สวัสดีค่ะนี่เป็นกระทู้แรกของเรา เราอยากจะมาระบายและจะมาขอคำแนะนำ
เรามีน้องอยู่คนหนึ่ง นางกับเราไม่ค่อยถูกกันเท่าไร แต่เราก็โตมาพร้อมด้วยกัน เพิ่งจะมาทะเลาะกันช่วงตอนโต นางเป็นคนเอาแต่ใจ อยากได้อะไรต้องได้ แต่ครอบครัวแม่เราเป็นครอบครัวคนจน หาเช้ากินค่ำ นางไม่ได้ก็จะขู่ฆ่าตัวตาย เราเป็นคนที่ไม่ห้ามอยากตายก็ตายไปแต่แม่เราเสียใจ ร้องไห้มาก จากนั้นเราก็ไม่อยากยุ่งกับนางเลย เพราะเราเข้ามหาลัยที่มันไกลบ้าน นางก็เหมือนจะนิสัยดีคุยกับเราบ้าง นางไม่ติดที่ไหนเลยจนเราเลยให้มาอยู่ด้วย มาเรียนที่เดียวกัน นางอยากได้ของใช้อะไรก็ต้องหารกันตลอด เป็นแบบนี้มาเรื่อยจนมาถึงปีที่แล้ว พวกเรากลับบ้านย่าไปทำบุญหาปู่ งานไรเสร็จหมดแล้ว นางเลยของเงินพ่อค่าหนังสือ2พัน เราเลยบอกว่าตั้งแต่เรียนมายังไม่เคยวื้อหนังสือทีละเป็นพันๆแบบนี้ เราก็ไม่เชื่อด้วยว่านางจะอ่านหนังสือ เพราะในครอบครัวเรา การเรียนนางอ่อนที่สุด นางนั้นเลยทะเลาะกันใหญ่ ที่เราคัดเพราะครอบครัวเราต้องใช้เงินมากในแต่ละเดือน
ต่อมาเราก็ออกไปฝึกงานที่อื่นไม่ได้อยู่กับนาง พอเราฝึกงานเสร็จเรากลับหอ คือไม่เห็นหนังสือ2พันที่นางซื้อแต่กับเป็นพวกที่บำรุงผิวแทน เราก็พอแล้วไม่อยากทะเลาะกับนาง ต่างคนต่างอยู่
จนมาช่วงก่อนโควิดนางป่วย (โรคเวรโรคกรรม) เรากับนางก็นอน ทางปลายเตียงจะเป็นประตูหลังห้อง แล้ววันนั้นเราเปิดประตูแต่เช้าเพราะอากาศมันร้อน เราก็ไม่ได้ปิดตอนกลางคืน นางก็เอาขาตีเตียงร้องไห้ โทรฟ้องแม่ว่าเราแกล้งนาง คือเราแบบ "กูก็คนมีความคิด ทำไมต้องแกล้งคนป่วย" นางโทรให้แม่มารับ จากบ้านถึงหอพักเราก็ประมาณ300กว่ากม. มันไกลมากแม่ก็ต้องขี่รถจักรยานยนต์มาคนเดียว พอแม่มาถึงเราก็ทักแม่ นางก็โวยวายร้องไห้ว่านางเป็นเรียกแม่มา (เราก็คิดนะว่าเรียกแม่มาแล้วแม่จะไม่ใช่แม่กูหรือไง) ด่าพ่อ ด่าเรา แกล้งเราดึงสายปลั๊กเรา จนเราทนไม่ไหวด่านาง (ด่าประมาณว่าที่ป่วยแบบนี้เพราะมันทำให้แม่เสียใจ ด่าแม่) นางก็ร้องไห้ชวนแม่ไปโดนน้ำตาย เราเลยโมโหเอาขวดครีมปาใส่นางไปครั้งหนึ่ง แม่ก็รีบพานางกลับบ้านไปรักษาตัวที่บ้าน
เวลาผ่านไปจนนางกลับหอ เราก็ไม่อยากอยู่ใกล้นาง เราเลยกลับบ้าน จากนั้นก็ไม่อะไรจนถึงเมื่อไม่นานนี้เอง เราเล่นโทรศัพท์แม่ไปเห็นข้อความแชทนางกับแม่คุยกัน
แม่:บอกว่าเราจะไปหอนะ ไปเอาเสื้อผ้าแล้วจะไปหาย่า
นาง:ไม่ให้มา
แม่:ไปแปปเดียวคืนเดียว
นาง:คืนเดียวอยู่ได้ ถ้าหลายเราไม่ให้อยู่ แล้วก็เก็บของใช้ทุกอย่างให้เราหมดแล้ว (พร้อมไล่เราออก)
เราเลยไม่อ่านต่อเพราะเราโกรธมาก หอที่อยู่เป็นชื่อเรา เก็บเงินเรา เราเป็นคนเช่าเอง นางก็แค่มาอยู่ด้วย เราโครตโกรธ น้ำตาคือไหลอ่ะ
เราเลยบอกแม่ว่าอยากได้หอนั้นก็เอาเงินค่าประกันคืนมา
และเมื่อวานนางกลับมาบ้าน เวลานางจะออกไปไหนนางจะล็อคประตูห้องนอนตลอด แต่เมื่อวานนางลืม เราเลยไปดูห้องนาง เผื่อนางลักของเรา (เราเป็นคนห่วงของ แต่ถ้าใครยืมเราก็ให้) พอเข้าไป โป๊ะเลย เสื้อเรา4ตัว เราจะไม่ว่าเลยถ้าไม่ใช่เสื้อที่เรารัก เป็นเสื้อที่เราซื้อตอนไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ประเทศจีน คือเรารักมากก มันเป็นเสื้อตัวแรกที่เราไปซื้อที่ต่างประเทศ มันเป็นเงินเก็บเรา
แต่เราก็เอาออกไม่ได้เดียวนางรู้ว่ามีคนเข้าห้องนาง เราเลยบอกให้แม่ไปบอกนางให้เอาคืน
แม่ก็บอกว่าช่างมัน เราไม่ยอม เราจะเอาคืน
# ทำไมของของเรา มันต้องเอาไปหมด ขนาดห้องที่เราเช่าเรายังไม่นอนไม่ได้เลย เรายอมมันตลอดเลย แล้วจะให้เรายอมแบบนี้ตลอดไปหรอ
มีปัญหากับน้อง อยากขอคำแนะนำ
เรามีน้องอยู่คนหนึ่ง นางกับเราไม่ค่อยถูกกันเท่าไร แต่เราก็โตมาพร้อมด้วยกัน เพิ่งจะมาทะเลาะกันช่วงตอนโต นางเป็นคนเอาแต่ใจ อยากได้อะไรต้องได้ แต่ครอบครัวแม่เราเป็นครอบครัวคนจน หาเช้ากินค่ำ นางไม่ได้ก็จะขู่ฆ่าตัวตาย เราเป็นคนที่ไม่ห้ามอยากตายก็ตายไปแต่แม่เราเสียใจ ร้องไห้มาก จากนั้นเราก็ไม่อยากยุ่งกับนางเลย เพราะเราเข้ามหาลัยที่มันไกลบ้าน นางก็เหมือนจะนิสัยดีคุยกับเราบ้าง นางไม่ติดที่ไหนเลยจนเราเลยให้มาอยู่ด้วย มาเรียนที่เดียวกัน นางอยากได้ของใช้อะไรก็ต้องหารกันตลอด เป็นแบบนี้มาเรื่อยจนมาถึงปีที่แล้ว พวกเรากลับบ้านย่าไปทำบุญหาปู่ งานไรเสร็จหมดแล้ว นางเลยของเงินพ่อค่าหนังสือ2พัน เราเลยบอกว่าตั้งแต่เรียนมายังไม่เคยวื้อหนังสือทีละเป็นพันๆแบบนี้ เราก็ไม่เชื่อด้วยว่านางจะอ่านหนังสือ เพราะในครอบครัวเรา การเรียนนางอ่อนที่สุด นางนั้นเลยทะเลาะกันใหญ่ ที่เราคัดเพราะครอบครัวเราต้องใช้เงินมากในแต่ละเดือน
ต่อมาเราก็ออกไปฝึกงานที่อื่นไม่ได้อยู่กับนาง พอเราฝึกงานเสร็จเรากลับหอ คือไม่เห็นหนังสือ2พันที่นางซื้อแต่กับเป็นพวกที่บำรุงผิวแทน เราก็พอแล้วไม่อยากทะเลาะกับนาง ต่างคนต่างอยู่
จนมาช่วงก่อนโควิดนางป่วย (โรคเวรโรคกรรม) เรากับนางก็นอน ทางปลายเตียงจะเป็นประตูหลังห้อง แล้ววันนั้นเราเปิดประตูแต่เช้าเพราะอากาศมันร้อน เราก็ไม่ได้ปิดตอนกลางคืน นางก็เอาขาตีเตียงร้องไห้ โทรฟ้องแม่ว่าเราแกล้งนาง คือเราแบบ "กูก็คนมีความคิด ทำไมต้องแกล้งคนป่วย" นางโทรให้แม่มารับ จากบ้านถึงหอพักเราก็ประมาณ300กว่ากม. มันไกลมากแม่ก็ต้องขี่รถจักรยานยนต์มาคนเดียว พอแม่มาถึงเราก็ทักแม่ นางก็โวยวายร้องไห้ว่านางเป็นเรียกแม่มา (เราก็คิดนะว่าเรียกแม่มาแล้วแม่จะไม่ใช่แม่กูหรือไง) ด่าพ่อ ด่าเรา แกล้งเราดึงสายปลั๊กเรา จนเราทนไม่ไหวด่านาง (ด่าประมาณว่าที่ป่วยแบบนี้เพราะมันทำให้แม่เสียใจ ด่าแม่) นางก็ร้องไห้ชวนแม่ไปโดนน้ำตาย เราเลยโมโหเอาขวดครีมปาใส่นางไปครั้งหนึ่ง แม่ก็รีบพานางกลับบ้านไปรักษาตัวที่บ้าน
เวลาผ่านไปจนนางกลับหอ เราก็ไม่อยากอยู่ใกล้นาง เราเลยกลับบ้าน จากนั้นก็ไม่อะไรจนถึงเมื่อไม่นานนี้เอง เราเล่นโทรศัพท์แม่ไปเห็นข้อความแชทนางกับแม่คุยกัน
แม่:บอกว่าเราจะไปหอนะ ไปเอาเสื้อผ้าแล้วจะไปหาย่า
นาง:ไม่ให้มา
แม่:ไปแปปเดียวคืนเดียว
นาง:คืนเดียวอยู่ได้ ถ้าหลายเราไม่ให้อยู่ แล้วก็เก็บของใช้ทุกอย่างให้เราหมดแล้ว (พร้อมไล่เราออก)
เราเลยไม่อ่านต่อเพราะเราโกรธมาก หอที่อยู่เป็นชื่อเรา เก็บเงินเรา เราเป็นคนเช่าเอง นางก็แค่มาอยู่ด้วย เราโครตโกรธ น้ำตาคือไหลอ่ะ
เราเลยบอกแม่ว่าอยากได้หอนั้นก็เอาเงินค่าประกันคืนมา
และเมื่อวานนางกลับมาบ้าน เวลานางจะออกไปไหนนางจะล็อคประตูห้องนอนตลอด แต่เมื่อวานนางลืม เราเลยไปดูห้องนาง เผื่อนางลักของเรา (เราเป็นคนห่วงของ แต่ถ้าใครยืมเราก็ให้) พอเข้าไป โป๊ะเลย เสื้อเรา4ตัว เราจะไม่ว่าเลยถ้าไม่ใช่เสื้อที่เรารัก เป็นเสื้อที่เราซื้อตอนไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ประเทศจีน คือเรารักมากก มันเป็นเสื้อตัวแรกที่เราไปซื้อที่ต่างประเทศ มันเป็นเงินเก็บเรา
แต่เราก็เอาออกไม่ได้เดียวนางรู้ว่ามีคนเข้าห้องนาง เราเลยบอกให้แม่ไปบอกนางให้เอาคืน
แม่ก็บอกว่าช่างมัน เราไม่ยอม เราจะเอาคืน
# ทำไมของของเรา มันต้องเอาไปหมด ขนาดห้องที่เราเช่าเรายังไม่นอนไม่ได้เลย เรายอมมันตลอดเลย แล้วจะให้เรายอมแบบนี้ตลอดไปหรอ