลุ่มก็รู้ว่าผมชอบเธอแต่เธอคิดกับผมแค่เพื่อนและย้ำว่า ตัวเธอกับเพื่อนของผมแค่skinshipกันไม่ได้เป็นอะไรกัน ส่วนฝ่ายชายมันก็มาเปิดใจกับผมแต่สิ่งที่มันบอกผมคือมันเอ็นดูผญคนนั้นเฉยๆไม่ได้เป็นอะไรกันแต่หลังคือนั้นผมไม่นอนเพราะนอนไม่หลับผมดันเห็น2คนนั้นนอนกอดกันในผ้าห่มตอนแรกผมก็คิดว่าบังเอิญแหละแต่มันดันนอนกอดกัน3คืนติด ตอนนี้ผมรู้สึกเป็นส่วนเกินมาก รู้สึกโดดเดี่ยวไม่มีที่พึ่งมาก มากพอที่จะคิดไปจากโลกนี้เลย แต่ผมยังอยากลองใหม่แต่ติดที่ว่าความทรมานจากเรื่องที่เจอมาทั้งชีวิตมันกดอยู่
*************************************
สรุปสั่นๆคือผมเหลือแต่พ่อแต่ไม่เคยถูกเลี้ยงดูเลย80%ของการใช้ชีวิตคือการเรียนไม่มีเพื่อนพอมีเพื่อนมีคนที่ชอบคนที่ชอบกับเพื่อนยังโกหกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งที่รู้ความจริงแล้วว่าผมชอบเพื่อนในกลุ่มและทำกับผมเป็นส่วนเกิน
ขอโทษด้วยที่เนื้อหายาวไปหน่อยแต่อยากให้อ่านให้หมดจริงๆนี้ยังไม่หมดแต่ไม่อยากเพิ่มให้เยอะกว่านี้ใครอ่านจบหมดแล้วช่อยคอมเมนท์ทีนะครับ