ต้องขอพูดก่อนนะครับผมเป็นคนที่พูดมากพูดเก่งพูดง่ายง่ายคือน่ารำคาญมาก
เรื่องมันมีอยู่ว่าผมอายุ 22 ปีคบกับแฟนรุ่นพี่ที่อายุมากกว่าถึง 6 ปี
เราคบกันเราคบกันได้ประมาณหกเดือนแรกแรกเธอดีกับผมมากถ้าตามใจผมทุกอย่างแต่ผมก็ไม่เคยขออะไรจากเธอ
ช่วช่วงแรกที่คบกันผมมีแค่มอเตอร์ไซค์แฟนอยู่บ้านเช่ากับแม่และหลานผมไปรับไปส่งเธอผมไม่เคยเข้าบ้านเธอเลย
แรกแรกเรารักกันดีมากพูดง่ายง่ายเธอคือความสุขของผมเลย เธอทำงานกลางคืนเลิกตีสามผมทำงานกลางวันเช้าถึงเย็นแรกแรกเราไม่มีเวลาได้เจอกันเลยนอกจากวันศุกร์เสาร์อาทิตย์ เธอมีวันหยุดแค่วันอาทิตย์ผมหยุดเสาร์ อาทิตย์และทุกวันศุกร์ผมจะไปรอรับเธอเลิกงาน เราคบกันได้ประมาณสามสี่เดือนเธอย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่
ผมรู้มาว่าแฟนเก่าเธอไม่เคยพาเธอไปไหนเธอไม่เคยได้เที่ยวผมเลยตัดสินใจออกรถยนต์เพื่อพาเธอไปเที่ยวทุกครั้งที่พาเธอไปเที่ยวผมมีความสุขมาก
ผมเริ่มได้เข้าออกบ้านเธอจนกระทั่งโควิดรอบล่าสุดเธอต้องหยุดงานหนึ่งเดือนผมไปอยู่กับเธอหนึ่งเดือนเต็มเต็มแต่ผมยังต้องทำงานปกติเจอกันแค่ช่วงหลัง 5 โมงเช้าผมต้องออกไปทำงานจนเธอได้กลับไปทำงานผมก็ยังมีไปอยู่กับเธอบ้างแล้วมาล่าสุดที่ทำงานเธอต้องหยุดอีกแล้วเพราะที่ร้านมีปัญหาเลยต้องปิดช่วงนี้ผมช่วยเหลือเธอทุกอย่างทั้งเรื่องเงินเรื่องใช้จ่ายผมไปอยู่กับเธอบ่อยมากขึ้น เราไปทำงานเช้าเอามอไซไปทำงานรถยนต์ไว้ให้เธอใช้
วันไหนเรากลับบ้านเราก็เอารถยนต์ไว้ให้เธอ พอมาหลังๆ อะไรๆมันก็เริ่มแปลกไป เธอล้อค รหัสแอพในโทรศัพ
ผมพูดอะไรก็โดนชักสีหน้าใส่ ไม่ว่าผมทำอะไร ผมผิดไปหมด ผมดีกับเธอทุกอย่าง ตามใจเธอทุกอย่าง ผมคิดว่าเธอคงเห็นค่าสิ่งที่ผมพยายาม
แต่ไม่ใช่เลย มันไร้ค่า ไปหมด เราเริ่มพูดคุยกันน้อย ถามอะไรไม่ตอบ นอนหันหลังใส่กัน เรื่องอย่างว่า ก็ไม่ได้ โดนตัวเป็นปัด
แต่บางวันเธอก็ดี กับผม พูดง่าย
จนผมมารู้ว่าเพื่อนๆผม พูดว่าร้ายผมและเธอ เธอให้ผมเลิกคบ ผมเลิกคบหมด จนไม่เหลือใครเลย
ผมอยู่กับเธอมา เธอก็มีอาการ ชักสีหน้าใส่ผมทุกวัน จน กลางคืนวันนึง ผมตัดสินใจ กลับบ้าน พอถึงบ้าน ผมทักเธอไป เธอบอกรำคาณ ว่าร้ายผมแบบว่าน้ำตาตก นอนร้องไห้ แล้วบล้อค ผมพยายามติดต่อเธอ เธอปิดทุกช่องทาง จนผมได้ทักสตอรี่ ig ไปเธอบอก ให้พอ ผมจึงเอารถยนต์ไปให้เธอตอนเย็น ให้เธอเอาไว้ทำงาน เพราะแดดร้อน ต้องเลิกดีก ทางมันน่ากลัว ผมขอให้เธอ รับแอด ปลดบล้อค เปิดตำแหน่ง เธอบอก อย่าวุ่นวายถึงเวลาทำเอง ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่เลิก
ยังไม่สำนึก ไม่เปลี่ยนตัวเอง ผมเลยถาม ให้ผมเปลี่ยนอะไร เธอตอบ ยังไม่รู้อีกหรอวะ ผมถึงกับไปไม่ถูก ผมถามเธอว่าถ้าผมพยายามเปลี่ยน มันจะกลับมาดีเหมือนเดิมไหม เธอตอบแค่ว่า อืม
ผมรู้ตัวเอง ว่า ผมให้เวลาเธอมากไป อยู่ด้วยกันมากไป
พูดมาก น่ารำคาณ เพราะผมเป็นคนขี้เล่น
แต่ผมไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้ มันจะทำให้เป็นแบบนี้ได้
อยากถามพี่ๆน้าๆ ทุกคน ผมควรทำยังไง กับเรื่องแบบนี้ ผมรักเธอมาก 😔
โดนแฟนเบื่อ แฟนสั่งให้เปลี่ยนตัวเอง มันยังกลับมารักกันเหมือนเดิมได้อีกไหม
เรื่องมันมีอยู่ว่าผมอายุ 22 ปีคบกับแฟนรุ่นพี่ที่อายุมากกว่าถึง 6 ปี
เราคบกันเราคบกันได้ประมาณหกเดือนแรกแรกเธอดีกับผมมากถ้าตามใจผมทุกอย่างแต่ผมก็ไม่เคยขออะไรจากเธอ
ช่วช่วงแรกที่คบกันผมมีแค่มอเตอร์ไซค์แฟนอยู่บ้านเช่ากับแม่และหลานผมไปรับไปส่งเธอผมไม่เคยเข้าบ้านเธอเลย
แรกแรกเรารักกันดีมากพูดง่ายง่ายเธอคือความสุขของผมเลย เธอทำงานกลางคืนเลิกตีสามผมทำงานกลางวันเช้าถึงเย็นแรกแรกเราไม่มีเวลาได้เจอกันเลยนอกจากวันศุกร์เสาร์อาทิตย์ เธอมีวันหยุดแค่วันอาทิตย์ผมหยุดเสาร์ อาทิตย์และทุกวันศุกร์ผมจะไปรอรับเธอเลิกงาน เราคบกันได้ประมาณสามสี่เดือนเธอย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่
ผมรู้มาว่าแฟนเก่าเธอไม่เคยพาเธอไปไหนเธอไม่เคยได้เที่ยวผมเลยตัดสินใจออกรถยนต์เพื่อพาเธอไปเที่ยวทุกครั้งที่พาเธอไปเที่ยวผมมีความสุขมาก
ผมเริ่มได้เข้าออกบ้านเธอจนกระทั่งโควิดรอบล่าสุดเธอต้องหยุดงานหนึ่งเดือนผมไปอยู่กับเธอหนึ่งเดือนเต็มเต็มแต่ผมยังต้องทำงานปกติเจอกันแค่ช่วงหลัง 5 โมงเช้าผมต้องออกไปทำงานจนเธอได้กลับไปทำงานผมก็ยังมีไปอยู่กับเธอบ้างแล้วมาล่าสุดที่ทำงานเธอต้องหยุดอีกแล้วเพราะที่ร้านมีปัญหาเลยต้องปิดช่วงนี้ผมช่วยเหลือเธอทุกอย่างทั้งเรื่องเงินเรื่องใช้จ่ายผมไปอยู่กับเธอบ่อยมากขึ้น เราไปทำงานเช้าเอามอไซไปทำงานรถยนต์ไว้ให้เธอใช้
วันไหนเรากลับบ้านเราก็เอารถยนต์ไว้ให้เธอ พอมาหลังๆ อะไรๆมันก็เริ่มแปลกไป เธอล้อค รหัสแอพในโทรศัพ
ผมพูดอะไรก็โดนชักสีหน้าใส่ ไม่ว่าผมทำอะไร ผมผิดไปหมด ผมดีกับเธอทุกอย่าง ตามใจเธอทุกอย่าง ผมคิดว่าเธอคงเห็นค่าสิ่งที่ผมพยายาม
แต่ไม่ใช่เลย มันไร้ค่า ไปหมด เราเริ่มพูดคุยกันน้อย ถามอะไรไม่ตอบ นอนหันหลังใส่กัน เรื่องอย่างว่า ก็ไม่ได้ โดนตัวเป็นปัด
แต่บางวันเธอก็ดี กับผม พูดง่าย
จนผมมารู้ว่าเพื่อนๆผม พูดว่าร้ายผมและเธอ เธอให้ผมเลิกคบ ผมเลิกคบหมด จนไม่เหลือใครเลย
ผมอยู่กับเธอมา เธอก็มีอาการ ชักสีหน้าใส่ผมทุกวัน จน กลางคืนวันนึง ผมตัดสินใจ กลับบ้าน พอถึงบ้าน ผมทักเธอไป เธอบอกรำคาณ ว่าร้ายผมแบบว่าน้ำตาตก นอนร้องไห้ แล้วบล้อค ผมพยายามติดต่อเธอ เธอปิดทุกช่องทาง จนผมได้ทักสตอรี่ ig ไปเธอบอก ให้พอ ผมจึงเอารถยนต์ไปให้เธอตอนเย็น ให้เธอเอาไว้ทำงาน เพราะแดดร้อน ต้องเลิกดีก ทางมันน่ากลัว ผมขอให้เธอ รับแอด ปลดบล้อค เปิดตำแหน่ง เธอบอก อย่าวุ่นวายถึงเวลาทำเอง ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่เลิก
ยังไม่สำนึก ไม่เปลี่ยนตัวเอง ผมเลยถาม ให้ผมเปลี่ยนอะไร เธอตอบ ยังไม่รู้อีกหรอวะ ผมถึงกับไปไม่ถูก ผมถามเธอว่าถ้าผมพยายามเปลี่ยน มันจะกลับมาดีเหมือนเดิมไหม เธอตอบแค่ว่า อืม
ผมรู้ตัวเอง ว่า ผมให้เวลาเธอมากไป อยู่ด้วยกันมากไป
พูดมาก น่ารำคาณ เพราะผมเป็นคนขี้เล่น
แต่ผมไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้ มันจะทำให้เป็นแบบนี้ได้
อยากถามพี่ๆน้าๆ ทุกคน ผมควรทำยังไง กับเรื่องแบบนี้ ผมรักเธอมาก 😔