นี้คือกระทู้แรกที่ผมเขียน
หากมีอะไรผิดพลาดไปก็ขอโทษด้วยครับ
นี้เป็นการระบายความในใจของผมเท่านั้น
เนื่องจากพ่อแม่ผมอย่าร้างกันเลยทำให้ผมอยู่กับแม่และพี่แต่พี่ผมเป็นทหารอยู่เลยอยู่กับแม่เพียงสองคนเท่านั้น ซึ่งผมเรื่องที่ผมจะบายก็คือตั้งแต่ผมเข้าเรียนแม่ของผมก็จะสอนให้ทำอะไรต่างกวาดบ้าน,ถูบ้านหรืองานบ้านต่างๆด้วยความที่ผมเป็นค่อนข้างซุ่มซามจึงทำให้ของหล่นหรือพังหลายครั้งจึงทำให้ผมโดนดุว่าแต่สำหรับมันไม่ใช่เพียงแค่การดุว่าอย่างเดียวด้วยความที่แม่แยกทางกับพ่อจึงต้องทำงานคนเดียวเลยมีความเครียดสูงเลยด่าผมแบบ
แรงมากๆวันนั้นผมร้องไห้หนักมากแต่หลังจากที่แม่เขาด่าผมได้สักพักพอเขาใจเย็นลงเขาก็มาปลอบผม
แต่ก็จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้หลายต่อหลายครั้งทำให้ผมเป็นคนที่ค่อนข้างจะชินชากับเรื่องแบบนี้และมันทำให้จากที่ผมคุยกับเพื่อนแบบปกติผมเริ่มไม่พูดและเปลี่ยนมาฟังอย่างเดียวแล้วด้วยความที่ข้างบ้านชอบจัดงานวันเกิดหรือฉลองอะไรสักอย่างเขาก็ชวนแม่และผมไปด้วย ผมที่พูดไม่เก่งเลยได้แต่นั่งนิ่งๆและกินอะไรนิดๆหน่อยๆลุงป้าๆเขาก็ชอบแซ่วผมเล่นแต่ผมไม่พอใจเลยแสดงสีหน้าหลายต่อหลายครั้งก็เลยสนุกปากพวกเขาและบางที่เขาก็ไปแซวแม่ผมอีกทีว่ามีลูกเป็นใบ้หลังจากเสร็จงานแม่ผมเลยด่าผมอีกและคำด่าเริ่มรุนแรงขึ้นทุกครั้งจนผมไม่อยากออกไปข้างนอกเพราะกลัวโดนแซ่วแล้วแม่ด่าอีกจนผมเริ่มเครียดเริ่มกลัววันเกิดทุกคนรวมถึงวันตัวผมเองด้วยจนผมเริ่มไม่ออกจากบ้านอยู่แต่ในบ้านตลอดพอออกจากบ้านทีไรผมมักจะไม่มีความสุขอยู่เสมอและหลังจากนั้นหลายปีก็เป็นแบบนั้นมาตลอดจนเหตุการณ์ปัจจุบันด้วยความที่นิสัยซุ่มซามของผมยังไม่หายไปไหนก็ยังมีเหตุกาณ์ในตอนเด็กหลายต่อหลายครั้งแต่บ้างครั้งผมก็ไม่ผมพยายามที่จะบอกว่าตรงนี้ผมไม่ได้ทำหรือผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยเขาก็จะบอกว่า"เงียบหุบปากของถ้าไม่ใช่แล้วใครทำ"
ทั้งที่แม่เขาเป็นคนทำเองทุกครั้งที่ผมเถียงแม่เขาก็จะด่าผมกลับมาตลอดจนผมต้องยอมรับแม้ว่ามันจะจริงหรือไม่จริงเสมอไปจนถึงตอนนี้ผมอายุ15ปีจะขึ้นชั้นม.4แล้วแต่นิสัยพูดไม่เป็นของผมก็ยังไม่หาย
ผมแค่อยากจะกลับมาเป็นเหมือนตอนเด็กที่พูดคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนานแบบเมื่อก่อนเท่านั้น
ผมควรทำยังไงดีครับ
แม่ทำให้พูดไม่เป็น
หากมีอะไรผิดพลาดไปก็ขอโทษด้วยครับ
นี้เป็นการระบายความในใจของผมเท่านั้น
เนื่องจากพ่อแม่ผมอย่าร้างกันเลยทำให้ผมอยู่กับแม่และพี่แต่พี่ผมเป็นทหารอยู่เลยอยู่กับแม่เพียงสองคนเท่านั้น ซึ่งผมเรื่องที่ผมจะบายก็คือตั้งแต่ผมเข้าเรียนแม่ของผมก็จะสอนให้ทำอะไรต่างกวาดบ้าน,ถูบ้านหรืองานบ้านต่างๆด้วยความที่ผมเป็นค่อนข้างซุ่มซามจึงทำให้ของหล่นหรือพังหลายครั้งจึงทำให้ผมโดนดุว่าแต่สำหรับมันไม่ใช่เพียงแค่การดุว่าอย่างเดียวด้วยความที่แม่แยกทางกับพ่อจึงต้องทำงานคนเดียวเลยมีความเครียดสูงเลยด่าผมแบบ
แรงมากๆวันนั้นผมร้องไห้หนักมากแต่หลังจากที่แม่เขาด่าผมได้สักพักพอเขาใจเย็นลงเขาก็มาปลอบผม
แต่ก็จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้หลายต่อหลายครั้งทำให้ผมเป็นคนที่ค่อนข้างจะชินชากับเรื่องแบบนี้และมันทำให้จากที่ผมคุยกับเพื่อนแบบปกติผมเริ่มไม่พูดและเปลี่ยนมาฟังอย่างเดียวแล้วด้วยความที่ข้างบ้านชอบจัดงานวันเกิดหรือฉลองอะไรสักอย่างเขาก็ชวนแม่และผมไปด้วย ผมที่พูดไม่เก่งเลยได้แต่นั่งนิ่งๆและกินอะไรนิดๆหน่อยๆลุงป้าๆเขาก็ชอบแซ่วผมเล่นแต่ผมไม่พอใจเลยแสดงสีหน้าหลายต่อหลายครั้งก็เลยสนุกปากพวกเขาและบางที่เขาก็ไปแซวแม่ผมอีกทีว่ามีลูกเป็นใบ้หลังจากเสร็จงานแม่ผมเลยด่าผมอีกและคำด่าเริ่มรุนแรงขึ้นทุกครั้งจนผมไม่อยากออกไปข้างนอกเพราะกลัวโดนแซ่วแล้วแม่ด่าอีกจนผมเริ่มเครียดเริ่มกลัววันเกิดทุกคนรวมถึงวันตัวผมเองด้วยจนผมเริ่มไม่ออกจากบ้านอยู่แต่ในบ้านตลอดพอออกจากบ้านทีไรผมมักจะไม่มีความสุขอยู่เสมอและหลังจากนั้นหลายปีก็เป็นแบบนั้นมาตลอดจนเหตุการณ์ปัจจุบันด้วยความที่นิสัยซุ่มซามของผมยังไม่หายไปไหนก็ยังมีเหตุกาณ์ในตอนเด็กหลายต่อหลายครั้งแต่บ้างครั้งผมก็ไม่ผมพยายามที่จะบอกว่าตรงนี้ผมไม่ได้ทำหรือผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยเขาก็จะบอกว่า"เงียบหุบปากของถ้าไม่ใช่แล้วใครทำ"
ทั้งที่แม่เขาเป็นคนทำเองทุกครั้งที่ผมเถียงแม่เขาก็จะด่าผมกลับมาตลอดจนผมต้องยอมรับแม้ว่ามันจะจริงหรือไม่จริงเสมอไปจนถึงตอนนี้ผมอายุ15ปีจะขึ้นชั้นม.4แล้วแต่นิสัยพูดไม่เป็นของผมก็ยังไม่หาย
ผมแค่อยากจะกลับมาเป็นเหมือนตอนเด็กที่พูดคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนานแบบเมื่อก่อนเท่านั้น
ผมควรทำยังไงดีครับ