แค่อยากระบาย....

เราเป็นทอม อายุ 30 ปี เรามีแฟนอายุเยอะกว่า ห่างกัน 16 ปี เขาอายุ 46 ปี เราทำงานบริษัทเดียวกัน แต่อยู่คนละสาขา เราอยู่ กทม เขาอยู่ ปราจีน ซึ่งอายุและระยะทางไม่ค่อยเป็นปัญหาสำหรับการคบกันเท่าไร่ ช่วงคบกันแรกๆ ทุกอย่างดีไปหมด มีความสุขสบายใจ รู้สึกดีมากๆ แม่จะมีอุปสรรคบ้าง (แฟนเก่าเขายังติดต่อมา) เขาทำให้เราเชื่อใจ แต่ในใจก็ยังมีคิดว่าเขาจะกลับไปคบกันหรือเปล่า มีระแวงแต่เขาก็บอกตลอด ไม่ต้องคิดมาก ไม่มีอะไร เวลาผ่านไปเป็นปี เริ่มมีปัญหาเขาเริ่มคุยโทรศัพท์บ่อย จนทะเลาะกัน แต่เขาบอกคุยกับแฟนน้อง น้องกำลังมีปัญหากันกับแฟน เขาโทรมาปรึกษา แต่เขาจะไปคุยไกลๆ เราไม่ให้เราได้ยิน พอเราถามเขาก็ไม่พอใจ เขาบอกถ้าไม่เชื่อใจกัน ก็ไม่ต้องมาคบกัน เป็นแบบนี้อยู่สักพัก จนเริ่มจะดีขึ้น เแต่มื่อเวลาผ่านไป วันนั้นถึงเวลาเลิกงาน เราโทรหาเขาแต่ไม่รับสาย จนค่ำๆ เขาโทรกลับมาบอกว่ารถโดนทุบ เราตกใจถามว่าใครทำ ทำไมเป็นแบบนี้ เขาบอกคนนั้นแหละ เราก็ถามจนเขาบอกว่าไม่อยากปิดบังอีกแล้ว ไหนๆ ก็มาถึงตอนนี้เขายอมบอกว่า ผู้หญิงคนนั้นแหละ (แฟนใหม่ของแฟนเก่า ที่เขาแย่ง ผช ไป) เขาบอกขอเวลาสักพัก ขอเคลียก่อน แล้วมาคุยกันว่าจะยังไงต่อ สุดท้าย แฟนเก่าเขา ผช คนนั้นก็กลับมา เขากลับมาอยู่ห้องเดียวกัน เขาบอกจะให้ ผช มารับผิดชอบก่อนที่ทำให้รถเขาเสียหาย (ลืม ก่อนรถโดนทุบ เขานัดไปเจอคนกันโรงแรม บอกว่านีดเคลีย เราก็คิดจะเคลียอะไร ทำไมต้องนัดกันที่โรงแรมด้วยวะ คิดๆหนักเลย) หลังจากนั้น ผช ก็มาอยู่ด้วย มานอนด้วยอยู่3 คืนเขาไม่คุยโทรศัพทฺกับเราเลย ตอนอยู่กับ ผช จะคุยตอนที่ทำงานเท่านั้น เขาบอกไม่ต้องคิดมาก นอนคนละที่ (ในใจเราไม่เชื่อเลยสักนิด)  จนสุดท้ายรถซ่อมเสร็จ แฟนใหม่ของ ผช ก็มาตาม ผช กลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม แฟนเราบอกเห็นมั้ยสุดท้ายก็เป็นแบบเดิม บอกแล้วว่าขอเวลา ตอนนี้ทุกอย่างมันจบแล้ว เขาจบแล้วจะไม่ยุ่งกันอีกต่อไป เลิกแบบเด็ดขาด ไม่คุยไม่รับโทรศัพย์อีกแล้ว ผช ทำขนาดนี้แล้ว เขาตะไม่ยุ่งอีกต่อไป ถ้าขืนไปคุยอีก แฟนใหม่เขาก็จะมาหาเรื่องอีก (แฟนใหม่ ผช ขี้หึงมาก)  จากวันนั้นเรากับแฟนก็กลับมาคบกันแบบเดิม อย่างมีความสุขเขาทำให้เราสบายใจได้ว่ามันจบแล้วจริงๆ เวลาผ่านไปครึ่งปี จนถึงตอนนี้ เราก็ยังคบกัน แต่.....ทำไมตอนนี้เรารู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไปอีกแล้ว เขาเริ่มขี้หงุดหงิดใส่เรา โมโหใส่ เริ่มคุยโทรศัพย์กันน้องลง ว่าเราเยอะ เจาะแจ๊ะมากเกินไป พอเราถามนู้นถามนี่เขาก็จะหงุดหงิดใส่ บอกว่าอย่าเยอะ เป็นอะไรนักหนา อย่ามาเจ๊าะแจ๊ะ พอถามเขาทำไมเปลี่ยนไป ทำไมไม่เหมือนเดิม ทำไมๆๆๆๆ เขาก็โมโห สรุปคือถามอะไรไม่ได้ เราถามทำไมพูดกับคนอื่นดีจัง แต่เวลาคุยกับเราต้องชอบโมโหใส่ เราก็น้อยใจเหมือนกันนะ เขาก็ถามทำไม มันเป็นอะไรนักหนา อย่าเยอะ สรุปคือ เราทำอะไรได้บ้าง พูดถามอะไรได้บ้าง เราชอบรัองไห้คนเดียว ชอบน้อยใจ เพราะเขาไม่ค่อยจะสนใจเราเลย เราเริ่มรู้สึกเสียใจ คิดมาก ไม่รู้ว่ามีสิทธิ์อะไรบ้าง บางครั้งเราก็คิดจะทนอยุ่แบบนี้หรอ หรือยังไง หรือเดินออกมาจากชีวิตเขาดี. คิดทุกวัน น้อยใจทุกวันแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย เรารักเขามาก ถ้าไม่มีเขาเราจะอยู่ได้มั้ย คิดแล้วก็เสียใจ ร้องไห้ตลอด เวลาเครียดหรือไม่สบายใจ ทำไมคนที่คอยให้กำลังใจเรา ไม่ใช่เขา แต่กลับเป็น พี่ น้อง เพื่อน ที่ทำงาน คอยให้กำลังใจเราตลอด แม่แต่เราไม่สบาย เขายังไม่ถาม ไม่สนใจ แถมว่าเราอีก ไล่ไปกินยา เราไม่ไหวเขาก็ไม่ได้ดูแลเราเลย จนเราพูดทำไมเมื่อก่อนไม่เป็นเทอไม่เป็นแบบนี้เลย เขาก็จะหงุดหงิดอีก ทำไมตอนนี้เราต้องเป็นฝ่ายวิ่งตามเขาตลอด บางครั้งก็คิดทำไมต้องร้องขอความรักจากเขาขนาดนี้ ดูตัวเองไม่มีค่าเลย ที่เป็นฝ่ายร้องขอความรักจากเขา จนตอนนี้เวลาก็ผ่านไป 2 ปี เราก็คิดทุกวัน คิดตลอด นี่มันใช่ความรักหรือเปล่า หรือเรากำลังทนอยู่ คิดทุกวันร้องไห้ทุกวันไม่แน่ใจเราจะเป็นโรคซึมเศร้ามั้ย มันเหนื่อยจนไม่อยาอยู่ ไม่อยากมีชีวิต ครอบครัวก็มีปัญหา มีเรื่องให้คิดจนสมองไม่ได้หยุดพักเคยคิดจะฆ่าตัวตายหลายครั้ง แต่ก็แค่คิดมันมีอะไรอีกหลายเรื่องที่อธิบายไม่หมด เยอะจนไม่รู้จะพูดยังไงต่อ ที่พิมมาทั้งหมดแค่อยากระบาย เพราะมันอึดอัด ไม่มีใครคอยรับฟัง .... หลังจากวันนี้. 20/11/20 ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป เรายังจะคบกันต่อหรือไม่ได้ไปต่อ เราก็ต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวเองนี่แหละ (พิมพ์ไปร้องไห้ไป นั่งพิมพ์ตรงระเบียงห้อง เขาอยู่ในห้อง เขายังไม่สนใจเราเลย ทรมานเหลือเกิน)  😭😭