แรกเริ่มเรื่องคือ หนูอาศัยอยู่กับแฟน (หนูท้อง2เดือน)และพ่อป่วยอัมพาตไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ก่อนหน้านี้หนูไปเปิดร้านขายอาหารแถวๆบ้านแม่ และจำเป็นต้องปิดร้านเล็กๆเพื่อมาดูแลพ่อบ้านที่พี่สาวเช่าให้ ในระยะเวลา2ปีที่ผ่านมาหนูและแฟนสลับกันดูแลและแทบไม่มีใครเข้ามาเยี่ยมไม่เคยมีใครมาทำหน้าที่ดูแลแทนหนูแม้แต่1วัน หรือวันที่หนูไปสบายแต่แล้วเมื่อ สค.62 หนูคลอดลูกชาย และแม่เริ่มเข้ามาหาบ้าง มาเล่นกับหลาน ไปมาๆบ้าง แต่มาหาแค่หลานเท่านั้น จนเมื่อต้นเดือน ต.ค63หนูอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่อยากมีรายได้เพื่อหาเลี้ยงพ่อให้มากขึ้นโดยจะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่นเพื่ออหยิบยืมค่าอาหารแพมเพิสต่างๆ หนูเลยคุยกับแม่ว่าอยากขายของ และตัวแม่ก็อยากขายแต่เค้าเป็นมะเร็ง อาการสงลแล้ว แต่ด้วยความที่เค้าพักอยู่กับแฟนใหม่บ้านที่เราเคยไปขายของก่อนที่พ่อจะป่วย เราจึงตกลงจะกลับไปขายอีกเพราะมีฐานลูกค้าเยอะ เพราะไปหาเช่าที่ตามตลาดหรือหน้าบ้านคนก็ยังหาไม่ได้ จึงตัดสินใจเชื่อคำพูดแม่ ว่าช่วงนี้เขาอยู่คนเดียวสามีจะไปทำงานตจว.อีกหลายปี ซึ่งช่วงที่คุยกันแฟนแกอยู่ตจว.หลายเดือนแล้วค่ะ เราก็ใจนึงอยากดูแลแม่จึงตัดสินใจนำเงินก้อนไปลงทุนโดยไม่บอกแฟนปรึกษากันก่อน คงจะเป็นก้อนใหญ่ก้อนเดียวที่หาได้แล้วค่ะ(จึงเสียใจและผิดหวังมาก)วันแรกให้แฟนหยุดงาน ไปช่วยซื้อปูนมาเทหน้าบ้านต่อก๊อกน้ำทำเคาน์เตอร์ใหม่ ซื้อไม้มาหมดเยอะมากและวันที่2 แฟนแม่กลับมาด้วยคำพูดว่าออกจากงานแล้วไม่ไปทำอีกแล้วซึ่ง เราถอดใจแล้ว เพราะลงทุนหลายพันแล้วค่ะ จึงจำใจทำต่อและค้าขาย และจริงอย่างที่คิดไว้ เค้าจะต้องมาทำของในร้านเรากินซึ่งแม่เราเป็นคนจัดแจงสำคัญและไม่ช่วยเลี้ยงลูกเราอย่างที่สัญญาจนเราเชื่อมั่น บ้านติดริมถนนใหญ่ค่ะ และชอบปล่อยหลานวิ่งลงมาริมถนนไม่ค่อบอยากเดินตาม ปละอีกหลายเรื่องค่ะ ทำให้เราผิดหวังเสียใจทุนจมเยอะเป็นหนี้หนักมาก เราถอนตัวออกมาจากตรงนั้น และตอนนี้แม่เราขายเอง อ้อ เขาพยามสวมรอยขายตั้งแต่วันที่เราปิดร้านไว ขายแบบจับเสือมือเปล่า ด้วยเหตุผลอ้างว่าเสียดายลูกค้า แต่ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดทำมาค้าขายอะไรนะคะ แต่ตอนนี้มีแฟนแกก็อยากขายมากมานานแล้วค่ะแต่ไม่กล้าเริ่มกันเอง หรือบางวันก็เราหยุดก็เอาเนื้อวัว เนื้อหมูที่เราแช่ไว้มาทำขายเก็บเงินเอง เพื่อตัวเองค่ะ จนตอนนี้เราเหลือเงินก้อนเล็กๆไม่กี่พันมาเริ่มต้นเองตลาดนัด ซึ่งเสียค่าที่วันละ200 และขายไม่กี่วันก็เจ๊งแล้วค่ะ หมดทุกสิ่งทุกอย่างเหลือแต่อุปกรณ์ ค่าใช้จ่รยประดังเข้ามาตอนนี้เงินซื้อของใช้พ่อและลูกยังแทบไม่มีค่ะจากอาหารวันละ3มื้อลดเหลือ2มื้อและตอนนี้ปีใหม่หางานทำยากมากค่ะ แชะเราเป็นโรคภูมิบกพร่องน้ไเหลืองเสียตอนนี้โรคกำเริบเพราะทานยาแล้วผื่นประทุออกมาเครียดและอยากตายค่ะรู้สึกแย่ไปหมดมีรถเก๋งๆเก๋าๆไว้ขับพาพ่อไปหาหมอก็ขายเอาเงินไปชงทุนขายของและก็ไม่รอดค่ะ มูฟออนจากสิ่งที่แม่ทำไม่ได้จิตใจย่ำแย่มากๆค่ะ พยามคิดว่าทำบุญให้ที่เค้าทำมาหากินแต่อดนึกไม่ได้ว่าเขาทำไมไม่สงสารเราค่ะทั้งที่เราห่วงเค้า จมทุกข์จุกในอกวนๆอยู่เรื่องเดียวค่ะเพราะเสียดายเงินก้อนถ้าเราเชื่อแฟนเราที่ผ่านทุกข์มาด้วยกันคงมีที่หน้าร้านดีๆค้าขายมีความสุขค่ะ หนูเสียใจมากๆค่ะสงสาร คนที่เราดูแลอยู่ ตอนนี้แม่ขายของเองมีความสุขกับครอบครัวเขาค่ะ
เครียดมากค่ะยอมรับว่าโกรธแม่มากเพราะแม่ใช้คำพูดต่างๆนาๆให้เราไปเปิดร้านอาหารที่บ้านเขาแล้วเขาก็กระทำตรงข้ามกับสิ่งที่พูด