คือเราเป็นคนที่เครียดบ่อยมากเครียดจาหลายๆอย่างเช่นแบบเพื่อน ครอบครัว
เพื่อนนี่คือเพื่อนที่เราสนิทมากๆช่วงนี้ด่าเราบ่อย มองตาแรงใส่เรา แล้วก็ไม่คุยกันเยอะเท่าเมื่อก่อนเลยค่ะ
ส่วนครอบครัว คือ เราเป็นลูกคนเดียวกดดันจากหลายๆเรื่อง ดุด่าทุกวันแม้แต่ตอนแบบเราทำไรผิดก็ซ้ำตลอด มีครั้งนึงเราว่าเราไม่ได้ทำอะไรเลยเราแบบเดินไม่ชงโอวัลตินมากินแล้วแม่เดินมาจากข้างหลังก็ด่าเลย ด่าประมาณแบบ"เกิดมาทำ
ไรภาระกู
ไปเอาเชือกมาผูกคอตีวเองตายไป"เราก็แบบอิหยังวะเลยค่ะ เราไปต่อไม่เป็นเลย (ตอนนี้เหมืนบ่นให้ฟังเลย,)เวลาเจออะไรแบบนี้เราเลยแบบเห็นมาทำร้ายตัวเองกรียดข้อมือกรีดอะไรต่างๆจนแบบเราเสพติดมันขึ้นมา เลยเกิดความคิดว่า"ตายไปดีไหม" แต่เราตายไม่ได้นี่ซิคะ555 น้าสาวเป็นโรคหายาก *เราเป็นลูกคนเดียวหลานคนเดียว* แล้วแบบยายก็ป่วย ถ้าถามถึงพ่อใช่ไหมล่ะคะ555 พ่อเป็นคนที่ทำงานหนักนะเป็นช่างซ่อมแล้วก็ครอบครัวทางพ่อใหม่เค้าทำโรงสีอ่ะค่ะเลยต้องขับรถไปส่งข้าวด้วยไม่มีเวลาว่างให้เลย เราเลยเหมือนคนขาดความอบอุ่นจากพ่ออ่ะค่ะ
พ่อแท้มีเมียน้อยแล้วพาเมียน้องที่อุ้มท้องได้ประมาณ4เดือนเขเาบ้านค่ะและตอนนั้นเราคลอดได้1เดือนกว่าแล้วแม่เห็นแบบนั้นเลยขออย่า และแม่ก็แต่งงานใหม่เป็นครอบครัวพ่อใหม่ที่ประหลาดมากเลยล่ะค่ะ ปู่กินเหล้าเมายาตลอดมีตบตีย่าด้วย ย่าเป็นแบบด่าไม่หยุดเลยขว้างปาข้าวขอใส่กัน
เราเจอแบบนี้ตั้งแต่จำความได้นั่นแหละค่ะทุกวันนี้ก็ยังเป็นกันอยู่และคนที่เก็บซากที่พังก็เรากับแม่เองค่ะ เราสงสารแม่นะคะแบบแม่ต้องทนอยู่กับครอบครัวนี้มานานมากอ่ะค่ะ แบบเราเข้าใจนะเค้าไม่กล้าทำอะไรแม่หรอก เพราะเงินบางส่วนที่ใช้ปัจจุบันนี้ก็ได้มาจากแม่ (แม่เราทำงานหนักเหมือนกันนะเนี่ย)
เราดลัวตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดีแบบมากๆ แต่เราไม่เคยทำให้เสียใจนะ ปัจจุบันนี้เราตั้งใจเรียนจนเริ่มได้อันดับต้นๆของห้องเก็บออมเงิน แต่ติดที่แบบเราชอบทำร้ายตัวเองเราใส่เสื้อกันหนาวบ่อยมากเพื่อผิดรอยแผลเราไม่อยากให้คนเป็นห่วง (พูดเหมือนนางเอกเลยเรา==)
เราเป็นคนที่น้ำตาไหลยากมากเป็นคนที่เวลาเจอคนเยอะๆเกิดประหม่าแบบรู้สึกกดดันจนอยากออกไปไกลๆเพื่อหายใจสะดวกแต่เราเข้ากับคนอื่นได้ดีนะแต่เพื่อนสนิทเราค่อนข้างน้อย เพราะส่วนใหญ่คนหน้าไหว้หลังหลอกเยอะ เราขี้อิจฉานะอิจฉาชีวิตโลกบอทมากกกกกกกกก มันเป็นการสร้างตัวตนเราที่เราเหนือความคาดหมายมากๆเจอเพื่อนๆเยอะเราไม่เกิดอาการประหม่าเลยเป็นตัวตนที่น่าอิจฉามากนะบอทอ่ะ แล้วเราเป็นคนแบบไม่อยากรู้สึกแต่เรายิ้มแย้มปกติเลยนะ ไม่ได้ปิดกั้นตัวเอง
แต่เราแค่แบบ เกลียดความอิจฉาเพราะมันหงุดหงิด เกลียดความโลภเพราะไม่รู้จักพอ
เกลียดการโดนชี้ เพราะมันทำให้เราดูประหลาด เกลียดการกดดัน เพราะมันเหมือนเขาวงกลดที่ไม่มีทางออกยิ่งเดินยิ่งหลงมันเป็นอะไรที่แย่มากๆ
เราหาวิธีไม่ให้ตัวเองทำร้ายตัวเองบ่อยมากถึงจะเป็นข้ออ้างการมีชีวิตอยู่ แบบรักตัวเองมากๆนะตัวเรา เรามีคุณค่าเป็นของตนเอง เราเก่งมากๆเลยที่ทนได้ขนาดนี้ เก่งจังเลยยยผ่านช่วงเวลานั้นได้
เอาเป็นว่าเกริ่นยาวขนาดนี้อย่าอ่านเลยค่ะเรานอกเรื่องมาก
แค่ขอวิธีที่ทำให้ไม่ทำร้ายร่างกายตัวเองแล้วก็คลาดเครียดเท่านั้นแหละค่ะ555
ขอวิธีทำให้คลายเครียดทีค่ะ
เพื่อนนี่คือเพื่อนที่เราสนิทมากๆช่วงนี้ด่าเราบ่อย มองตาแรงใส่เรา แล้วก็ไม่คุยกันเยอะเท่าเมื่อก่อนเลยค่ะ
ส่วนครอบครัว คือ เราเป็นลูกคนเดียวกดดันจากหลายๆเรื่อง ดุด่าทุกวันแม้แต่ตอนแบบเราทำไรผิดก็ซ้ำตลอด มีครั้งนึงเราว่าเราไม่ได้ทำอะไรเลยเราแบบเดินไม่ชงโอวัลตินมากินแล้วแม่เดินมาจากข้างหลังก็ด่าเลย ด่าประมาณแบบ"เกิดมาทำ
พ่อแท้มีเมียน้อยแล้วพาเมียน้องที่อุ้มท้องได้ประมาณ4เดือนเขเาบ้านค่ะและตอนนั้นเราคลอดได้1เดือนกว่าแล้วแม่เห็นแบบนั้นเลยขออย่า และแม่ก็แต่งงานใหม่เป็นครอบครัวพ่อใหม่ที่ประหลาดมากเลยล่ะค่ะ ปู่กินเหล้าเมายาตลอดมีตบตีย่าด้วย ย่าเป็นแบบด่าไม่หยุดเลยขว้างปาข้าวขอใส่กัน
เราเจอแบบนี้ตั้งแต่จำความได้นั่นแหละค่ะทุกวันนี้ก็ยังเป็นกันอยู่และคนที่เก็บซากที่พังก็เรากับแม่เองค่ะ เราสงสารแม่นะคะแบบแม่ต้องทนอยู่กับครอบครัวนี้มานานมากอ่ะค่ะ แบบเราเข้าใจนะเค้าไม่กล้าทำอะไรแม่หรอก เพราะเงินบางส่วนที่ใช้ปัจจุบันนี้ก็ได้มาจากแม่ (แม่เราทำงานหนักเหมือนกันนะเนี่ย)
เราดลัวตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดีแบบมากๆ แต่เราไม่เคยทำให้เสียใจนะ ปัจจุบันนี้เราตั้งใจเรียนจนเริ่มได้อันดับต้นๆของห้องเก็บออมเงิน แต่ติดที่แบบเราชอบทำร้ายตัวเองเราใส่เสื้อกันหนาวบ่อยมากเพื่อผิดรอยแผลเราไม่อยากให้คนเป็นห่วง (พูดเหมือนนางเอกเลยเรา==)
เราเป็นคนที่น้ำตาไหลยากมากเป็นคนที่เวลาเจอคนเยอะๆเกิดประหม่าแบบรู้สึกกดดันจนอยากออกไปไกลๆเพื่อหายใจสะดวกแต่เราเข้ากับคนอื่นได้ดีนะแต่เพื่อนสนิทเราค่อนข้างน้อย เพราะส่วนใหญ่คนหน้าไหว้หลังหลอกเยอะ เราขี้อิจฉานะอิจฉาชีวิตโลกบอทมากกกกกกกกก มันเป็นการสร้างตัวตนเราที่เราเหนือความคาดหมายมากๆเจอเพื่อนๆเยอะเราไม่เกิดอาการประหม่าเลยเป็นตัวตนที่น่าอิจฉามากนะบอทอ่ะ แล้วเราเป็นคนแบบไม่อยากรู้สึกแต่เรายิ้มแย้มปกติเลยนะ ไม่ได้ปิดกั้นตัวเอง
แต่เราแค่แบบ เกลียดความอิจฉาเพราะมันหงุดหงิด เกลียดความโลภเพราะไม่รู้จักพอ
เกลียดการโดนชี้ เพราะมันทำให้เราดูประหลาด เกลียดการกดดัน เพราะมันเหมือนเขาวงกลดที่ไม่มีทางออกยิ่งเดินยิ่งหลงมันเป็นอะไรที่แย่มากๆ
เราหาวิธีไม่ให้ตัวเองทำร้ายตัวเองบ่อยมากถึงจะเป็นข้ออ้างการมีชีวิตอยู่ แบบรักตัวเองมากๆนะตัวเรา เรามีคุณค่าเป็นของตนเอง เราเก่งมากๆเลยที่ทนได้ขนาดนี้ เก่งจังเลยยยผ่านช่วงเวลานั้นได้
เอาเป็นว่าเกริ่นยาวขนาดนี้อย่าอ่านเลยค่ะเรานอกเรื่องมาก
แค่ขอวิธีที่ทำให้ไม่ทำร้ายร่างกายตัวเองแล้วก็คลาดเครียดเท่านั้นแหละค่ะ555