ทำยังไงกับอาการเศร้าและความเครียดที่เกิดขึ้นเองเป็นช่วงๆ

สวัสดีค่ะ ปีนี้เรา16แล้วค่ะ เรามีเพื่อนและคนอยู่รอบข้าง มีคุณแม่ที่เหมือนเพื่อน แต่เรากลับรู้สึกโดดเดี่ยว เรารู้สึกไม่มีใครเลย ทั้งๆที่คนรอบตัวเราเต็มไปหมด เราชอบเศร้าและเครียดขึ้นมาเองเป็นช่วง ยิ่งช่วงนี้คือเป็นบ่อยมาก แต่ก่อนจะเป็นบ่อยช่วงกลางคืน แต่ตอนนี้เหมือนไม่เลือกเวลา กิจกรรม และสถานที่เลยค่ะ อยู่ๆร้องไห้บนรถเมล์ก็เป็นมาแล้วหลายครั้ง หรือแม้จะกำลังทำสิ่งที่ชอบอยู่ก็ตาม เราเป็นพวกที่อยู่คนเดียวแล้วฟุ้งซ่านง่ายมาก เราเครียดหลายๆเรื่อง ชอบกดดันตัวเอง ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เราพยายามหาอะไรทำ ทำสิ่งที่ชอบ แต่พอทำเสร็จ เราก็กลับมาเครียด กลับมาเศร้า วนลูปไปเรื่อยๆเลยค่ะ เราเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ช่วงม.1 ช่วงม.2เป็นช่วงที่หนักที่สุดจนถึงขั้นทำร้ายตัวเอง
    ตอนนี้เราขึ้นปวช.1 เรารู้สึกว่าเราอ่อนไหวขึ้น ด้วยความที่เราเข้ามาเรียนกรุงเทพคนเดียว เจอสังคมใหม่ๆ อาจจะยังเข้ากับเพื่อนใหม่ๆไม่ค่อยได้ ทำให้เรารู้สึกแย่ แล้วเราก็จมปลักกับความรู้สึกนั้นจนขึ้นมาไม่ได้ ปีที่แล้วเราพยายามทำร้ายตัวเองหนักกว่าปีที่ผ่านมา เราไม่ได้อยากตาย เพราะมีแม่อยู่ แม่คือคนที่รั้งเราไว้ แต่เราเหนื่อยมาก เราเครียดเป็นช่วงๆ ยิ่งช่วงนี้คือเครียดทั้งวัน เราไม่ค่อยเอนจอยกับอะไรแล้ว ไหนจะเรื่องการบ้านที่มันเยอะ และยาก(เราเรียนวิจิตรศิลป์ค่ะ เราชอบศิลปะมาก แต่มันยากมากๆ) เราทำงานไม่ทัน เรากลัวเรียนไม่จบ เรารู้สึกยังไม่สบายใจกับเพื่อนใหม่ ทั้งๆที่อยู่หอก็อยู่ห้องข้างๆกัน เราทำงานห้องพวกเค้าบ่อย แต่เรารู้สึกไม่สบายใจ (ส่วนนี้อาจจะเพราะเพิ่งรู้จักกันมาแค่1เทอมกว่า แล้วก็แนวความคิดเรากับพวกเค้าต่างกันด้วยนิดหน่อย)
   เราอยากไปหาจิตแพทย์มาก อยากปรึกษา แต่เรากลัวที่จ่ะไป เราไม่รู้จะต้องทำยังไง แถมเรายังไม่รู้ด้วยว่าที่ลาดกระบังมีรึเปล่า(ใครทราบยังไง ช่วยบอกด้วยนะคะ;-;) เราอยากหายจากลูปเศร้านี้ค่ะ ไม่อยากเครียดเป็นช่วงๆ เราเหนื่อย เราไม่รู้จะทำยังไง เราเคยลองปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิ ฟังธรรม เรารู้สึกจมกับความรู้สึกตัวเองยิ่งกว่าเดิม เราไม่อยากระบายให้คนรอบข้างฟัง เราไม่อยากเอาความเศร้าของเราไปให้เขา เรากลัวว่าเขาจะเศร้าไปด้วย