สวัสดีค่ะ วันนี้จะมาเล่าประสบการณ์การค่ะตอนนี้อายุ13ปี ค่ะ คือเราเกิดมาพิการค่ะ
มือข้างขวาไม่ค่อยมีแรงใช้งานไม่ค่อยได้แต่หยิบจับได้เป็นบางอย่างมือข้างขวาไม่เหมือนกับข้างซ้าย ข้างขวามันจะเล็กเท่ามือเด็กอายุ5-6ขวบ แขนก็เล็กใช้งานได้ไม่ปกติกับข้างซ้าย แต่เราสามารถทำได้เกือบทุกอย่างเช่น ถือของ(ของเบาๆ) จับโทรศัพท์ถือโทรศัพท์ ทำอะไรได้เหมือนๆกับมือข้างซ้าย แต่ที่มันไม่มีแรงเพราะว่าถุงนํ้าคํ่ารัด ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่
ตอนเด็กๆเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากพอขึ้นป.6มาเพื่อนผช.บางส่วนก็จะชอบล้อเราตลอด บางที่เราก็ไม่ได้คิดอะไร บางที่กลับบ้านไปเราก็มากร้องไห้ว่า ทำไมเราต้องเกิดมาเป็นแบบนี้ทำไมเราถึงไม่เหมือนกับคนปกติทั่วไป
แอบน้อยใจแอบท้อ แต่เวลาก็ผ่านไป1ปี
จะต้องขึ้นม.1 ก็กังวลขึ้นมาว่าตอนเรียนรำเราจะทำยังไงถ้าเพื่อนเห็นจะทำยังไง ตอนพอผ่านไป1อาทิตย์ เพื่อนผญ.ก็รู้ แต่รู้กันแค่ไม่ถึง10คนเพื่อนเค้าก็ไม่
ล้อเราเห็นเราเป็นคนปกติ แต่เรากังวลตอนเราเรียนรำ กลัวเพื่อน ผช.และผญ.เห็นมากกก
แต่โชคดีที่ไม่มีใครรู้ แต่พอถึงเราเรียนรำเราจะใจเต้นแรงมากๆ พอเราจะเรียนปิงปองเราก็กลัวอีกเพราะว่ามืออีกข้างหนึ่งเราก็ต้องจับไม้ อีกข้างหนึ่งก็ต้องถือลูกแต่เราก็ทำได้
ม.1เทอมแรกเกรดออกเราได้เกรด3.65 เราก็พอปิดเทอมเราก็ใช้ชีวิตปกติทั่วไปบางทีก็ปั่นจักยานเล่น บางทีก็ช่วยงานแก (แต่เราไม่ค่อยชอบคำพูดที่แม่ของเราพูดออดมา เวลาที่เราจะกินขนมแล้วมือข้างขวาเราถือขนม มือข้างซ้ายเราถือกระเป๋า แล้วเราทำขนมหล่นหกหมด แม่เราพูดขึ้นมาว่า"ถือดีๆสิรัว่าตัวเองพิการยังจะถือของเยอะอีก" เราก็เลยส่วนกลับไปทันทีว่า"ทำไมต้องออกพูดว่าพิการ
เพื่อนยังไม่เคยพูดไม่เคยล้อ((ตอนนั้นคือเราร้องไห้))เราไม่ชอบตรงที่แม่พูดออกมาว่าเราพิการแต่เราก็เหมือนกับคนปกติสมองก็ปกติ ทำอะไรทำทุกอย่างปกติแต่ติดที่ว่ามือขวาเรา แรงไม่มี เลือดไปเลี้ยงไม่พอ แต่เรายกแขน งอแขนได้ เราอ่อนแรงเฉพาะแค่มือ นิ้วเราขยับไม่ได้ แต่ส่วนอื่นของแขนเรามีแรงเยอะ
ดีใจที่เราทำได้เราผ่านมันมาได้
แต่เราก็ยอมรับมันว่าเราพิการจริงๆ มันก็ถูกที่แม่พูดว่าเราพิการ แต่ทางกลับกันทำไมแม่เราถึงไม่ให้กำลังใจเรา แต่เราก็ไม่ได้ว่าอม่เราเราก็รักแม่ หลังจากนั้นแม่ก็ไม่ว่าเราอีกเลย เรารู้ค่ะว่าแม่รักเราถ้าแม่ไม่รักเราแม่เค้าจะคลอดเราออกมาทำไมแม่จะเลี้ยงเรามาทำไมตั้ง13ปี แม่ไม่เคยทำไมเราอด แม่ดีมากก บางที่แม่เห็นเราร้องไห้เรื่องเราพิการ เเม่เราก็ร้องตามเรา
พอเราเรียนเทอม1เสร็จเราจะขึ้นเทอม2 เราก็ไม่ได้เรียนรำแล้วเราก็ดีใจ แต่ปิงปองต้องเรียนเหมือนเดิม พอสอบเสร็จเราก็มานั่งดูเกรดตัวเองเราได้เกรด3.75 ขึ้นมาจากเดิม เรายิ่งดีใจ แม่เราก็ดีใจ พอเราปิดเทอม2เราก็มานั่งคิดว่าเราก็ใช้ชีวิตผ่านมาได้ตลอด1ปี เราต้องคอยหลบเพื่อไม่ให้เพื่อนเห็นเห็นแขนเราเราต้องเคยระวังตลอด เรารู้สึกดีใจมากที่เราผ่านมันมาได้
พอขึ้น ม.2 เราก็เริ่มรู้สึกต้องระวังมากขึ้น เราก็ใส่เสื้อกันหนาวมา ร.รตลอด ใส่ทั้งวันไม่ว่าจะร้อนหรือหนาว (แต่โชคดีที่เราได้เรียนห้องแอร์) เทอมแรกเราก็ต้องเรียนรำเหมือนกัน พอถึงห้องน้ำเราก็กลับมาใจเต้นแรงเหมือนเดิม พอครูบอกว่าให้นั่งสลับ ชาย-หญิง เรายิ่งกังวลหนัก แต่ครูที่สอนรำเค้ารู้ว่าเรามือไม่ ปกติ ตั้งแต่.1 แต่ครูเค้าก็บอกว่าใช้มือรำข้างเดียวก็ได้ พอถึงตอนสอบรำครูเค้าจะเรียกมายืน5คน แบบหญิงๆ ชายๆ เรียงตามเลขที่ แต่โชคดีที่ไม่มีใครเห็นมือเราเราก็ผ่านมาได้
วิชาพละเราต้องเรียนตะกร้อแต่ตะกร้อใช้แค่เท้า ไม่ใช่มือ เราก็สบายใจขึ้น พอเรียนเทอม1เสร็จสอบเสร็จ เราไปดูผลสอบเราได้เกรด3.86 เราดีใจมากก เป้าที่เราตั้งไว้คือ3.85 แต่เราไม่คิดว่าเราจะทำได้ แต่เราก็พยายาม ตอนสอบวิชาคณิตศาสตร์แบบเก็บคะแนน ตอนม.1เราไม่เคยผ่าน พอเราขึ้นมา.2เราแบบเราจะต้องผ่านให้ได้ เราต้องทำได้เพื่อนเกรดเราเพื่อนของที่เราขอไว้ พอครูบอกว่าจะสอบหน่วยนี้หน่วยนี้เราก็ไปอ่านหนังสือ ปรากฏว่าสอบได้ทั้งมด6ครั้งเราผ่าน4ครั้งเรารู้สึกว่าตัวเองทำได้
พอถึงตอนนี้ตอนช่วงปิดเทอมเราก็ใช้ชีวติปกเหมือนเดิมทุกวันๆ ###ตามจริงเราก็มีมือเทียมนะแต่มันไม่ค่อยเหมือนจริงเราเลยไม่ใส่
ตอนช่วงปิดเทอม ม.2เทอม1 เราก็รัสึกว่าเราใช้ชีวิตผ่านไป13ปี เรารู้สึกท้อ เราก็นั่งขึ้นหาอ่านในpantip เราเห็นแต่ละคนลำบากในการใช้ชีวิตมากกว่าเรา เรายังเป็นน้อยกว่าเค้าแค่เค้าสามารถใช้ชีวิตผ่านมาได้ ไม่ว่าเค้าจะเจออะไรมาบ้างเค้ายังผ่านมาได้เเล้วทำไมเราจะผ่านไปไม่ได้ พอเราได้อ่านกระทู้ของแต่ละคนที่มาตั้งกระทู้ เล่าเรื่องเราต่างๆ ยิ่งทำให้เรามีแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิต เราไม่เคยท้อเราไม่เคยคิดว่า ตัวเองพิการ ถ้าเรามั่วนั่งคิด ชีวิตนี้เราคงไม่ต้องทำอะไรเลยมั่วแต่นั่งคิดเรื่องนี้ ###แม่เราบอกเสมอว่า คนอื่นเค้าเป็นมากกว่านี้เค้าลำบากมากกว่าเค้าก็ยังอยู่ได้
ขอบคุณที่ทุกคนอ่านและรับฟัง ไม่ว่าทุกคนจะเป็นยังไงขอให้ทุกคนสู้นะค่ะ คนที่พิการก็ขอให้คุณไม่ต้องคิดมากขอให้คนใช้ชีวิตนี้ให้คุ้มค่า สักวันคุณก็จะรับมันได้ ขอให้ทุกๆคนมีความสุขค่ะ ไม่ต้องคิดมากทำใจให้สบายค่ะ
คนพิการเวลาทำอะไรก็ต้องกลัวว่าเค้าจะเห็นตลอดเลยเหรอค่ะ
มือข้างขวาไม่ค่อยมีแรงใช้งานไม่ค่อยได้แต่หยิบจับได้เป็นบางอย่างมือข้างขวาไม่เหมือนกับข้างซ้าย ข้างขวามันจะเล็กเท่ามือเด็กอายุ5-6ขวบ แขนก็เล็กใช้งานได้ไม่ปกติกับข้างซ้าย แต่เราสามารถทำได้เกือบทุกอย่างเช่น ถือของ(ของเบาๆ) จับโทรศัพท์ถือโทรศัพท์ ทำอะไรได้เหมือนๆกับมือข้างซ้าย แต่ที่มันไม่มีแรงเพราะว่าถุงนํ้าคํ่ารัด ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่
ตอนเด็กๆเราก็ไม่ได้คิดอะไรมากพอขึ้นป.6มาเพื่อนผช.บางส่วนก็จะชอบล้อเราตลอด บางที่เราก็ไม่ได้คิดอะไร บางที่กลับบ้านไปเราก็มากร้องไห้ว่า ทำไมเราต้องเกิดมาเป็นแบบนี้ทำไมเราถึงไม่เหมือนกับคนปกติทั่วไป
แอบน้อยใจแอบท้อ แต่เวลาก็ผ่านไป1ปี
จะต้องขึ้นม.1 ก็กังวลขึ้นมาว่าตอนเรียนรำเราจะทำยังไงถ้าเพื่อนเห็นจะทำยังไง ตอนพอผ่านไป1อาทิตย์ เพื่อนผญ.ก็รู้ แต่รู้กันแค่ไม่ถึง10คนเพื่อนเค้าก็ไม่
ล้อเราเห็นเราเป็นคนปกติ แต่เรากังวลตอนเราเรียนรำ กลัวเพื่อน ผช.และผญ.เห็นมากกก
แต่โชคดีที่ไม่มีใครรู้ แต่พอถึงเราเรียนรำเราจะใจเต้นแรงมากๆ พอเราจะเรียนปิงปองเราก็กลัวอีกเพราะว่ามืออีกข้างหนึ่งเราก็ต้องจับไม้ อีกข้างหนึ่งก็ต้องถือลูกแต่เราก็ทำได้
ม.1เทอมแรกเกรดออกเราได้เกรด3.65 เราก็พอปิดเทอมเราก็ใช้ชีวิตปกติทั่วไปบางทีก็ปั่นจักยานเล่น บางทีก็ช่วยงานแก (แต่เราไม่ค่อยชอบคำพูดที่แม่ของเราพูดออดมา เวลาที่เราจะกินขนมแล้วมือข้างขวาเราถือขนม มือข้างซ้ายเราถือกระเป๋า แล้วเราทำขนมหล่นหกหมด แม่เราพูดขึ้นมาว่า"ถือดีๆสิรัว่าตัวเองพิการยังจะถือของเยอะอีก" เราก็เลยส่วนกลับไปทันทีว่า"ทำไมต้องออกพูดว่าพิการ
เพื่อนยังไม่เคยพูดไม่เคยล้อ((ตอนนั้นคือเราร้องไห้))เราไม่ชอบตรงที่แม่พูดออกมาว่าเราพิการแต่เราก็เหมือนกับคนปกติสมองก็ปกติ ทำอะไรทำทุกอย่างปกติแต่ติดที่ว่ามือขวาเรา แรงไม่มี เลือดไปเลี้ยงไม่พอ แต่เรายกแขน งอแขนได้ เราอ่อนแรงเฉพาะแค่มือ นิ้วเราขยับไม่ได้ แต่ส่วนอื่นของแขนเรามีแรงเยอะ
ดีใจที่เราทำได้เราผ่านมันมาได้
แต่เราก็ยอมรับมันว่าเราพิการจริงๆ มันก็ถูกที่แม่พูดว่าเราพิการ แต่ทางกลับกันทำไมแม่เราถึงไม่ให้กำลังใจเรา แต่เราก็ไม่ได้ว่าอม่เราเราก็รักแม่ หลังจากนั้นแม่ก็ไม่ว่าเราอีกเลย เรารู้ค่ะว่าแม่รักเราถ้าแม่ไม่รักเราแม่เค้าจะคลอดเราออกมาทำไมแม่จะเลี้ยงเรามาทำไมตั้ง13ปี แม่ไม่เคยทำไมเราอด แม่ดีมากก บางที่แม่เห็นเราร้องไห้เรื่องเราพิการ เเม่เราก็ร้องตามเรา
พอเราเรียนเทอม1เสร็จเราจะขึ้นเทอม2 เราก็ไม่ได้เรียนรำแล้วเราก็ดีใจ แต่ปิงปองต้องเรียนเหมือนเดิม พอสอบเสร็จเราก็มานั่งดูเกรดตัวเองเราได้เกรด3.75 ขึ้นมาจากเดิม เรายิ่งดีใจ แม่เราก็ดีใจ พอเราปิดเทอม2เราก็มานั่งคิดว่าเราก็ใช้ชีวิตผ่านมาได้ตลอด1ปี เราต้องคอยหลบเพื่อไม่ให้เพื่อนเห็นเห็นแขนเราเราต้องเคยระวังตลอด เรารู้สึกดีใจมากที่เราผ่านมันมาได้
พอขึ้น ม.2 เราก็เริ่มรู้สึกต้องระวังมากขึ้น เราก็ใส่เสื้อกันหนาวมา ร.รตลอด ใส่ทั้งวันไม่ว่าจะร้อนหรือหนาว (แต่โชคดีที่เราได้เรียนห้องแอร์) เทอมแรกเราก็ต้องเรียนรำเหมือนกัน พอถึงห้องน้ำเราก็กลับมาใจเต้นแรงเหมือนเดิม พอครูบอกว่าให้นั่งสลับ ชาย-หญิง เรายิ่งกังวลหนัก แต่ครูที่สอนรำเค้ารู้ว่าเรามือไม่ ปกติ ตั้งแต่.1 แต่ครูเค้าก็บอกว่าใช้มือรำข้างเดียวก็ได้ พอถึงตอนสอบรำครูเค้าจะเรียกมายืน5คน แบบหญิงๆ ชายๆ เรียงตามเลขที่ แต่โชคดีที่ไม่มีใครเห็นมือเราเราก็ผ่านมาได้
วิชาพละเราต้องเรียนตะกร้อแต่ตะกร้อใช้แค่เท้า ไม่ใช่มือ เราก็สบายใจขึ้น พอเรียนเทอม1เสร็จสอบเสร็จ เราไปดูผลสอบเราได้เกรด3.86 เราดีใจมากก เป้าที่เราตั้งไว้คือ3.85 แต่เราไม่คิดว่าเราจะทำได้ แต่เราก็พยายาม ตอนสอบวิชาคณิตศาสตร์แบบเก็บคะแนน ตอนม.1เราไม่เคยผ่าน พอเราขึ้นมา.2เราแบบเราจะต้องผ่านให้ได้ เราต้องทำได้เพื่อนเกรดเราเพื่อนของที่เราขอไว้ พอครูบอกว่าจะสอบหน่วยนี้หน่วยนี้เราก็ไปอ่านหนังสือ ปรากฏว่าสอบได้ทั้งมด6ครั้งเราผ่าน4ครั้งเรารู้สึกว่าตัวเองทำได้
พอถึงตอนนี้ตอนช่วงปิดเทอมเราก็ใช้ชีวติปกเหมือนเดิมทุกวันๆ ###ตามจริงเราก็มีมือเทียมนะแต่มันไม่ค่อยเหมือนจริงเราเลยไม่ใส่
ตอนช่วงปิดเทอม ม.2เทอม1 เราก็รัสึกว่าเราใช้ชีวิตผ่านไป13ปี เรารู้สึกท้อ เราก็นั่งขึ้นหาอ่านในpantip เราเห็นแต่ละคนลำบากในการใช้ชีวิตมากกว่าเรา เรายังเป็นน้อยกว่าเค้าแค่เค้าสามารถใช้ชีวิตผ่านมาได้ ไม่ว่าเค้าจะเจออะไรมาบ้างเค้ายังผ่านมาได้เเล้วทำไมเราจะผ่านไปไม่ได้ พอเราได้อ่านกระทู้ของแต่ละคนที่มาตั้งกระทู้ เล่าเรื่องเราต่างๆ ยิ่งทำให้เรามีแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิต เราไม่เคยท้อเราไม่เคยคิดว่า ตัวเองพิการ ถ้าเรามั่วนั่งคิด ชีวิตนี้เราคงไม่ต้องทำอะไรเลยมั่วแต่นั่งคิดเรื่องนี้ ###แม่เราบอกเสมอว่า คนอื่นเค้าเป็นมากกว่านี้เค้าลำบากมากกว่าเค้าก็ยังอยู่ได้
ขอบคุณที่ทุกคนอ่านและรับฟัง ไม่ว่าทุกคนจะเป็นยังไงขอให้ทุกคนสู้นะค่ะ คนที่พิการก็ขอให้คุณไม่ต้องคิดมากขอให้คนใช้ชีวิตนี้ให้คุ้มค่า สักวันคุณก็จะรับมันได้ ขอให้ทุกๆคนมีความสุขค่ะ ไม่ต้องคิดมากทำใจให้สบายค่ะ