เราผิดอะไรช่วยบอกเราที

เราไม่รู้ว่าเราควรต้องรู้สึกยังไง กับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

แรกเริ่มเลย คือ แม่เราป่วยเป็นโรคเส้นเลือดในสมอง แต่ยังช่วยเหลือตัวเองได้
ทุกคนในบ้าน มีงานนอกบ้านทำทุกคน และต่างต้องมารับผิดชอบหน้าที่ภายในบ้านเพิ่มมากขึ้น (จากเดิมที่แม่ทำ)
ครอบครัวเราดูแลกันอย่างดี ที่ไหนรักษาหาย ไม่ว่าจะนวด ฝังเข็ม กายภาพบำบัด พากันไปมาหมด
ด้วยอาการของโรคต่าง ๆ อาจจะเป็นผลพวง ทำให้อารมณ์ของแม่อาจจะแปรปรวนไป
มีหลายครั้งที่เรารู้สึกได้ ถึงสิ่งเหล่านั้น เช่น โมโหง่าย หรือ ร้องไห้ง่ายมาก ๆ
อันนี้เราพอเข้าใจดี

เราเป็นลูกคนเล็กที่ยังอาศัยอยู่บ้านกับพ่อแม่ ส่วนพี่เราแต่งงานแยกไปมีครอบครัวของตัวเอง
ปัญหาที่เราได้รับฟังมาตลอด ตั้งแต่ก่อนแม่จะป่วย คือแม่ไม่ค่อยโอเคกับทางครอบครัวแฟนพี่เรา
อันนั้นเรารับฟัง และเห็นด้วยกับท่านเป็นบางเรื่อง

ตัวเราเองมีแฟน และเคยพามาเจอพ่อแม่อยู่หลายครั้ง
มีครั้งหนึ่ง เราพาแฟนไปเจอญาติๆ ที่ต่างจังหวัด
ตอนนั้นเราสองคน ยังไม่มีรถยนต์ จึงอาศัยรถพ่อไป
จู่ๆ แม่ก็โมโหและร้องไห้ออกมา โดยไม่มีเหตุผล (ทั้งที่ตอนแรกคุยกันดี)
เราเป็นคนกลาง ที่ต้องคอยห่วงความรู้สึกของทั้ง 2 ฝ่าย
แต่เรื่องราวก็จบลง โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า เกิดอะไรขึ้นกับอารมณ์ของแม่ ณ ตอนนั้น

มีครั้งนึง พ่อวานเราไปไถ่ทองคืนมาให้แม่ (ด้วยเงินของพ่อ)
สิ่งที่แม่เอาไปจำนำไว้ มีทั้งของพ่อ ของแม่ และของเรา
เรารับอาสา และไปพร้อมแฟนเรา
พอกลับถึงบ้าน เราจึงจะเอาของๆเรา มาไว้ที่ตัว
ท่าทีแม่ดูไม่พอใจเรา และบอกว่าเอาไว้ให้พ่อดูก่อน (ตอนนั้นพ่อไปทำงาน)
เราโอเค แต่หลังจากนั้น แม่ไม่คุยกับเราเลย 2 เดือน
เราก็ใช้ชีวิตตามปกติ ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน เพียงแค่ไม่ได้พูดคุยกันเท่านั้นเอง
จนผ่านเหตุการณ์นั้นมา เราก็กลับมาคุยกันตามเดิม

ณ ตอนนี้ ที่เรายังคุยกันตามปกติ
เรื่องราวนี้ก็เกิดขึ้น
เรากลับจากข้างนอก ถึงบ้านประมาณ 22.30 น.
บ้านมืดสนิท เหลือแค่ไฟหน้าบ้าน
เรากำลังเปิดประตูเข้าในตัวบ้าน
แม่ชะโงกหน้ามาแล้ว "แฮร่" หลอกผีใส่เรา
เราตกใจจนตัวสั่น มือไม้สั่นไปหมด

เรา "ทำไมถึงเล่นหลอกแบบนี้"
แม่ "อุส่าหวังดี ลงมาบอกว่า ระวังเตะแนวกั้นตู้ ที่พ่อวางเอาไว้"
เรา "บอกก็ส่วนบอก แต่ไม่น่ามาทำแบบนี้ เกิดหัวใจวายขึ้นมาทำยังไง"
แม่ .....เงียบ และเดินขึ้นห้องนอนไป

****ที่เรากลัวเหตุการณ์นี้ เพราะหมู่บ้านเราเป็นหมู่บ้านเก่าหลายสิบปี****
****และมีคนข้างบ้านตายในบ้าน ประมาณ 5 หลังติดๆบ้านเรา****
****ถ้าตายปกติ เราไม่กลัวเท่าไหร่ แต่มีบ้านหลังนึง ผู้ตาย ตายไม่ปกติน่ะสิ****

แล้วหลังจากเหตุการณ์นี้ แม่ก็ไม่คุยกับเรา (อีกแล้ว)
ผ่านไป 1 สัปดาห์
ถึงวันหยุดของเรา เรากำลังจะขับรถยนต์ออกจากบ้าน (ตอนนี้เรามีรถยนต์แล้ว)
จังหวะที่เรากำลังจะล็อคประตูบ้าน
จู่ๆ เราก็ได้ยินคำอวยพรตามหลังมาว่า
>>> จะไปตายที่ไหนก็ไป E เ xี้ ย <<<
เราจึงเดินกลับเข้าไปถามในบ้านว่า "ด่าเราทำไม เราจะไปไหนทำอะไรบ้าง ไม่ได้เลยหรอ"
เค้าตอบกลับมาหน้าตาเฉยว่า "นึกอยากด่าก็ด่า"

จากนั้นเราขับรถออกจากบ้าน รู้สึกโมโหและเสียใจมาก แต่ไม่ได้ตอบกลับอะไร
มันหน่วงๆในใจ อ่ะ ว่าทำไมถึงพูดจาแบบนี้ใส่เรา
ทั้งๆที่ ตัวเค้าเอง ก็เคยว่าคนอื่น ด้วยเรื่องคำพูดคำจา

จริงๆ เรารู้มาตลอดว่าเค้าไม่ได้รักเรามากเท่าที่เค้ารักพี่เรา (แต่เราก็ไม่ได้อคติอะไร เรากับพี่รักกันดี)
เราสังเกตุมานับครั้งไม่ถ้วน คิด และ วิเคราะห์ แล้ว
เราคงแค่รู้สึกเหนื่อยกับปัญหาที่เกิดขึ้น
เราไม่รู้ด้วยว่า พ่อรู้เรื่องนี้ด้วยมั้ย
เพราะทุกครั้งที่เค้าจะด่าหรืออะไรใส่เรา จะเป็นช่วงเวลาที่พ่อไม่อยู่

ทุกวันนี้เราพยายามไม่คิดอะไร และใช้ชีวิตตามปกติ
สิ่งที่เราแคร์มากที่สุด คือ ความรู้สึกพ่อ เราจึงเลือกที่จะทนต่อ
เราอยู่บ้านแล้วไม่มีความสุขเลย มันรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจ
เราจึงเลือกที่จะออกไปหางานเสริมทำข้างนอก (ในช่วงวันหยุด)

สิ่งที่เราคิด อาจจะดูไม่ดีในสายตาคนอื่นนะ
แต่เราก็ไม่รู้เลย ว่าเราทำอะไรผิดไปรึป่าว
ในใจเราอยากย้ายออกไปอยู่ข้างนอกมานานมากแล้ว
แต่ติดตรงที่พ่อเราเท่านั้น พ่อคือคนที่เราแคร์มากที่สุด

เราคงอึดอัดมาก ถ้าไม่ได้เล่าเรื่องนี้ออกไปให้ใครได้รับฟัง

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและรับฟังนะ