เป็นโรคซึมเศร้าหรือป่าว?

กระทู้คำถาม
ตามหัวข้อเลยคะ คือตอนเด็กเราโดนพ่อทำร้ายคะ เพราะสมัยก่อนพ่อเราเป็นคนอารมณ์ร้อนคะ เราเเละน้องเราก็โดนไปด้วยเเต่ปัจจุบันพ่อเราอารมณ์เย็นมากกว่าตอนนั้น คือตอนนั้นเราเป็นเด็กเราโดนทั้งตีเเละตบ เเถมยังเคยโดนย่าเอามีดคว้าใส่ด้วย พอเราโตมาเราทำใจยอมรับได้เเล้วเเต่น้องชายไม่ยอมรับเลยเป็นเด็กเอาเเต่ใจเเล้วเป็นเด็กที่มีปัญหาด้วย ตอนนั้นเเม่เราเครียดมากเเล้วคิดหาวิธีรักษาน้อง โดยรักษาสุขภาพจิตให้น้องอารมณ์ดีอยู่ตลอด เเต่ก่อนที่เเม่จะทำเเบบนี้เเม่มาบอกเราว่า "ถ้าช่วงนี้เเม่เอาใจน้องเยอะๆ อย่าน้อยใจไปนะ เเม่รักลูกเท่ากันนะ" ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ตั้งเเต่ตอนนั้นเเม่ก็เอาใจน้องมาตลอดจนทำใ้ห้น้องดีขึ้น เเต่ในระหว่างนั้นเราก็เเอบน้อยใจเเม่นะเเละเป็นเเบบนี้นานวันเข้าความรู้สึกน้อยใจก็มากขึ้นเรื่อยๆ จนมีวันหนึ่งพ่อเอาน้องเราเจ้าไปทำงานในโรงงานเเต่เราอยู่บ้านเพราะเราเป็นผู้หญิงเลยไม่อะไรมาก เเต่น้องเห็นเราอยู่บ้านสบายไงเลยอิจฉามันไม่ยอมให้เราอยู่บ้านมันต้องการเอาเราเข้าไปทำงานด้วยเเล้วในโรงงานมีเเต่ผู้ชายเเล้วเราเป็นผู้หญิงคนเดียวในนั้น พ่อเราก็ไม่อยากเอาเราเข้าไปเเต่น้องไม่ยอมเลยต้องตามใจน้อง ตอนนั้นเรารู้สึกไม่ชอบเลยเเบบไม่ชอบอย่างเเรงเเต่ก็ต้องทำตามเพราะไม่อยากมีปัญหา เเล้วระหว่างช่วงที่น้องทำงานน้องกับเเม่ก็ชอบทะเลาะกันเป็นเเบบนี้ทุกวันจนมีวันหนึ่งเราเเกล้งเป็นลมสลบไป(โดยที่เเม่ไม่รู้ว่าเราเเกล้ง)เเล้วในระหว่างนั้นเเม่เห็นเราสลบไปทุกคนตกใจมากเลยวิ่งมาดูเเม่ช่วยประคองเราเเล้วก็พูดว่า "เนี้ยเห็นไหมพี่เราน่ะเครียดเรื่องที่เเม่กับลูกทะเลาะกันมากนะ เวลาโกรธก็ให้ควบคุมอารมณ์หน่อย"คือเเบบตอนนั้นเราจะร้องไห้เเล้วอ่ะ คือตอนที่เราสลบไปอ่ะเเม่ควรเป็นห่วงเราดิคำเเรกที่เเม่พูดมาเป็นน้องเราอ่ะ มันเลยทำให้เรารู้สึกว่าถ้าเราร้องไห้ไปมันไม่ทำให้เเม่หันมาสนใจเราหรอก เวลาเครียดก็ชอบเเอบร้องไห้คนเดียว พอเราขึ้น ม.4 เราต้องการไปสอบ สอวน.ตอนนั้นเราเครียดมากเลยเปิดใจคุยเรื่องนี้กับเเม่ เเต่ในระหว่างที่เราคุยไปน้องเราก็พูดขัดเรา เเม่เราก็หันไปคุยกับน้องเป็นเเบบนี้หลายรอบเเล้วจนเราเเบบว่า"ไม่เป็นไรเเม่ หนูไม่พูดเเล้ว"เเม่ก็เเบบ"งอนอีกเเหละ"เป็นคำพูดที่จุกมากเลยมันทำให้เราย้อนมาคิดว่าตัวเองขี้งอนขนาดนั้นเลยหรอ คือตอนนั้นอยากจะร้องไห้มากเลยเเต่น้ำตาไม่ออก มันจุกอยู่ข้างใน ปกติเป็นคนร้องไห้ง่ายนะ เเต่คือตอนนั้นน้ำตาไม่ออกรู้สึกเเค่จุก จุกมาก  ตั้งเเตาตอนนั้นน้ำตาก็ไม่ไหลเลยเวลาเจอเรื่องเเบบนี้หรือไม่ก็เวลาจะร้องไห้ก็ชอบเอาเล็บไปจิกตามเเขนเหมือนพยายามทำให้ตัวเองเจ็บเพื่อที่จะไม่ให้น้ำตามันไหลมันเป็นไปเองโดยที่ไม่รู้สึกตัวเลย เเล้วเวลาไปเที่ยวกับครอบครัว เราเริ่มเห็นว่า ในระหว่างที่พูดคุยกัน พ่อ เเม่ น้อง คุยกันเเล้วรู้สึกว่าเราเป็นส่วนเกิน ไม่มีใครถามถึงเราเลย เราจึงเงียบตลอดทาง พยายามกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลเเล้วนั่งจิกเเขนตัวเองไปด้วยจนเกือบเลือด ตอนเช้าตื่นมาทุกเช้า(เป็นทุกวันหยุด)เราต้องค่อยกังวลว่าตื่นมาเเล้วจะต้องเจออะไรบ้าง บางครั้งเวลาเเม่เล่นกับน้องก็รู้สึกเศร้าไปเลยเเต่พยายามเก็บสีหน้าไว้ เราเคยโดนทั้งเพื่อนบูลลี่ตั้งเเต่ตอนเด็กเพราะเรียนไม่เก่ง เเถมรูปร่างไม่ดี(ทั้งที่เรียนพิเศษเเละโรงเรียนเก่า) ตอนเราไปโรงเรียนเราเหมือนคนปกติเลยไม่มีความเศร้า ไม่เครียดเลย เเถมยังเป็นคนบ้าๆบอๆ ตลกสุดในกลุ่ม เเต่ตอนที่กลับบ้านมาเราเป็นเเบบเดิมคือเงียบไม่คุยกับใครเหมือนเป็นคนเก็บตัว เป็นเเบบนี้ทุกวัน มีช่วงหนึ่งที่เราเครียดมากมองโลกในแง่ลบเกือบอาทิตย์ช่วงนั้นคือมองหน้าเเม่ไม่ติดเลย มองปุ๊ปเเล้วรู้สึกอยากร้องไห้ ทุกวันนี้เวลาเเม่พูดคำว่ารัก เรารู้สึกว่ามันเป็นของปลอมเริ่มมีความคิดว่าเเม่ไม่ได้รักเราจริงหรอก เราพยายามไม่เอาความคิดเเบบนี้เข้ามาในหัวเเต่ก็ห้ามไม่ได้เพราะอยู่เเบบนี้ทุกวันความรู้สึกก็มากขึ้นตาม ทุกวันนี้คิดมาตลอดว่า เป็นส่วนเกินของครอบครัวหรือเปล่า? ภ้าเราหายไปเค้าจะดีใจหรือเปล่า? เรามีค่าได้เเค่นี้หรอ? ความในใจเราน่ะอยากจะบอกกับทางครอบครัวมากเลย เเต่ช่วงนี้ย่าเราเข้า รพ.บ่อย พ่อเครียดเรื่องงาน เเม่ก็เครียด เลยฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเราไม่ควรเอาความรู้สึกนี้ไปบอกเค้าเพราะ พ่อเเม่เครียดงานเรื่องย่าก็พอเเล้วยังต้องมาเครียดเรื่องเราอีกหรอ?

ทั้งหมดก็มีเเค่นี้เเหละคะ เลยอยากจะรู้ว่าราเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่าคะ
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  โรคซึมเศร้า
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่