สวัสดีค่ะ...เราอายุ13จะ14แล้ว เราเหนื่อยมาก เราไม่รู้เลยว่าเราเครียดหรือเรียกร้องความสนใจ
เรามีปัญหาครอบครัวค่ะ ตอน5-6ขวบ เราอยู่บ้านยาย พ่อแม่มักทาหาเรื่องแม่ทำร้ายร่างกาย แต่ตอนนี้หย่ากันแล้ว ไม่เกี่ยวค่ะ แม่เราย้ายมาอยู่กับ ลุงคนนึง แรกๆ เรานับว่าเขาเป็นพ่อเลี้ยงที่ดีมาก แต่ตอนนี้ไม่แล้ว...เรารู้สึกไม่โอเคมาหลายปี แต่แม่แท้ๆ บอกให้เราทนๆไป เราทน ตอนนี้เราทนไม่ไหวแล้ว เขาไม่เหมาะกับการเป็นพ่อคนเลย เราไม่รับและไม่เรียกเขาว่าพ่ออีกแล้ว เราไม่ไหว หลายครั้ง ในช่วยหลายปี เราอยากตายมากๆ...เราไม่อยากอยู่ เรารู้สึกเหนื่อยมากๆ...เราไม่รู้ว่าเราคิดเองเออเองว่าเครียดไหม ตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่มีใครโอ๋เราเลย ทุกคนปล่อย ให้เราหาย ปล่อยให้เป็นไปแบบนั้น ส่วนเรื่องของลุกคนนี้อดีตพ่อเลี้ยง ทุกวันนี้เรายังอยู่ เพราะแม่เราไม่มีที่ไป แค่หาเลี้ยงเราไปวันๆ... เขาเวลาไม่สบาย จะพาล ขู่ทำร้าย จะตบจะตีเรา ไล่เรากับแม่ แต่พอดี ก็ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น แม่เราก็อยู่ข้างเขาในตอนที่เขาดี โดยอ้างว่า อะไรดีก็จำ อะไรไม่ดี ก็ชั่งเขาสิ เราก็ทำตามแม่ จนเราไม่รู้ว่าตัวเอง เป็นไง เราทน...ทนทุกอย่าง เราต้องยอม และผิดอยู่แบบนั้น เราอยากให้มีคนโอ๋และเข้าข้างเราบ้าง แต่มันไม่มีเลย เราอาภัพมาก ไม่มีใครรักเราเลย มีแต่คนด่าเรา มักง่าย ขี้เกียด ไม่ทำอะไรเลย...ก็เราเหนื่อย เราเจ็บ เขามักพูดว◌่◌า ตอนเขาด่า ก็แค่บอกไหม มันเจ็บอะไร ห้ะ ยังไม่ได้ตีเลย อย่าทำตัวงี่เง่า เรารู้สึก...แบบ เราใช่ลูกเขาไหม เราท้อ เราดิ่ง เราไม่อยากทำอะไร เราชอบเล่าปัญหา ให้คนอื่น คนในโลกออนไลน์ คนนอกบ้าน คนที่ไม่รู้จัก คนที่พึ่งเจอกัน เพราะ เราไม่กล้าพูดกับคนในบ้านเลย เรากลัวโดนซ้ำเติม โดนด่า โดนว่า เราเก็บกด หรือไม่นะ...เราเรียกร้องอยู่หรึป่าว แต่ไม่สำคัญ...เราอยากตาย แต่เราไม่กล้า เรากลัว แต่เราโครตเหนื่อย โคตรอยากตาย เราอยากทำผิดกฎหมาย แล้วโดนประหาร แต่เราไม่กล้า เราขี้กลัว เรา
อ่อน แต่เราใช้ชีวิตไป โดยไม่รู้ว่าเราเต็มร้อยไหม เราอยากอายุสั้น เราอิจฉาคนที่กล้าทำร้ายตัวเอง ฆตต. เราอยากเป็นแบบนั้น เราอยากตาย ไม่มีใครรักเรา ไม่มีใครโอ๋ เรามันตัวปัญหา เราไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่ เราจะอยู่ไปทำไม อยู่ไป ก็อยากจะตาย เราเหนื่อย...เหนื่อยมากๆ เราอิจฉา พี่เราที่ได้ออกไปแล้ว ไปอยู่ต่างจังหวัด ไปเรียนต่างจังหวัด ไม่ต้องมาเจออะไรแบบเรา เราไม่รู้เลย...เราอยากตายไวๆ เราเหนื่อย ไม่ไหวแล้ว เราไม่อยากทน เลย ใครมีวิธีไหม เราคิดทุกวัน แต่เราไม่กล้าเลย เรากลัว แต่เราอยากตาย เราเหนื่อย...เขาทำให้เราไม่อยากอยู่...และมีครั้งหนึ่ง พี่คนนึง◌ืพูดว่า แม่ไม่ได้ตั้งใจจะมีเรา.. เรารู้สึกเหมือนเราเป็นความผิดพลาดของทุกอย่างเลย เราควรไปตาย
มีวิธีไหนบ้างคะ
เรามีปัญหาครอบครัวค่ะ ตอน5-6ขวบ เราอยู่บ้านยาย พ่อแม่มักทาหาเรื่องแม่ทำร้ายร่างกาย แต่ตอนนี้หย่ากันแล้ว ไม่เกี่ยวค่ะ แม่เราย้ายมาอยู่กับ ลุงคนนึง แรกๆ เรานับว่าเขาเป็นพ่อเลี้ยงที่ดีมาก แต่ตอนนี้ไม่แล้ว...เรารู้สึกไม่โอเคมาหลายปี แต่แม่แท้ๆ บอกให้เราทนๆไป เราทน ตอนนี้เราทนไม่ไหวแล้ว เขาไม่เหมาะกับการเป็นพ่อคนเลย เราไม่รับและไม่เรียกเขาว่าพ่ออีกแล้ว เราไม่ไหว หลายครั้ง ในช่วยหลายปี เราอยากตายมากๆ...เราไม่อยากอยู่ เรารู้สึกเหนื่อยมากๆ...เราไม่รู้ว่าเราคิดเองเออเองว่าเครียดไหม ตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่มีใครโอ๋เราเลย ทุกคนปล่อย ให้เราหาย ปล่อยให้เป็นไปแบบนั้น ส่วนเรื่องของลุกคนนี้อดีตพ่อเลี้ยง ทุกวันนี้เรายังอยู่ เพราะแม่เราไม่มีที่ไป แค่หาเลี้ยงเราไปวันๆ... เขาเวลาไม่สบาย จะพาล ขู่ทำร้าย จะตบจะตีเรา ไล่เรากับแม่ แต่พอดี ก็ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น แม่เราก็อยู่ข้างเขาในตอนที่เขาดี โดยอ้างว่า อะไรดีก็จำ อะไรไม่ดี ก็ชั่งเขาสิ เราก็ทำตามแม่ จนเราไม่รู้ว่าตัวเอง เป็นไง เราทน...ทนทุกอย่าง เราต้องยอม และผิดอยู่แบบนั้น เราอยากให้มีคนโอ๋และเข้าข้างเราบ้าง แต่มันไม่มีเลย เราอาภัพมาก ไม่มีใครรักเราเลย มีแต่คนด่าเรา มักง่าย ขี้เกียด ไม่ทำอะไรเลย...ก็เราเหนื่อย เราเจ็บ เขามักพูดว◌่◌า ตอนเขาด่า ก็แค่บอกไหม มันเจ็บอะไร ห้ะ ยังไม่ได้ตีเลย อย่าทำตัวงี่เง่า เรารู้สึก...แบบ เราใช่ลูกเขาไหม เราท้อ เราดิ่ง เราไม่อยากทำอะไร เราชอบเล่าปัญหา ให้คนอื่น คนในโลกออนไลน์ คนนอกบ้าน คนที่ไม่รู้จัก คนที่พึ่งเจอกัน เพราะ เราไม่กล้าพูดกับคนในบ้านเลย เรากลัวโดนซ้ำเติม โดนด่า โดนว่า เราเก็บกด หรือไม่นะ...เราเรียกร้องอยู่หรึป่าว แต่ไม่สำคัญ...เราอยากตาย แต่เราไม่กล้า เรากลัว แต่เราโครตเหนื่อย โคตรอยากตาย เราอยากทำผิดกฎหมาย แล้วโดนประหาร แต่เราไม่กล้า เราขี้กลัว เรา