เรื่องเกิดขึ้นเมื่อกี้เลยค่ะสดๆร้อนๆ
คือตอนแรกเราก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น สามีนั่งกินเหล้ากับพ่อเราแล้วก็ป้าเราสองคนค่ะ มีแม่เราด้วยเราไม่รู้ว่าก่อนหน้านั่นแม่เรากับสามีเราทะเลาะอะไรกัน เราได้ยินแต่เสียงแม่เราว่า ไม่ชอบนิสัยสามีเราอย่างนึง พูดอะไร สอนอะไรไม่เคยฟัง ชอบเถียง อันนี้เรื่องค่ะ สามีเราไม่ค่อยยอมใคร ไม่ชอบให้ใครมาสอน หรือบ่นอะไรใส่เขา ขนาดแม่แท้ๆของเขา เขายังไม่ชอบเลย แม่เราเป็นคนค่อนข้างขี้บ่น แต่บ่นก็แค่นั้นค่ะ บ่นๆสักพักก็ไม่มีอะไรละ แต่สามีเราชอบโกรธ ชอบหงุดหงิดเวลาแม่เราบ่น แม่เราสอน ชอบแสดงออกมาทางสีหน้าท่าทาง บางทีก็คำพูดกระแทกบ้าง เข้าเรื่องเลยค่ะ หลังจากที่แม่เราว่า พูดอะไรไม่ฟัง
สักพักสามีเราก็เดินมา เรารู้ละว่าต้องทะเลาะกับแม่แน่ๆ แล้วก็ได้ยินเสียงแม่เราว่าไม่ฟังแล้วยังเดินหนีอีก ทำไมไม่ฟังให้จบก่อน ก่อนจะเดินหนี เราก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไร เพราะแม่กับสามีทะเลาะกันบ่อยมาก เราจะเลิกหลายครั้งแล้ว เพราะเราไม่ชอบนิสัยแบบนี้ แต่เขาก็ขอโอกาสทุกครั้งว่าจะเปลี่ยนนิสัยอารมณ์ร้อนใหม่
เรื่องมันเหมือนจะจบค่ะ แต่ไม่จบ แม่เราก็เดินเข้าบ้าน เขาก็มานั่งต่อ ป้าเราก็สอนว่าอย่าไปสนใจเลย แม่เราก็เป็นคนขี้บ่นแบบนั้นแหละ บ่นแล้วก็แล้ว ถ้าไม่รัก แม่เราก็คงไม่ว่าไม่สอน ไม่ให้มาอยู่ด้วยหรอก
คือเขาไม่มีบ้านค่ะขายหมดแล้ว เพราะเอาเงินมารักษาพ่อของเขาป่วยเป็นฝีในสมองต้องผ่าตัด เราหนีกลับมาอยู่บ้านครั้งนึง เขาก็ตามมา แม่เราเห็นแก่หลาน เรามีลูกด้วยกัน 1คนค่ะ แม่สงสารหลานไปอยู่บ้านเขาก็ต้องเช่าห้องอยู่ กผ้เลยบอกให้เขาพาพ่อแม่มาอยู่ด้วยที่นี่ก็ได้ เขาก็เลยพาพ่อแม่เขามาอยู่ด้วยที่บ้านเราค่ะ แต่ไม่ได้อยู่หลังเดียวกัน อยู่คนละหลังแต่ติดกัน
นัานแหละค่ะเราคิดว่าเรื่องมันจะจบ แต่เขาบอกว่าแม่เราขี้บ่นเขารู้ เขาถึงได้เดินหนีเพื่อตัดปัญหา เพราะเขาเป็นคนไม่ยอมใคร ถ้าได้เถียงแล้วเขาจะขึ้นเสียง เขาเลยเลือกที่จะเดินหนีดีกว่า เขาบอกว่าเพราะเห็นแก่เราด้วย กลัวเราอึดอัด
ตอนนั้นเราไม่รู้ค่ะว่าแม่แอบฟังอยู่ แม่ก็เดินเข้ามาบอกว่า ไม่ใช่ฟังให้จบก่อน ก่อนจะเดินหนี อันนี้แม่ยังพูดไม่จบทำไมต้องเดินหนีแม่
คือเราก็เข้าใบทั้งสองฝ่ายค่ะ เขาก็เริ่มโมโหขึ้นเสียงใส่แม่เรา ตีหน้าอกตัวเองคล้ายๆประมาณว่าเขาอึดอัดที่อยู่แบบนี้ แล้วแม่ของเขาก็เดินออกมาว่า
อะไรกันนักหนา มีอะไรกัน คุยกันให้จบๆ อยู่กันไม่ได้ก็ไม่ต้องอยู่
จากที่เราไม่โกรธ จากทีาเราเข้าใจทั้งสองฝ่ายเราเริ่มไม่โอเคในสิ่งที่แม่เขาพูดแล้ว แม่เขาพูดเข้าข้างลูกเขามาก ด่าแม่เราประมาณว่าแม่เราทำให้ลูกของเขาอึดอัด ว่าแม่เราชอบพูดใส่ลูกเขา
พอแม่เราขึ้นเสียงบ้างเขาก็เหมือนจะเข้ามาทำร้ายแม่เรา เรากันแม่เราไว้ แม่เขาก็ดึงเขาไว้ เขาก็ร้องไห้ค่ะ แม่เขาก็โอ๋นะ พูดแบบว่า แม่เข้าใจลูกนะ แม่เข้าใจ
เรารำคาญมาก ลูกตัวเองจะมาทำร้ายแม่เราแท้ๆ ยังมีน่ามาเข้าข้างลูกตัวเองอีก
หลายคนบอกเข้าใจสามีเรานะ คงอึดอัด
แล้วมีใครเข้าใจแม่เราบ้างมั้ย
ความผิดมันอยู่ที่เราเองไม่เด็ดขาด เคยเลิกไปแล้วยังใฟ้อะัยเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พาคนอื่นมาทำร้ายแม่ตัวเอง แม่เราคงเสียใจมาก แกนอนร้องไห้ เราอยู่อีกห้องนึงเรายังได้ยินเสียงแม่เราร้องไห้เลย
เราอึดอัดมากค่ะ เราจะทำยังไงดีคะ เราจะเริ่มจากตรงไหน เราควรหนีไปไกลๆดีมั้ย
สามีกับแม่ทะเลากัน
คือตอนแรกเราก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น สามีนั่งกินเหล้ากับพ่อเราแล้วก็ป้าเราสองคนค่ะ มีแม่เราด้วยเราไม่รู้ว่าก่อนหน้านั่นแม่เรากับสามีเราทะเลาะอะไรกัน เราได้ยินแต่เสียงแม่เราว่า ไม่ชอบนิสัยสามีเราอย่างนึง พูดอะไร สอนอะไรไม่เคยฟัง ชอบเถียง อันนี้เรื่องค่ะ สามีเราไม่ค่อยยอมใคร ไม่ชอบให้ใครมาสอน หรือบ่นอะไรใส่เขา ขนาดแม่แท้ๆของเขา เขายังไม่ชอบเลย แม่เราเป็นคนค่อนข้างขี้บ่น แต่บ่นก็แค่นั้นค่ะ บ่นๆสักพักก็ไม่มีอะไรละ แต่สามีเราชอบโกรธ ชอบหงุดหงิดเวลาแม่เราบ่น แม่เราสอน ชอบแสดงออกมาทางสีหน้าท่าทาง บางทีก็คำพูดกระแทกบ้าง เข้าเรื่องเลยค่ะ หลังจากที่แม่เราว่า พูดอะไรไม่ฟัง
สักพักสามีเราก็เดินมา เรารู้ละว่าต้องทะเลาะกับแม่แน่ๆ แล้วก็ได้ยินเสียงแม่เราว่าไม่ฟังแล้วยังเดินหนีอีก ทำไมไม่ฟังให้จบก่อน ก่อนจะเดินหนี เราก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไร เพราะแม่กับสามีทะเลาะกันบ่อยมาก เราจะเลิกหลายครั้งแล้ว เพราะเราไม่ชอบนิสัยแบบนี้ แต่เขาก็ขอโอกาสทุกครั้งว่าจะเปลี่ยนนิสัยอารมณ์ร้อนใหม่
เรื่องมันเหมือนจะจบค่ะ แต่ไม่จบ แม่เราก็เดินเข้าบ้าน เขาก็มานั่งต่อ ป้าเราก็สอนว่าอย่าไปสนใจเลย แม่เราก็เป็นคนขี้บ่นแบบนั้นแหละ บ่นแล้วก็แล้ว ถ้าไม่รัก แม่เราก็คงไม่ว่าไม่สอน ไม่ให้มาอยู่ด้วยหรอก
คือเขาไม่มีบ้านค่ะขายหมดแล้ว เพราะเอาเงินมารักษาพ่อของเขาป่วยเป็นฝีในสมองต้องผ่าตัด เราหนีกลับมาอยู่บ้านครั้งนึง เขาก็ตามมา แม่เราเห็นแก่หลาน เรามีลูกด้วยกัน 1คนค่ะ แม่สงสารหลานไปอยู่บ้านเขาก็ต้องเช่าห้องอยู่ กผ้เลยบอกให้เขาพาพ่อแม่มาอยู่ด้วยที่นี่ก็ได้ เขาก็เลยพาพ่อแม่เขามาอยู่ด้วยที่บ้านเราค่ะ แต่ไม่ได้อยู่หลังเดียวกัน อยู่คนละหลังแต่ติดกัน
นัานแหละค่ะเราคิดว่าเรื่องมันจะจบ แต่เขาบอกว่าแม่เราขี้บ่นเขารู้ เขาถึงได้เดินหนีเพื่อตัดปัญหา เพราะเขาเป็นคนไม่ยอมใคร ถ้าได้เถียงแล้วเขาจะขึ้นเสียง เขาเลยเลือกที่จะเดินหนีดีกว่า เขาบอกว่าเพราะเห็นแก่เราด้วย กลัวเราอึดอัด
ตอนนั้นเราไม่รู้ค่ะว่าแม่แอบฟังอยู่ แม่ก็เดินเข้ามาบอกว่า ไม่ใช่ฟังให้จบก่อน ก่อนจะเดินหนี อันนี้แม่ยังพูดไม่จบทำไมต้องเดินหนีแม่
คือเราก็เข้าใบทั้งสองฝ่ายค่ะ เขาก็เริ่มโมโหขึ้นเสียงใส่แม่เรา ตีหน้าอกตัวเองคล้ายๆประมาณว่าเขาอึดอัดที่อยู่แบบนี้ แล้วแม่ของเขาก็เดินออกมาว่า
อะไรกันนักหนา มีอะไรกัน คุยกันให้จบๆ อยู่กันไม่ได้ก็ไม่ต้องอยู่
จากที่เราไม่โกรธ จากทีาเราเข้าใจทั้งสองฝ่ายเราเริ่มไม่โอเคในสิ่งที่แม่เขาพูดแล้ว แม่เขาพูดเข้าข้างลูกเขามาก ด่าแม่เราประมาณว่าแม่เราทำให้ลูกของเขาอึดอัด ว่าแม่เราชอบพูดใส่ลูกเขา
พอแม่เราขึ้นเสียงบ้างเขาก็เหมือนจะเข้ามาทำร้ายแม่เรา เรากันแม่เราไว้ แม่เขาก็ดึงเขาไว้ เขาก็ร้องไห้ค่ะ แม่เขาก็โอ๋นะ พูดแบบว่า แม่เข้าใจลูกนะ แม่เข้าใจ
เรารำคาญมาก ลูกตัวเองจะมาทำร้ายแม่เราแท้ๆ ยังมีน่ามาเข้าข้างลูกตัวเองอีก
หลายคนบอกเข้าใจสามีเรานะ คงอึดอัด
แล้วมีใครเข้าใจแม่เราบ้างมั้ย
ความผิดมันอยู่ที่เราเองไม่เด็ดขาด เคยเลิกไปแล้วยังใฟ้อะัยเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พาคนอื่นมาทำร้ายแม่ตัวเอง แม่เราคงเสียใจมาก แกนอนร้องไห้ เราอยู่อีกห้องนึงเรายังได้ยินเสียงแม่เราร้องไห้เลย
เราอึดอัดมากค่ะ เราจะทำยังไงดีคะ เราจะเริ่มจากตรงไหน เราควรหนีไปไกลๆดีมั้ย