ท้อมากเลยค่ะ ทำไงดี?

เรื่องมันมาจากแม่ทิ้งหนูไปตั้งแต่2ขวบค่ะ เนื่องจากพ่อจับได้ว่าแม่มีชู้พ่อก็เลิกกับแม่เลยค่ะแต่ไม่ได้แค่เลิกนะสิคะพ่อหนูโหดมากๆถึงขั้นเอารองเท้าตบแม่เลยค่ะ มะก่อนเคยติดต่อกับแม่นะคะแต่พ่อก็ไม่รู้หรอกค่ะ ถ้าจำไม่ผิดตั้งแต่หนูอยู่ป.1ก็ไม่ได้ติดต่อแม่อีกเลยค่ะจนถึงตอนนี้หนูอายุจะ16แล้วค่ะแม่กับตายายก็ไม่เคยมาหาหนูเลยนะคะเพราะพ่อเป็นคนสั่งห้ามแม่ไม่ให้มาหาหนู หนูก็เสียใจนะคะที่แม่ไม่มาหาหนูเลยแต่ก็เข้าใจค่ะว่าแม่กลัวพ่อเพราะอยู่กับพ่อแม่โดนมาเยอะค่ะ ตอนนี้หนูอยู่กับอาค่ะ ส่วนพ่อก็ไปทำงานไกลมากค่ะหลายเดือนกว่าจะกลับค่ะถึงขั้นเกือบจะปีก็มีค่ะ ทุกวันนี้หนูไม่เคยได้รับคำว่าครอบครัวจริงๆเลยค่ะ มีความสุขบ้างแต่ก็แปบเดียวค่ะ ทุกวันนี้มีแต่ความทุกข์แล้วก็ความเครียดค่ะ ทุกๆวันหนูจะถูกด่าอยู่เสมอ ไม่มีใครคอยให้กำลังใจ จะทำอะไรก็ไม่มีใครสนับสนุน  จะปรึกษาอะไรก็ไม่มีใครรับฟังค่ะ หนูกลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่นเลยก็ว่าได้ค่ะ หนูเจออะไรมากมายเลยค่ะแต่หนูก็ทนมาได้ขนาดนี้ หนูถึงขั้นเกือบเป็นโรคซึมเศร้าแล้วค่ะ เคยคิดจะฆ่าตัวตายด้วยซ้ำค่ะแต่หนูก็คิดได้นะคะว่าชีวิตเรามีให้ใช้แค่ครั้งเดียวคือตอนนี้ก็ต้องใช้ให้คุ้มค่ะ เราไม่รู้ด้วยค่ะว่าเราจะได้มาใช้ชีวิตแบบนี้อีกเมื่อไหร่แถมพ่อหนูเป็นคนขี้เมาค่ะเมามากค่ะหนูเป็นคนไม่ชอบคนเมามากๆเลยทำให้หนูไม่ลงคอกับพ่อสักเท่าไหร่จนมีวันนึงค่ะทะเลาะกับพ่อมากจนพ่อถึงไล่ออกจากบ้านเลยค่ะมันเป็นอะไรที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตเลยค่ะพ่อไล่หนูแบบไม่มีเหตุผลมากค่ะ หนูไม่เข้าใจเหมือนกันว่าหนูทนมาได้ไงขนาดนี้ หนูอยากร้องไห้เรื่องแบบนี้ให้พวกเขาได้รับรู้มากค่ะว่าหนูเจ็บปวดมากๆหนูเก็บกดเรื่องแบบนี้มาตลอดต่อให้คิดถึงมันสักกี่ครั้งก็ร้องไห้ตลอดเลยค่ะ แต่หนูก็มีแฟนคนนึงเข้ามาในชีวิตหนูเขาทำให้หนูมีความสุขมาก เขารับฟังเรื่องของหนูทุกอย่าง เขารับรู้ทุกเรื่องราวของหนูแต่เขาไม่เคยคิดทิ้งหนูเลยค่ะ เขาคอยให้กำลังใจ เขาคอยอยู่ข้างๆ เขาเปลี่ยนชีวิตหนูให้เป็นรอยยิ้มมันช่วยหนูได้มากแต่ปัญหาก็คงไม่ลดลงหรอกค่ะ ถ้าเอาจริงๆหนูคิดว่าเขาคือคนเดียวที่สนใจหนูมากกว่าครอบครัวหนู เขาให้ความสำคัญหนูมากกว่าครอบครัวหนูแต่เขาก็ไม่ทิ้งหน้าที่ของตัวเองเลยค่ะ เขาแบ่งเวลาได้ดีมากๆตอนที่หนูเสียใจแล้วเขาไม่ว่างมาอยู่เป็นเพื่อนหนู ตอนนั้นหนูต้องการกำลังใจจากเขาคนเดียวเลยค่ะแต่ก็เข้าใจเขาว่าไม่ว่างแต่หนูไม่บอกเขาหรอกค่ะเพราะหนูไม่อยากให้ความเครียดหนูมาทำให้คนที่หนูรักเครียดตาม ใครหลายๆคนอาจจะว่าหนูที่หนูมีแฟนแต่เด็ก อาจจะว่าหนูแก่แดดก็ได้ค่ะแต่หนูไม่สนหรอกค่ะมีหนูที่รู้ดีเท่านั้นมากกว่าใครหนูยอมรับค่ะว่าหนูเด็กเกินไปที่จะมีแฟนแต่หนูก็ต้องการความรักเหมือนกันค่ะ ต้องการจากคนที่รักหนูต้องการจากคนที่ให้ความสำคัญกับหนู ชีวิตหนูทุกวันนี้ท้อแท้เหลือเกินค่ะหนูอยากจะออกจากบ้านหลังนี้ไปด้วยซ้ำแต่หนูทำไม่ได้ค่ะ หนูขอแค่ให้หนูได้ไปเรียนไกลๆไม่ต้องพักอยู่ที่นี่ค่ะถ้าให้หนูกลับบ้านมาแล้วเจอกับความเครียดหนูคงไม่มีกำลังใจที่จะเรียนหรอกค่ะ หนูต้องทำยังไงดีคะขอบคุณที่รับฟังเรื่องราวของหนูแต่หนูต้องทำยังไงที่จะทำให้ความเครียดพวกนี้ออกไปจากหัวหนู ทำให้หนูมีความสุขมากกว่านี้ ได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวจริงๆได้รับความสนใจจากพวกเขา😞