ขอพื้นที่ระบายหน่อยค่ะ
พี่ๆลุงๆป้าๆจะแนะนำก็ได้ค่ะหรือให้กำลังใจก็ดีนะคะ
เราเป็นครูเอกชนค่ะ เป็นช่วงยุคโควิด บางครั้งก็เป็นครูพิเศษ บางครั้งก็เป็นครูพี่เลี้ยง บางครั้งก็รับบทเป็นนักโทษ ตั้งแต่ทำงานที่นี่ไม่คิดอยากสอบแล้วค่ะ ที่นี่ทำเราเอียนกับงานสอนไปแล้ว เราไม่มีใจรักในงานบริการค่ะ (เราสังเกตเองว่าเหมือนบริษัทบ้านพักพิงเด็กซื้อขายคอร์สให้ลูกเรียนมากกว่า มีเงินเป็นปัจจัยหลัก) ทนทำงานมาจนวันนี้เราหลุด
ย้อนความก่อน เราสอนภาษาจีนของปฐมวัยค่ะ เพิ่งเปิดใหม่ปีแรก เตรียมตัวไม่ทันเลยค่ะ เรียนมา5ปี ไม่เคยให้ลงฝึกอนุบาลเลย เพราะไม่มีในหลักสูตร (หลักสูตรแกนกลางก็เริ่มที่ป.1) จิตวิทยาที่เรียนมา เน้นเด็กโตหน่อย และจะเน้นเด็กพิเศษเป็นหลัก ทำงานที่นี่เราเข้ากับน้องน้อยที่เป็นเด็กพิเศษได้ดีกว่าเด็กปกติซะอีก 555 เรากลัวการทำงานกับเด็กเล็กมาก น้องไม่ใช่ผ้าสีขาวซะหมด น้องคือผ้าหลากสี ช่วงพ่อแม่กำลังสปอย ไม่พอใจร้อง ไม่พอใจกรี๊ด จะเป็นบ้าค่ะ เข้าคลาสวันแรกเด็กก็ร้องไห้แล้ว พอจบชั่วโมงเครียดหนักเลยค่ะ เอายังไงดีวะ อย่างแรกเลยเข้ากับเด็กให้ได้ก่อน ถ้าน้องไม่ชิน ทำงานวันแรกก็ลงสอนเลย เด็กไม่มีพื้นฐาน หมวดไม่มีอะไรแนะนำ เพราะชั้นอื่นครูจีนก่อนๆปูไว้หมด นี่ต้องเริ่มจาก0 ทั้งตัววิชาและตัวครูเอง จะเรียกตัวเองว่าครูก็อายปาก ทดลองสอนแบบนั้นแบบนี้จนไปได้ดี พาเต้นบ้าง ร้องเพลงบ้าง เรียกชื่อเขาบ่อยๆเพื่อจะได้สนิทใจมากขึ้น น้องกล้าพูดกล้าตอบ ให้เด็กทำกิจกรรมให้เล่นเกม พูดได้จบบทนี้เหล่าชือจะให้เล่นเกม เก้าอี้ดนตรีบ้าง Among Usฉบับของเหล่าชือ ซ่อนแอบคำศัพท์ ทายคำ บลาๆ เด็กเล่นไปด้วยเรียนไปด้วยเวิร์คเลยนะคะ ทำงานกับเด็กเหนื่อยนะ พลังต้อง10000000% บางวันเด็กไม่หลุดแต่ครูหลุดแทน พอเด็กติดก็ดีใจนะคะ แต่ยอมรับเลยค่ะว่าคุมชั้นไม่อยู่เพราะเด็กเห็นหน้าปุ๊บทวงเกมก่อนเลย 555555 แต่ที่พล่ามมาทั้งหมดมันไม่ใช่ประเด็น ประเด็นมันอยู่กับคนกลุ่มนึง กลุ่ม(ตำแหน่ง)ใหญ่ซะด้วย
วันนี้นั่งเขียนงานอยู่มองออกไปแบบเหม่อลอย อยู่ๆก็อยากโดดตึกค่ะ มันเคว้งคว้าง อยากหนีจากที่ตรงนี้ ปัญหาที่เล็กน้อยสำหรับคนอื่นแต่ใหญ่สำหรับเราค่ะ พ่อแม่ยังไม่เคยตามจี้ขนาดนี้มาก่อน อึดอัด เสียสุขภาพจิต อยากลาออกเพราะคนแต่เรื่องนี้ที่บ้านก็ไม่เข้าใจ
อยากหนีจากคุกนี้ ที่ทำงานเราเหมือนคุกเลยค่ะ ไม่มีอิสระในการเลือกแม้แต่จะนั่งทำงานตรงไหน มีหัวหน้าล่ามโซ่อยู่ทุกวัน มาเจอหน้ากันตอนเช้า ตอนบ่ายรายงานผู้บริหารว่าไม่มาทำงาน จ้องรายงาน รายงาน รายงาน รายงานอย่างเดียว คนอื่นเล่นโทรศัพท์ไม่เป็นไร เรานั่งพิมพ์งานในโน๊ตบุ๊คโดนรายงานว่าเล่นโทรศัพท์ขณะทำงาน (เรื่องแบบนี้เราต้องรู้รึเปล่า เวลาไหนควร เวลาไหนไม่ควรเล่น) เราทำงานสร้างภาพต่อหน้าผู้บริหาร และมีพฤติกรรมไม่ดี อีกทั้งถามหาเรากับคนอื่นแล้วบอกว่าไม่รู้ ไม่เห็น ยังไม่เจอกัน ทั้งๆที่เช้ายกมือไหว้อยู่ สั่งให้ทำงานในห้องนั้นแต่ไม่ให้ใช้อะไรซักอย่าง กระดาษหยิบมองทั้งที่ไม่ให้เบิก คอมห้ามแตะ เครื่องปริ๊นเตอร์ห้ามใช้ โอเคยกมาเองได้ เราใช้โน๊ตบุ๊คของเรา เครื่องปริ๊นของเรายกไปเอง กระดาษซื้อเอง เครื่องเคลือบ แผ่นเคลือบของเราทั้งหมด แต่พอทำอะไรเสียโยนให้เราก่อนเลย คอมเปิดไม่ติด เครื่องปริ๊นเตอร์พิมพ์ไม่ได้ ไวรัสเข้าโทษกันไว้ก่อน สอนๆอยู่คอมพังต้องไปเดี๋ยวนี้ ต้องทิ้งเด็กไปหัวหน้าก่อน เด็กเป็นยังไงช่างมันเครื่องปริ๊นเสียบปลั๊กผิดที่สำคัญกว่า ทั้งตึกหายไม่เป็นไร แต่ถ้าเราหายเรื่องใหญ่เลยนะ ไปเข้าห้องน้ำ ไปกินข้าวก็ไม่ได้ ไปนั่งทำงานเงียบๆเหมือนครูท่านอื่นไม่ได้ คนอื่นเขามีเวลาส่วนตัว มีพื้นที่ส่วนตัว แต่นี่ต้องอยู่ในสายตาตลอด เหตุผลเพราะเคยมีครูท่านนึงทำแสบไว้แต่เขายังอยู่ทะเลาะกันทุกวัน เลยต้องมาคุมความประพฤติเราไว้ เกี่ยวกันไหม??
ทำงานตั้งแต่07.30-17.00เป็น10ชั่วโมงที่แสนทรมานมากเลยค่ะ ทุกวันคือทุกวัน ทำเสียสุขภาพจิต ผวามากจนวันนึงฝันว่าขุดดินกลบตัวเองเพื่อหลบหัวหน้า แล้วก็มองเห็นหัวหน้าเรียกชื่อเรา แต่สุดท้ายเพื่อนร่วมงานก็มาดึงมือออกไปเจอกับหัวหน้าจนได้ ฝันอยู่แบบนี้ซ้ำๆ เริ่มหลอนไม่ไหว อยากหนีจากผู้บริหารเซตนี้ จนอยากโดดตึกให้มันจบๆไป ที่บ้านจะได้เข้าใจ จะได้ปล่อยไปสักที แต่สุดท้ายก็คิดได้ว่าถ้าไม่ตายภาระอีก ที่สำคัญยังหาอิสระให้ชีวิตไม่ได้เลย อยากให้ตัวเองใช้ชีวิตแบบที่อยากเป็นสักครั้ง อยากลาออกจัง
บนกับสิ่งสักสิทธิ์ขอให้ได้ลาออกจากที่นี่โดยไม่มีผลกระทบ (หรือดลใจพ่อแม่ให้ที) พ่อแม่อยากให้เป็นในสิ่งที่ลูกไม่อยากเป็น แต่ก็เต็มใจทำให้แต่ฝืนไปต่อไม่ไหวแล้ว จนคิดว่าทางนั้นน่าจะดีที่สุด อยากลาออกแต่ไม่อยากได้คำพูดทางลบจากพวกท่านแล้ว เราร้องไห้กับความผีบ้านี้มาสามครั้ง งานหนักเราไม่ถอดใจเท่าคนเลย ใจมันรับไม่ไหว มันสุดจริงๆค่ะ
เราอยากได้คำปลอบใจที่ไม่ใช่คำเปรียบเทียบ ไม่เคยมีความรู้สึกอึดอัดในที่ทำงานกันมั่งหรอคนที่ผ่านมาแล้ว เรารู้ว่าต่อไปยังต้องเจออะไรอีกมากมาย แค่อยากได้คำว่าปลอบใจ ให้มันพอเติมไฟในการทำงานได้ ตอนนี้นอนมองใบลาออกด้วยความว่างเปล่ามากเลยค่ะ
ศักยภาพมีก็ไม่ได้ใช้ ทำไป10ปีก็ไม่รวย อยู่กับระบบเฮงซวย ทำงานไปวันๆทำลายสุขภาพจิตตัวเองไปวัน ต่อไปคงแย่งยาน้องน้อยกินเอง เหล่าชือเป็นบ้าไปแล้ว
***แก้คำผิดคับ***
ขอพื้นที่ระบายหน่อยค่ะ อยากลาออกจากงานแต่ออกไม่ได้
พี่ๆลุงๆป้าๆจะแนะนำก็ได้ค่ะหรือให้กำลังใจก็ดีนะคะ
เราเป็นครูเอกชนค่ะ เป็นช่วงยุคโควิด บางครั้งก็เป็นครูพิเศษ บางครั้งก็เป็นครูพี่เลี้ยง บางครั้งก็รับบทเป็นนักโทษ ตั้งแต่ทำงานที่นี่ไม่คิดอยากสอบแล้วค่ะ ที่นี่ทำเราเอียนกับงานสอนไปแล้ว เราไม่มีใจรักในงานบริการค่ะ (เราสังเกตเองว่าเหมือนบริษัทบ้านพักพิงเด็กซื้อขายคอร์สให้ลูกเรียนมากกว่า มีเงินเป็นปัจจัยหลัก) ทนทำงานมาจนวันนี้เราหลุด
ย้อนความก่อน เราสอนภาษาจีนของปฐมวัยค่ะ เพิ่งเปิดใหม่ปีแรก เตรียมตัวไม่ทันเลยค่ะ เรียนมา5ปี ไม่เคยให้ลงฝึกอนุบาลเลย เพราะไม่มีในหลักสูตร (หลักสูตรแกนกลางก็เริ่มที่ป.1) จิตวิทยาที่เรียนมา เน้นเด็กโตหน่อย และจะเน้นเด็กพิเศษเป็นหลัก ทำงานที่นี่เราเข้ากับน้องน้อยที่เป็นเด็กพิเศษได้ดีกว่าเด็กปกติซะอีก 555 เรากลัวการทำงานกับเด็กเล็กมาก น้องไม่ใช่ผ้าสีขาวซะหมด น้องคือผ้าหลากสี ช่วงพ่อแม่กำลังสปอย ไม่พอใจร้อง ไม่พอใจกรี๊ด จะเป็นบ้าค่ะ เข้าคลาสวันแรกเด็กก็ร้องไห้แล้ว พอจบชั่วโมงเครียดหนักเลยค่ะ เอายังไงดีวะ อย่างแรกเลยเข้ากับเด็กให้ได้ก่อน ถ้าน้องไม่ชิน ทำงานวันแรกก็ลงสอนเลย เด็กไม่มีพื้นฐาน หมวดไม่มีอะไรแนะนำ เพราะชั้นอื่นครูจีนก่อนๆปูไว้หมด นี่ต้องเริ่มจาก0 ทั้งตัววิชาและตัวครูเอง จะเรียกตัวเองว่าครูก็อายปาก ทดลองสอนแบบนั้นแบบนี้จนไปได้ดี พาเต้นบ้าง ร้องเพลงบ้าง เรียกชื่อเขาบ่อยๆเพื่อจะได้สนิทใจมากขึ้น น้องกล้าพูดกล้าตอบ ให้เด็กทำกิจกรรมให้เล่นเกม พูดได้จบบทนี้เหล่าชือจะให้เล่นเกม เก้าอี้ดนตรีบ้าง Among Usฉบับของเหล่าชือ ซ่อนแอบคำศัพท์ ทายคำ บลาๆ เด็กเล่นไปด้วยเรียนไปด้วยเวิร์คเลยนะคะ ทำงานกับเด็กเหนื่อยนะ พลังต้อง10000000% บางวันเด็กไม่หลุดแต่ครูหลุดแทน พอเด็กติดก็ดีใจนะคะ แต่ยอมรับเลยค่ะว่าคุมชั้นไม่อยู่เพราะเด็กเห็นหน้าปุ๊บทวงเกมก่อนเลย 555555 แต่ที่พล่ามมาทั้งหมดมันไม่ใช่ประเด็น ประเด็นมันอยู่กับคนกลุ่มนึง กลุ่ม(ตำแหน่ง)ใหญ่ซะด้วย
วันนี้นั่งเขียนงานอยู่มองออกไปแบบเหม่อลอย อยู่ๆก็อยากโดดตึกค่ะ มันเคว้งคว้าง อยากหนีจากที่ตรงนี้ ปัญหาที่เล็กน้อยสำหรับคนอื่นแต่ใหญ่สำหรับเราค่ะ พ่อแม่ยังไม่เคยตามจี้ขนาดนี้มาก่อน อึดอัด เสียสุขภาพจิต อยากลาออกเพราะคนแต่เรื่องนี้ที่บ้านก็ไม่เข้าใจ
อยากหนีจากคุกนี้ ที่ทำงานเราเหมือนคุกเลยค่ะ ไม่มีอิสระในการเลือกแม้แต่จะนั่งทำงานตรงไหน มีหัวหน้าล่ามโซ่อยู่ทุกวัน มาเจอหน้ากันตอนเช้า ตอนบ่ายรายงานผู้บริหารว่าไม่มาทำงาน จ้องรายงาน รายงาน รายงาน รายงานอย่างเดียว คนอื่นเล่นโทรศัพท์ไม่เป็นไร เรานั่งพิมพ์งานในโน๊ตบุ๊คโดนรายงานว่าเล่นโทรศัพท์ขณะทำงาน (เรื่องแบบนี้เราต้องรู้รึเปล่า เวลาไหนควร เวลาไหนไม่ควรเล่น) เราทำงานสร้างภาพต่อหน้าผู้บริหาร และมีพฤติกรรมไม่ดี อีกทั้งถามหาเรากับคนอื่นแล้วบอกว่าไม่รู้ ไม่เห็น ยังไม่เจอกัน ทั้งๆที่เช้ายกมือไหว้อยู่ สั่งให้ทำงานในห้องนั้นแต่ไม่ให้ใช้อะไรซักอย่าง กระดาษหยิบมองทั้งที่ไม่ให้เบิก คอมห้ามแตะ เครื่องปริ๊นเตอร์ห้ามใช้ โอเคยกมาเองได้ เราใช้โน๊ตบุ๊คของเรา เครื่องปริ๊นของเรายกไปเอง กระดาษซื้อเอง เครื่องเคลือบ แผ่นเคลือบของเราทั้งหมด แต่พอทำอะไรเสียโยนให้เราก่อนเลย คอมเปิดไม่ติด เครื่องปริ๊นเตอร์พิมพ์ไม่ได้ ไวรัสเข้าโทษกันไว้ก่อน สอนๆอยู่คอมพังต้องไปเดี๋ยวนี้ ต้องทิ้งเด็กไปหัวหน้าก่อน เด็กเป็นยังไงช่างมันเครื่องปริ๊นเสียบปลั๊กผิดที่สำคัญกว่า ทั้งตึกหายไม่เป็นไร แต่ถ้าเราหายเรื่องใหญ่เลยนะ ไปเข้าห้องน้ำ ไปกินข้าวก็ไม่ได้ ไปนั่งทำงานเงียบๆเหมือนครูท่านอื่นไม่ได้ คนอื่นเขามีเวลาส่วนตัว มีพื้นที่ส่วนตัว แต่นี่ต้องอยู่ในสายตาตลอด เหตุผลเพราะเคยมีครูท่านนึงทำแสบไว้แต่เขายังอยู่ทะเลาะกันทุกวัน เลยต้องมาคุมความประพฤติเราไว้ เกี่ยวกันไหม??
ทำงานตั้งแต่07.30-17.00เป็น10ชั่วโมงที่แสนทรมานมากเลยค่ะ ทุกวันคือทุกวัน ทำเสียสุขภาพจิต ผวามากจนวันนึงฝันว่าขุดดินกลบตัวเองเพื่อหลบหัวหน้า แล้วก็มองเห็นหัวหน้าเรียกชื่อเรา แต่สุดท้ายเพื่อนร่วมงานก็มาดึงมือออกไปเจอกับหัวหน้าจนได้ ฝันอยู่แบบนี้ซ้ำๆ เริ่มหลอนไม่ไหว อยากหนีจากผู้บริหารเซตนี้ จนอยากโดดตึกให้มันจบๆไป ที่บ้านจะได้เข้าใจ จะได้ปล่อยไปสักที แต่สุดท้ายก็คิดได้ว่าถ้าไม่ตายภาระอีก ที่สำคัญยังหาอิสระให้ชีวิตไม่ได้เลย อยากให้ตัวเองใช้ชีวิตแบบที่อยากเป็นสักครั้ง อยากลาออกจัง
บนกับสิ่งสักสิทธิ์ขอให้ได้ลาออกจากที่นี่โดยไม่มีผลกระทบ (หรือดลใจพ่อแม่ให้ที) พ่อแม่อยากให้เป็นในสิ่งที่ลูกไม่อยากเป็น แต่ก็เต็มใจทำให้แต่ฝืนไปต่อไม่ไหวแล้ว จนคิดว่าทางนั้นน่าจะดีที่สุด อยากลาออกแต่ไม่อยากได้คำพูดทางลบจากพวกท่านแล้ว เราร้องไห้กับความผีบ้านี้มาสามครั้ง งานหนักเราไม่ถอดใจเท่าคนเลย ใจมันรับไม่ไหว มันสุดจริงๆค่ะ
เราอยากได้คำปลอบใจที่ไม่ใช่คำเปรียบเทียบ ไม่เคยมีความรู้สึกอึดอัดในที่ทำงานกันมั่งหรอคนที่ผ่านมาแล้ว เรารู้ว่าต่อไปยังต้องเจออะไรอีกมากมาย แค่อยากได้คำว่าปลอบใจ ให้มันพอเติมไฟในการทำงานได้ ตอนนี้นอนมองใบลาออกด้วยความว่างเปล่ามากเลยค่ะ
ศักยภาพมีก็ไม่ได้ใช้ ทำไป10ปีก็ไม่รวย อยู่กับระบบเฮงซวย ทำงานไปวันๆทำลายสุขภาพจิตตัวเองไปวัน ต่อไปคงแย่งยาน้องน้อยกินเอง เหล่าชือเป็นบ้าไปแล้ว
***แก้คำผิดคับ***