พ่อรักญาติมากกว่าลูกตัวเอง

ทำไมเด็กคนนั้นทำอะไรก็มักได้รับการให้อภัยจากพ่อเสมอ
    แต่ทำไม..กับเราที่ทำมาตลอดไม่เคยเห็นบ้างเลย ทำไมถึงด่าหยาบคายกับเราขนาดนี้
     ในสายตาของพ่อเราก็เป็นแค่คนบ้า ใช่แล้ว.. เราเป็นคนบ้า เราไม่เคยมีความสำคัญในชีวิตใคร ที่โรงเรียนก็ถูกเรียกว่าตัวประหลาด ถูกสังคมรังเกียจ 
     แต่เราไม่เคยทำร้ายใครเลยนี่.. 
     ทำไมสังคมของมนุษย์ถึงไม่ต้อนรับเราเลย ทำไมมีชีวิตอยู่มันยากถึงขนาดนี้ ทำไมเราไม่เกิดมาเป็นแค่ต้นไม้ ทำไมเราถึงต้องเกิดมาด้วย เป็นเด็กดีแล้วไม่สร้างปัญหาแล้ว แต่ก็ยังไม่พอ 
      ถ้าหากว่าจะเกลียดเราขนาดนี้แล้วจะทำให้เราเกิดมาเพราะอะไร? 
      ใช่แล้ว ลูกน่ะพูดไม่ได้ เถียงไม่ได้ หนีไม่ได้ เพราะว่าไม่มีสิท เพราะว่าบาป..
      แต่แล้วทำไมพ่อจะทำเลวร้ายกับลูกยังไงก็ได้ ก็เพราะว่าเป็นพ่อเหรอ
      ถ้าอย่างนั้น..ทำไมเด็กคนนั้นถึงไม่เคยมีความผิดเลย 
       พ่อรู้หรือเปล่าว่าเด็กคนนั้นมีท่าทางยังไงตอนที่อยู่กับเรา รู้ไหมว่าเราเจ็บปวด รู้หรือเปล่าว่าเด็กที่พ่อรักพ่อปกป้องคนนั้นเกลียดพวกเรามากแค่ไหน 
        ได้โปรดอย่าพูดเลยว่าเป็นห่วงอนาคตของเรา เพราะว่าเพียงแค่ตอนนี้ ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว แต่ว่าการตายก็จะทำให้แม่เดือดร้อน 
       ผิดต่อตัวเองเหลือเกินที่เกิดมาเป็นคนไร้ค่าขนาดนี้ 
       ความฝันในวัยเด็กไม่สามารถทำได้อีกแล้ว
       ไม่มีที่ให้พูดออกไปอีกแล้ว 
        ..สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ฉันเกิดมา ทั้งโลกใบนี้ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าวันข้างหน้ามีจุดหมายอะไร มีลมหายใจอยู่ไปเพื่ออะไร 
      แต่ฉันขอโทษที่เป็นเพียงสิ่งที่ล้มเหลว