สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นเลย เราอายุ 20 ปี เพิ่งเรียนจบปวส เลยมาแถวปทุมค่ะ ต้องบอกก่อนว่าเมื่อก่อนเราอยู่ต่างจังหวัดค่ะ ต้องอยู่บ้านคนเดียวมาตั้งแต่ประมาณ ป.ห้า-ป.หก แล้ว แต่คือก็อยู่กับญาตินะค่ะ ฟิวแบบเด็กบ้านนอกค่ะ เราเริ่มทำงานพามไทม์ตั้งแต่ ปวช1 เลยไม่ค่อยมีเวลากับที่บ้านสักเท่าไร เราไม่ค่อยสนใจคนในบ้านค่ะ มีเวลานอกจากทำงานกับเรียนเราก็จะอยู่ในบ้านตลอด ไม่ค่อยออกมาเจอใคร เวลากินข้าวก็จะซื้อเข้ามากิน หรือกินจากข้างนอกก่อนเข้าบ้านค่ะ ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร กับการอยู่คนเดียว ว่างก็ดูซีรีย์ เล่นเกม แต่เมื่อประมาณปีที่แล้วได้มาฝึกงานแถวรังสิต เพื่อนเยอะขึ้นสังคมโตขึ้น เราก็เริ่มมีการออกเที่ยวบ้าง คบคนเยอะขึ้น แล้วกลับไปเรียนอีก1ปี พอเรียนจบเลยมาทำงานแถวปทุมค่ะ มาอยู่กับพ่อแม่นะค่ะ ไม่ได้อยู่คนเดียว เราก็มีเรื่องทะเลาะกับพ่อแม่หลายครั้งมาก ทำให้เราเครียด เหมือนการใช้ชีวิตมันแตกต่างกันค่ะ เพราะเค้ามาทำงานที่นี้กันตั้งแต่เรายังเด็ก เรื่องเกิดขึ้นเมื่อประมาณ กันยายนค่ะ ก่อนหน้านั้นเราก็ทะเลาะกับพ่อแม่หนักมาก จนเราเริ่มไม่คุยกับคนในบ้าน แล้ว พ่อกับแม่ต้องไปธุระที่เชียงใหม่ประมาณ 15 วันค่ะ 2-3 วันแรกเราก็โอเคอยู่ไหน พอเริ่มเข้าประมาณที่ 4 เราเริ่มนอนไม่หลับ คิดเรื่องนู้นเรื่องนี้เยอะมาก แต่พอไปทำงานเราก็ปกตินะค่ะ พอกลับมาวันที่ 5 ที่พ่อกับแม่ไม่อยู่ เราเริ่มไม่อยากอยู่คนเดียวค่ะ เราออกไปหาเพื่อนทุกวัน ไปนอนหอเพื่อนบ้าง ไปกินเหล้า ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เราอยู่เดียว เพราะเหมือนเราจะคิดเยอะ พอพ่อกับแม่กลับมาเราก็ปกติค่ะ อยู่บ้านได้ ไม่ออกไปเที่ยว แต่ว่าล่าสุดพ่อกับแม่กลับบ้านเกิด แค่1คืนนะค่ะ เรานอนไม่หลับเลย อยู่คนเดียวไม่ได้ นอนประมาณ ตี่สี่ ตื่นห้าตื่น แล้วก็ไม่นอน ไม่อยากไปทำงาน เราลางานแล้วอยู่บ้าน รอแต่ให้พ่อกับแม่กลับมา อาการแบบนี้เป็นประมาณ สอง-สามรอบแล้วค่ะ อยากรู้ว่ามันจะจัดการความคิดนี้ยังไงดีคะ เราคิว่าถ้าปล่อยแบบนี้อาการเราจะแย่ลง เพราะถ้าเราอยู่คนเดียวเมื่อไร เราจะรู้สึกเราอยู่ไม่ได้ตลอดเลย
จะนอนไม่หลับตอนอยู่คนเดียว อาการแบบนี้คืออะไรคะ และจะเครียดมาก ตอนอยู่คนเดียว