เรื่องมีอยู่ว่า ฉันเอาที่ชาร์ตแบตไปโรงเรียนในวันศุกร์ แล้วลืมเอากลับมา แล้วคือเป็นคนป่วงๆอ่ะค่ะ แบบว่า เอ้ะ!หรือจะเอาไว้นั้น หรือจะทำหล่นหาย หรือมีคนเอาไปใช้ละไม่บอก สุดท้ายคิดว่าอาจลืมไว้ใต้โต้ะ เลยจะไปหาวันจันทร์ ต่อมาวันอาทิตย์ในช่วงเย็น ฉันแชทบอกเพื่อนในกลุ่มว่าใครที่ไปโรงเรียนก่อนช่วยดูที่ชาร์ตแบตใต้โต้ะของฉันให้หน่อยว่ามีมั้ย (ซึ่งแน่นอนว่าฉันไปถึงโรงเรียนช้ากว่าเพื่อนตลอด เลยมั่นใจว่าเพื่อนต้องไปถึงก่อนแน่นอน) วันต่อมาซึ่งก็คือวันจันทร์ สรุปว่าไม่มี ไม่เจอ ไม่มีใครเห็น ตอนนั้นคือคิดแล้วว่าหายแน่นอน คือบ่นกับเพื่อนในกลุ่มทั้งวันเรื่องที่ชาร์ตแบต เย็นมาจึงตัดสินใจไปซื้อใหม่ ซึ่งเป็นของแท้ และเนื่องจากเป็นไทป์ซี มันจึงราคาค่อนข้างแพง ตอนแรกว่าจะซื้อตัว 900 แต่ดูจากตังในก้นกระเป๋าจึงเลือกซื้อตัว700แทน ฉันอุส่ายอมกินแกลปในอาทิตย์นั้น ผมสรุปคือหลังจากกลับมาจากซื้อได้ไม่เกิน20นาที อิเพื่อนในกลุ่มที่ฉันบ่นเรื่องที่ชาร์ตแบตหายให้ฟังเกือบทั้งวัน มันเสื_กบอกว่าที่ชาร์ตของฉันอยู่กับมัน อิเปรต!!!! เอา700กุคืนมา ทำไมพึ่งบอก ตอนนั้นคืออยากจะไปบุกกระทืบมันถึงที่บ้านมาก ควรรู้สึกยังไงกับมันดีคะ ก็ขอบคุณนะคะที่อย่างน้อยตอนนั้นมันก็มีน้ำใจเก็บไว้ให้ ทั้งที่ไม่รู้ว่าเป็นของใคร แต่กูบ่นให้ฟังทั้งวันไม่เอะใจเลยหราาาาาาาาา!!!!
เครียดค่ะ บุกไปเผาบ้านมันเลยดีมั้ยคะ
คุณเคยอยากจะบุกบ้านไปกระทืบเพื่อนมั้ยคะ
เครียดค่ะ บุกไปเผาบ้านมันเลยดีมั้ยคะ