เบื่อตัวเองที่ไปไม่สุดซักทาง

ความรู้สึกที่ว่าครึ่งๆกลางๆ เราเองก็ไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกแบบไหน คือ....บางครั้งเราก็รู้สึกเบื่อทุกๆอย่าง เราไม่อยากรับรู้อะไร อยากอยู่เงียบๆคนเดียว ไม่อยากยุ่งกับใคร บางเวลาก็มีความสุขบ้างเศร้าบ้า

ตั้งแต่เด็ก ทำอะไรก็กลางๆไปซะหมด เรียนก็กลางๆ ไม่โดดเด่น พอไปเล่นดนตรีแต่ละชนิด ก็แค่รู้วิธีเล่นอย่างละนิดอย่างล่ะหน่อย พอจะจบม.6ก็คิดหนัก เพราะมันกลางๆทุกด้าน ไม่ได้ดี แต่ก็ไม่ได้ด้อย พอต่อมหาลัย ก็เ

อยากรู้ค่ะว่าหาสิ่งที่ตัวเองชอบยังไงและเรียนอะไรถึงจะเหมาะกับเรา สำหรับคนที่ไม่โดดเด่นในด้านใดเลยครึ่งๆกลางๆไปซะทุกเรื่อง ส่วนตัวอยากเรียนนิเทศค่ะแต่ มาคิดดูอีกทีก็อยากลองหาอะไรที่เหมาะกับตัวเองจริงๆ

เป็น dilemma ของวัยรุ่น ครับ จะใข้ชีวิตให้ชิว แบบไม่ต้องกดดันมาก ก็ต้องลำบากในอนาคต แต่ถ้าลำบากตอนนี้เลย ก็จะโล่งหน่อยตอนหางาน แต่ก็จะใช้ชีวิตวัยรุ่นอย่างครึ่งๆกลางๆไปหน่อย ผมรู้สึกว่า เราจะใช้ชึวิต

ขอเกิ่นก่อนนะคะ ว่าชนะในที่นี้หมายถึงชนะเรื่องรายได้ income เพราะว่าพ่อแม่ทำรายได้ 2ล้านกว่าบาทต่อปี โดยไม่มีวุตการศึกษาป.ตรี สถานการณ์ของเราตอนนี้คือได้เรียนมหาลัยในญี่ปุ่น sustainability and Touris

ไหนๆก็จะเอาให้จบในครั้งนี้ไม่ใช่ขะยักจะย่อนครึ่งๆกลางๆแล้วก็ให้เขามีแหย่มาก่อกวนจนคนในพื้นที่ชายแดนไม่เป็นอันทำมาหากินหวาดระแวง ถ้าเราจะเอาโมเดลแบบ”อิสราเอล”เอาเต็มรูปรุกคืบหน้าเข้าไปลายยึ

จากหัวข้อกระทู้ขอยืนยันว่าไม่ได้มีเจตนาด้อยค่าคณะหรือสายอาชีพนี้นะคะ​ แต่หนูเป็น​เด็ก69ที่สนใจในคณะนี้มากๆเลยค่ะ​ เป็นคนนึงที่ชอบวาดรูปแต่ก็ไม่ได้อยากเรียนวาดรูปล้วนเหมือนศิลปกรรม​ เป็นคนที่เก่งอะไรแบ

มีงบประมาณ มีอำนาจ มีบุคคลากรสนับสนุน มองรัฐบาล มนุษย์ 4 ปีไหว้ที่ เอาคะแนน ไม่สนประชาชน บริหารก็ ฟองสบู่ต้มยำกุ้ง ของแพงไปทั่ว ต่างชาติไม่มาลงทุน กู้เงินล้านล้าน ติดโควิดล้านคน เห็นแต่เเจกเงินนิดหน่