อยู่เรียนมหาลัยคนเดียวที่ต่างประเทศ แล้วไม่ค่อยอยากคุยกับแม่เลยค่ะ

ก่อนอื่นต้องเกริ่นก่อนว่า จขกท.เป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงประมาณนึง เพื่อนชอบบอกอยู่บ่อยๆน่ะค่ะแต่แม่เองก็คงรู้บ้างแหละเพราะอยู่กับเรามาตั้งแต่เด็ก แล้วก็เป็นคนไม่ค่อยแสดงความรักต่อแม่สักเท่าไหร่ พวกบอกรักอะไรทำนองนี้ เป็นคนค่อนข้างปากแข็งแต่เอาจริงๆรักนะคะ แต่มันเหมือนเกร็งๆเขินๆแล้วก็ทำตัวไม่ถูกถ้าต้องทำอะไรแบบนั้น แล้วก็โดนพื้นฐานตอนที่อยู่ด้วยกัน ทะเลาะกันทุกวันเลยค่ะ เรื่องเล็กน้อยก็เอามาทะเลาะแล้ว นี่ก็เลยติดตะคอกติดทำหน้าตึงใส่เวลาเจอสถานการณ์ที่ไม่น่าพอใจ ตั้งแต่เด็กจขกท.โดนบังคับหลายอย่างมาก ทั้งเรื่องเรียนพิเศษไม่ให้ไปเรียนแล้วให้ทบทวนเอง ตอนม.ปลายขอย้ายไปร.ร.ใกล้บ้านเพราะถ้าอยู่ร.ร.เดิมต้องนั่งรถเมล์วันละชั่วโมงสองชั่วโมง จะทำกิจกรรมนอกจากเรียนหนังสือก็ไม่ได้ เคยซ้อมบาสตอนม.4 ตอนแรกก็ให้แต่พอกลับทุ่มสองทุ่มบ่อยก็โดนให้เลิกซ้อม จากนั้นก็ไม่ได้ทำกิจกรรมอะไรเลย เรียนอย่างเดียว แค่เที่ยวกับเพื่อนวันเสาร์อาทิตย์หรือหลังเลิกเรียนยังต้องขอร้องอ้อนวอน มักจะด่าเราว่าเรียนอย่างเดียวมีไรให้เหนื่อยต้องคลายเครียด เสาร์อาทิตย์ก็อยู่บ้านสิ ทำงานบ้าน เวลาเลิกเรียนจะกลับบ้านเราเลยติดเดินแวะห้างซื้อขนมแปปนึงแล้วก็กลับ ทำจนเราติดทำไรคนเดียวไปเลย แล้วก็ติดบ้านไปเลย บางทีแค่ขออยู่เย็นทำงานกลุ่มยังโทรตามโทรจิก จนตอนจะจบม.6เพิ่งจะมาปล่อย แต่มันก็สายไปแล้วอะ ติดทำไรคนเดียว ชอบอยู่คนเดียว ติดบ้านติดทรศ. แล้วพอจะขึ้นมหาลัยเราสมัครมหาลัยที่ไต้หวันไป แล้วก็ติด ในใจดีใจมากๆเพราะมันมีอิสระในการใช้ชีวิตมากขึ้น เพราะว่าเราไปคนเดียว ส่วนแม่อยู่ไทย แต่ในใจลึกๆเราก็เป็นห่วงเขานะว่าถ้าเขาอยู่คนเดียวคงจะเหงา แต่เราน่ะชินกับการอยู่คนเดียวเล่นคนเดียวมาแล้ว ดูหนัง เล่นกีฬา กินข้าว ไปสถานที่ราชการทำเอกสารสำคัญเองคนเดียว อะไรพวกนี้เราผ่านมาหมดแล้ว แต่สำหรับแม่อาจจะไม่ใช่ พอมานี่เรารู้สึกมีอิสระมากๆ มีความสุขมากเหมือนกัน เพราะไม่ต้องโดนใครบังคับ ไม่ต้องโดนใครตาม แต่ใจนึงมาก็คิดถึงบ้านแหละ แล้วเวลาแม่โทรมาเราจะรู้สึกไม่ค่อยอยากรับโทรศัพท์เท่าไหร่เลย ไม่รู้ว่าทำไม แต่ทุกครั้งที่รับ พอคุยเสร็จ เราจะนั่งร้องไห้ตลอด แล้วไม่รู้ด้วยว่าเพราะอะไรถึงร้องไห้ เพราะงั้นเราเลยไม่อยากคุยกับเขา เขาก็มักจะพูดเหมือนน้อยใจอยู่บ่อยๆว่าชอบไม่รับ มีโทรศัพท์ไว้ทำไม แชทก็ไม่ค่อยอ่าน เหตุผลหลักๆที่เราไม่ค่อยตอบแชทคือติดเรียนติดการบ้านแต่พูดเท่าไหร่ก็ไม่เชื่อเราแล้วเอาแต่ด่าเอาแต่ตามจิก จนเราเหนื่อยจะพูดแต่เรารู้นะว่าเป็นห่วงเรา แต่เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ก็ไม่เคยเข้าใจ เคยพูดตรงๆเพื่อหวังว่าจะเข้าใจแต่ผลมันกลับเหมือนเดิม เราควรทำไงดีคะ อึดอัดบอกไม่ถูก เราเป็นลูกที่ไม่ดีรึป่าวคะ