เรื่องเขย่าขวัญ : เสียงสะกดจิต

เสี่ยพี้กำลังอยู่ในสถานการณ์น่าหวั่นวิตก เพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้า เสี่ยกำลังจะสูญเสียตำแหน่งนายก อบจ.

            “ไอ้ชาวบ้านพวกนี้ มันไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ อั๊วช่วยพวกมันตั้งเท่าไหร่ สร้างถนน สร้างห้องน้ำ สร้างโรงเรียน ไอ้พวก” เสี่ยบ่นหลังจากไปเดินหาเสียงที่ตลาด แต่ไม่มีชาวบ้านออกมาต้อนรับ

            “ใจเย็นครับเสี่ย” นายจ่อย ลูกน้องคนสนิท พูดปลอบใจ “ผมว่าชาวบ้านมันก็เกรงใจเสี่ยอยู่นะ หลังจากเรื่องที่เสี่ยไปโกงเงินค่าสร้างถนน ทำพวกมันรถชนระเนระนาด ผมว่ามันไม่ออกมาตะโกนไล่ก็บุญแล้วนะครับ”

            “อิโธ่เอ่ย! โกงแค่นี้ มันจะอะไรนักหนา คนอื่นเขาก็โกงกัน ใคร ๆ มันก็ทำกันทั้งนั้น” ว่าแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เออ แล้วคู่แข่งของอั๊วล่ะ เป็นไงบ้างวะ”

            “เอ่อ...” นายจ่อยมีสีหน้าไม่ค่อยดี “สถานการณ์น่าเป็นห่วงพอสมควรครับ เมื่อวานไอ้สุชาติมันไปเดินตลาด เห็นเขาว่าคนรอกันแน่นเลยนะ ส่วนอีกคนที่เป็นหน้าใหม่ ก็มีคนไปฟังมันปราศรัยไม่น้อยเหมือนกัน”

            “ห่าเอ๊ย!” เสี่ยพี้กำหมัดแน่น นายสุชาติเป็นคู่แข่งเก่าที่เขาเอาชนะมาได้ตลอด ส่วนไอ้หน้าใหม่ก็มาจากกลุ่มการเมืองมาแรง กำลังเป็นกระแสในช่วงนี้

            “ไม่ได้นะเว้ย กูจะแพ้ไม่ได้ ถ้าไม่ได้เป็นนายก พวกผู้ใหญ่คงไม่ช่วยกู ได้ติดคุกหัวโตแน่ ๆ”

            แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็ไม่อาจฝืนโชคชะตา ยิ่งใกล้ถึงวันเลือกตั้ง ความหวังก็ยิ่งริบหรี่ คนใหญ่คนโตที่เคยมีความสัมพันธ์อันดีก็เริ่มถอยหนี ดูเหมือนเสี่ยพี้กำลังจะตกกระป๋อง

            แต่ทว่า ก่อนเลือกตั้งไม่กี่วัน มีชายคนหนึ่งติดต่อขอพบ

            “ลื้อน่ะเหรอ ที่บอกว่าจะช่วยอั๊ว”

            เขาคนนั้นคือ ‘ดร.จอห์นศักดิ์’ ชายผู้มาพร้อมกับกระเป๋าหนังสีดำ “ใช่ครับ ผมช่วยเสี่ยได้”

            เสี่ยพี้มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมเฝ้ารุงรัง เสื้อผ้าขึ้นรา ดูเหมือนพวกศิลปินเพื่อชีวิต “เอ่อ...แล้วลื้อจะทำได้ยังไง เล่าให้อั๊วฟังหน่อยซิ”

            ดร.จอร์นศักดิ์เปิดกระเป๋าหนัง หยิบเอาบางสิ่งขึ้นมา “ผมจะใช้สิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่ล่าสุดของผม ‘ลำโพงสะกดจิต’”

            เสี่ยพี้มองวัตถุสีดำที่มีแผงวงจรเล็ก ๆ ติดอยู่ ดูไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ “ล...ลื้อว่าไงนะ”

            ดอกเตอร์ว่า “นี่เป็นการต่อยอดมาจากเครื่องยิงคลื่นเสียงสะกดจิตครับ”

            “หืม? อั๊วไม่เข้าใจว่ะ มันคืออะไร”

            “เป็นอาวุธชิ้นหนึ่งที่ปู่ทวดของผมคิดค้นขึ้นมา มันกำลังจะถูกใช้ในสงครามโลกครั้งที่สอง เกือบจะเสร็จสมบูรณ์อยู่แล้ว แต่ฮิตเลอร์ดันแพ้สงครามซะก่อน”

            “ฮิตเลอร์” เสี่ยขมวดคิ้ว “ใครวะ”

            “โห...เสี่ย ไปอยู่ไหนมาไม่รู้จักฮิตเลอร์” ดอกเตอร์ส่ายหน้าเบา ๆ “แต่ก็เอาเถอะ เสี่ยรู้แค่ว่าเจ้าลำโพงนี่ มันประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อส่งคลื่นเสียงชนิดพิเศษเข้าไปฝังในสมองศัตรู ใครโดนเข้าไป ร่างกายก็จะถูกบังคับให้ไปฆ่าคนที่เราต้องการ”

            “เอ่อ...” เสี่ยเกาหัวแกรก ๆ “แล้วมันเกี่ยวกับเลือกตั้งของอั๊วตรงไหนวะ”

            “เกี่ยวสิเสี่ย ผมเอาเจ้านี่มาดัดแปลงนิด ๆ หน่อย ๆ เปลี่ยนจากคำสั่งฆ่าคน เป็นคำสั่งให้กาคะแนนไง”

            “หา! จริงเหรอ!”
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่