แม่เห็นแก่ตัวมากไป

พ่อกับแม่เราทะเลาะกันบ่อยมากค่ะ ทะเลาะกันเรื่องเงินตลอด คือพ่อเราไม่มีรายได้ค่ะช่วงนั้นเพราะผิดใจกับนายจ้างจนพ่อต้องออกมาอยู่บ้านเฉยๆ มีแม่เป็นเสาหลักหารายได้เข้าบ้าน ทีนี้หลังจากพ่อของ จขกท.มีงานทำ เงินทุกบาททุกสตางค์ที่พ่อหามาได้ต้องเอาไปลงทุนกับงานที่ทำอยู่ซึ่งกำไรก็ไม่ได้มากพอแต่ก็สามารถอยู่รอดได้ในแต่ละวัน ทีนี้ปัญหามันเกิดตรงนี้แหละค่ะ พอพ่อเรามีรายได้แม่ก็เริ่มจะหัวหมอให้พ่ออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้ตั้งแต่จ่ายค่าไฟ ค่าน้ำ ค่าโทรศัพท์จิปาถะ และก็เริ่มจะเรื่องมากขึ้นเรื่อยๆ หนักสุดแค่จะซื้อชุดชั้นในยังให้พ่อออกให้ ขอเงินพ่อไปซื้อกระเป๋าซื้อเสื้อผ้าของตัวเองเริ่มใช้เงินฟุ่มเฟือยโดยที่ไม่ใช้เงินของตัวเองสักแดงเดียว แม่จะชอบบอกว่าไม่มีเงินอยู่ตลอดเวลาถ้าพ่อหาเงินได้ พ่อเราก็ไม่บ่นนะคะซื้อของให้ตลอดจ่ายเท่าไหร่ก็ไม่ปริปากบ่นสักคำแต่กลับกันแค่พ่อเราขอเงินซื้อน้ำ 20-30 บาท แม่เราจะบ่นแบบบ่นหนักมากเหมือนพ่อไปสร้างนี้สร้างสินแล้วทิ้งให้แม่จ่ายคนเดียวทั้งๆ ที่ซื้อแค่น้ำแก้วเดียวเท่านั้น จนเราโตขึ้นเรียนจบหางานทำได้เราเลยแบ่งเงินเดือนบางส่วนไว้ให้พ่อใช้เติมน้ำมันรถ ซื้อของให้ตัวเองบ้าง แล้วพอแม่รู้แม่ก็มาโวยวายกับเราค่ะ ว่าให้เงินแต่พ่อ แม่อะไม่เคยให้ แล้วก็บ่นทวงบุญคุณว่าเขาอุส่าให้เกิดมานู้นนี่นั่นจนเราเริ่มหงึดหงิดใจเราเลยถามแม่กลับว่าที่แม่ใช้เงินพ่ออะพ่อบ่นบ้างมั้ย พ่อเคยปฏิเสธมั้ยว่าไม่ซื้ออะไรให้ แม่อยากกินอะไรพ่อก็ซื้อให้ไม่บ่น เราถามไปแบบนี้แม่เราเงียบเลยค่ะ แล้วเขาก็ทำทีโมโหเราแล้วก็ไม่พูดกับเราอีกเลย เราเองก็ไม่ง้อนะคะไม่คุยก็ไม่ต้องคุย จนผ่านไปเป็นปีที่เรากับแม่ไม่คุยกับเลยและเวลานั้นเหมือนกันที่แม่ทะเลาะกับพ่อหนักเรื่อยๆ จนถึงขั้นจะขอหย่า ทีนี้พ่อเราไม่รั้งค่ะบอกจะไปก็ไป ถ้าหย่าแล้วก็ห้ามกลับมาเหยียบที่บ้านอีก แม่เราก็เงียบอีกและไม่พูดเรื่องหย่าอีกเลย จนถึงทุกวันนี้แม่ก็ยังทำตัวเหมือนเดิมบอกว่าไม่มีเงินทั้งๆ ที่เงินเดือนๆ หนึ่งของเขาก็ไม่ใช่น้อยๆ

เราอึดอัดมากเลยค่ะ อยากจะย้ายออกมาแต่ก็เป็นห่วงพ่อกับน้องสาว