วันนี้อยากจะมาระบายชีวิตตัวเองในช่วงนี้ เราอยากระบายแต่ไม่รู้จะพูดกับใครได้บ้าง
ทุกคนพูดตลอดว่าเราเป็นคนร่าเริง เป็นเสียงหัวเราะของกลุ่ม เป็นตัวโจ๊ก แต่แปลกที่ว่าตอนเรามีปัญหา เราดันไม่รู้จะหันหน้าไปร้องไห้กับใครดี ชีวิตช่ววนี้แย่มากๆ ทั้งโควิดทั้งเศรฐกิจ เราเป็นคน อายุ21ปี ไม่ได้ทำงานอะไรเลยเพราะยังเรียนอยู่ ขอตังที่บ้านใช้มาตลอด พ่อกับแม่เลิกกัน เราอยู่กับทางฝั่งแม่ แต่พ่อเป็นคนส่งเสียค่าเลี้ยงดูและค่าเรียน แม่เป็นคนจนคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ แทบจะเดือนชนเดือน ส่วนพ่อหาตังได้เยอะ และคอยส่งเสียเรา ไม่ให้เราขาดอะไรเลยมาตลอดหลายปี พ่อเป็นคนอารมณ์ดี เราน่าจะติดนิสัยมาจากพ่อเรื่องการพูด55555 แต่ทุกอย่างช่วงนี้แย่ลงเรื่อยๆ ตั้งแต่ที่มีโควิดมา อะไรๆก็แย่ลง การเป็นเด็กมหาลัยช่วงนี้จึงแย่มาก ต้องใช้เงินเยอะทั้งที่รายได้จากพ่อน้อยลง งานพ่อมีปัญหามาตลอดตั้งแต่โควิดมา จนต้องได้พักงาน ลูกน้องที่เคยมีเริ่มหายไปเรื่อยๆ จนพ่อต้องหยุดทำงาน ไม่มีรายได้ ปีที่แล้วเราเกือบได้หยุดเรียน แต่ดันทุรังหาตังเรียนจนได้ ไปขออยู่หอกับเพื่อน เราก็พยายามออกตังช่วยให้ได้มากที่สุด ทั้งทำงานพาทไทม์ตั้งแต่เย็นจนดึก ต้องตื่นเช้ามาเพื่อไปเรียน เรียนเสร็จก็ต้องไปทำงาน วนอยู่แบบนั้นแต่เงินก็ไม่พอใช้ สักพักเพื่อนก็ย้ายออกไปอยู่กับแฟนทำให้เราต้องจ่ายค่าเช่าเต็มคนเดียว เหนื่อยทั้งกายและใจ เหนื่อยมากๆ เหนื่อยจนตอนนั้นคิดว่า อยากตายให้มันจบๆไป แต่ก็ได้แค่คิด หลังๆพ่อเริ่มกับมาทำงานได้ใหม่เราก็เริ่มมีตังใช้ และหยุดทำงานเพราะเอาเวลาไปทุ่มกับการเรียนต่อ ต่อมาอีกสักพักเดือนธันวาที่ผ่านมา ทุกอย่างก็แย่ลงอีก พ่อไม่สามารถส่งตังให้ได้เพราะไม่มีงาน ( งานพ่อคือรับเหมาก่อสร้างเล็กๆนะคะ ไม่ใช่งานประจำคนงาน7-8คน ) เราปิดเทอมพอดี ก็ได้ย้ายออกจากหอกลับมาอยู่บ้านเพราะไม่มีตังจ่ายค่าห้องต่อ ก็ได้คืนหอ กลับมาอยู่บ้าน2เดือนคือท้อมาก ที่บ้านเป็นบ้านนอก เราเป็นเด็กต่างจังหวัดที่ดันทุรังไปเรียนที่เมืองหลวง ไปหาการศึกษาที่ดีที่กระจุกอยู่แค่ตรงนั้น อยากเรียนให้จบทำงานดีๆ แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นแบบที่วางแผน ปัญหารุมเข้ามาทีเดียว เงินไม่มีพอที่จะกลับลงไปเรียน ลงเรียนไปแล้วจ่ายค่าเทอมไปแล้วเพราะพ่อบอกสามารถหาตังให้ได้ แต่สุดท้ายพ่อก็เลิกทำงานโดยที่ไม่บอกกันเลย พูดให้ความหวังเราตลอด พูดแค่ให้เรารอและรอ ตั้งแต่เดือนธันวาไม่เคยส่งตังให้เลย ด้วยความที่เราอยู่บ้านนอก แน่นอนว่าหางานอเไรทำก็ไม่มี นับแค่หาตังจ่ายค่าห้องเช่ากับแม่ยังไม่มี ทุกวันนี้ใช้ชีวิตอยู่แต่กลับความเคลียด กดดันตัวเอง บางวันเรียนออนไลน์ไปร้องไห้ไป พยายามทุกอย่าง เกรดดีมาตลอด พยายามทำทุกอย่างออกมาให้ดีตลอด ไม่ได้เป็นคนที่ชอบเรียน แต่พยายามเอาเกียติรนิยมอันดับ1มาให้ครอบครัว แล้วเราก็รักษาเกรดได้ดีมาตลอด อยากกลับไปเรียนแทบตายแต่ทำไม่ได้ อาทิตหน้าเริ่มเรียนที่มหาลัยแล้ว แต่ตัวเองยังอยู่ที่บ้าน หาหนทางไม่เจอว่าจะเอายังไงต่อกับชีวิต นั่งทำแอดไซต์ไปก็คิดตลอดว่า เราจะได้เรียนต่อมั้ยแล้วเราทำไปทำไม พอนั้งทบทวนตัวเองก็คืดว่า นี่เราทำอะไรอยู่ รู้สึกสิ้นหวังทุกอย่าง รู้สึกสูญเสีย ไม่รู้จะเอายังไงต่อกับชีวิตแบบนี้ แต่สิ่งที่
คือ เรายังคงหัวเราะเวลาคอลกับเพื่อนๆที่เรียนมาด้วยกัน เพื่อนก็รู้แล้วว่าเราอาจจะไม่ได้เรียนต่อ แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ เหมือนตัวเองแบกโลกไว้ ความทะเยอทะยานของตัวเองมันสูงเกินกว่าที่เงินในครอบครัวจะส่งไหว เกลียดตัวเองที่ไม่รู้จักสำเหนียก ตัดขาดไม่ได้ อยากระบายความอัดอั้น ตอนพิมพ์ตอนนี้ก็น้ำตาไหลคิดอะไรก็พูด ไม่รู้จะมีคนอ่าน หรือคนสนใจรึป่าว ถ้ามีใครผ่านมาเห็น ตอนนี้เรารู้สึกดาวน์มาก อีกใจก็อยากลาออก แต่มันอีกแค่1ปีก็จบแล้ว หลายคนคงแบบว่า ก็ออกมาหางานทำสิ การเรียนไม่ใช่ทุกสิ่ง มีคนประสบความสำเร็จตั้งเยอะแม้เรียนไม่จบ อาจจะใช่ มีตัวอย่างให้เห็นมากมาย พอลองมองกลับมาดู มันโหดร้ายเนอะว่ามั้ย เราเกิดมาเป็นคนครึ่งๆกลางๆ ทำได้แต่ไม่ดีที่สุด ทำได้เกือบทุกอย่างของแค่มอง ดู และทำตาม ทำได้ให้สิ่งที่หลายคนทำไม่ได้ แต่ก็จะมีคนที่เก่งกว่าอีก พอเป็นคนครึ่งๆกลางๆ การหาสิ่งที่สามารถทำได้ดีที่สุดก็ยิ่งยาก เราเป็นคนไม่สวย อ้วน เคยตัดพ้อกับตัวเองว่าทำไมเกิดมาไม่สวย แต่ก็ใช้ชีวิตมาแบบไม่สนคำพูดที่บอกว่าเราแย่ เรามั่นใจในตัวเองมาก ว่าเราเป็นแบบนี้ก็สามารถทำอะไรได้หลายอย่าง เราจึงไม่แคร์คนที่ดูถูกรูปลักษณ์ภายนอก แต่สุดท้ายนั้นแหละ สุดท้ายคนที่สวยและดูดีก็จะได้สปอต์ไลท์ก่อนเสมอ มันน่าเจ็บใจเนอะ ว่ามั้ย 55
คนเราทนอยู่กับความสิ้นหวังในชีวิตได้มากแค่ไหน
ทุกคนพูดตลอดว่าเราเป็นคนร่าเริง เป็นเสียงหัวเราะของกลุ่ม เป็นตัวโจ๊ก แต่แปลกที่ว่าตอนเรามีปัญหา เราดันไม่รู้จะหันหน้าไปร้องไห้กับใครดี ชีวิตช่ววนี้แย่มากๆ ทั้งโควิดทั้งเศรฐกิจ เราเป็นคน อายุ21ปี ไม่ได้ทำงานอะไรเลยเพราะยังเรียนอยู่ ขอตังที่บ้านใช้มาตลอด พ่อกับแม่เลิกกัน เราอยู่กับทางฝั่งแม่ แต่พ่อเป็นคนส่งเสียค่าเลี้ยงดูและค่าเรียน แม่เป็นคนจนคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ แทบจะเดือนชนเดือน ส่วนพ่อหาตังได้เยอะ และคอยส่งเสียเรา ไม่ให้เราขาดอะไรเลยมาตลอดหลายปี พ่อเป็นคนอารมณ์ดี เราน่าจะติดนิสัยมาจากพ่อเรื่องการพูด55555 แต่ทุกอย่างช่วงนี้แย่ลงเรื่อยๆ ตั้งแต่ที่มีโควิดมา อะไรๆก็แย่ลง การเป็นเด็กมหาลัยช่วงนี้จึงแย่มาก ต้องใช้เงินเยอะทั้งที่รายได้จากพ่อน้อยลง งานพ่อมีปัญหามาตลอดตั้งแต่โควิดมา จนต้องได้พักงาน ลูกน้องที่เคยมีเริ่มหายไปเรื่อยๆ จนพ่อต้องหยุดทำงาน ไม่มีรายได้ ปีที่แล้วเราเกือบได้หยุดเรียน แต่ดันทุรังหาตังเรียนจนได้ ไปขออยู่หอกับเพื่อน เราก็พยายามออกตังช่วยให้ได้มากที่สุด ทั้งทำงานพาทไทม์ตั้งแต่เย็นจนดึก ต้องตื่นเช้ามาเพื่อไปเรียน เรียนเสร็จก็ต้องไปทำงาน วนอยู่แบบนั้นแต่เงินก็ไม่พอใช้ สักพักเพื่อนก็ย้ายออกไปอยู่กับแฟนทำให้เราต้องจ่ายค่าเช่าเต็มคนเดียว เหนื่อยทั้งกายและใจ เหนื่อยมากๆ เหนื่อยจนตอนนั้นคิดว่า อยากตายให้มันจบๆไป แต่ก็ได้แค่คิด หลังๆพ่อเริ่มกับมาทำงานได้ใหม่เราก็เริ่มมีตังใช้ และหยุดทำงานเพราะเอาเวลาไปทุ่มกับการเรียนต่อ ต่อมาอีกสักพักเดือนธันวาที่ผ่านมา ทุกอย่างก็แย่ลงอีก พ่อไม่สามารถส่งตังให้ได้เพราะไม่มีงาน ( งานพ่อคือรับเหมาก่อสร้างเล็กๆนะคะ ไม่ใช่งานประจำคนงาน7-8คน ) เราปิดเทอมพอดี ก็ได้ย้ายออกจากหอกลับมาอยู่บ้านเพราะไม่มีตังจ่ายค่าห้องต่อ ก็ได้คืนหอ กลับมาอยู่บ้าน2เดือนคือท้อมาก ที่บ้านเป็นบ้านนอก เราเป็นเด็กต่างจังหวัดที่ดันทุรังไปเรียนที่เมืองหลวง ไปหาการศึกษาที่ดีที่กระจุกอยู่แค่ตรงนั้น อยากเรียนให้จบทำงานดีๆ แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นแบบที่วางแผน ปัญหารุมเข้ามาทีเดียว เงินไม่มีพอที่จะกลับลงไปเรียน ลงเรียนไปแล้วจ่ายค่าเทอมไปแล้วเพราะพ่อบอกสามารถหาตังให้ได้ แต่สุดท้ายพ่อก็เลิกทำงานโดยที่ไม่บอกกันเลย พูดให้ความหวังเราตลอด พูดแค่ให้เรารอและรอ ตั้งแต่เดือนธันวาไม่เคยส่งตังให้เลย ด้วยความที่เราอยู่บ้านนอก แน่นอนว่าหางานอเไรทำก็ไม่มี นับแค่หาตังจ่ายค่าห้องเช่ากับแม่ยังไม่มี ทุกวันนี้ใช้ชีวิตอยู่แต่กลับความเคลียด กดดันตัวเอง บางวันเรียนออนไลน์ไปร้องไห้ไป พยายามทุกอย่าง เกรดดีมาตลอด พยายามทำทุกอย่างออกมาให้ดีตลอด ไม่ได้เป็นคนที่ชอบเรียน แต่พยายามเอาเกียติรนิยมอันดับ1มาให้ครอบครัว แล้วเราก็รักษาเกรดได้ดีมาตลอด อยากกลับไปเรียนแทบตายแต่ทำไม่ได้ อาทิตหน้าเริ่มเรียนที่มหาลัยแล้ว แต่ตัวเองยังอยู่ที่บ้าน หาหนทางไม่เจอว่าจะเอายังไงต่อกับชีวิต นั่งทำแอดไซต์ไปก็คิดตลอดว่า เราจะได้เรียนต่อมั้ยแล้วเราทำไปทำไม พอนั้งทบทวนตัวเองก็คืดว่า นี่เราทำอะไรอยู่ รู้สึกสิ้นหวังทุกอย่าง รู้สึกสูญเสีย ไม่รู้จะเอายังไงต่อกับชีวิตแบบนี้ แต่สิ่งที่