ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ เรามีปัญหาเรื่องครอบครัวมากกว่า3ปีได้แล้วค่ะ

มันเริ่มตั้งแต่เราอยู่ ป.6 คือเราต้องเข้า รพ. เพราะเราเดินไม่ได้.พอหมอตรวจก็ได้รู้ว่าเป็น สะโพกอักเสบ เราเลยต้องไปผ่าตัด แต่ก่อนที่จะรู้ว่าเป็นสะโพกอักเสบพ่อกับแม่ดูรำคาญเรามากตอนที่เราเดินไม่ค่อยได้.เรา ก็เดินขากระเพกๆ แล้วก็พาไปหาหมอ แต่หมอในโรงพยาบาลหนึ่ง บอกว่าไม่เป็นไรมากแค่กินยาแก้ปวด แต่หมอวินิจฉัยผิด มันเลยรามและอักเสบ. หลังจากผ่าตัดเสร็จ เราก็ผอมลงอย่างเห็นได้ชัด แต่พ่อกับแม่เขาก็มาเยี่ยมทุกวัน. แต่ก็ชอบพูดเรื่องเงิน มันทำให้เรารู้สึกแย่( ไม่ใช่ว่าจะไม่รับรู้อะไรเลยแต่เขาพูดให้เราบ่อยมาก) หลังจากออกโรงพยาบาล มันก็เริ่มมีปัญหามากขึ้น เขาก็พูดเรื่องเงินมากขึ้น พ่อกลับบ้านมาก็จะบ่นตลอด อารมณ์ไม่ดีก็จะทำลายข้าวของ(นิดหน่อย). รู้สึกว่าเราเป็นคนทำให้พ่อแม่ไม่มีตังค์. เราไม่ชอบพ่อแม่ตอนโกรธ เวลาพวกเขาโกรธแล้วพวกเขาจะโวยวายเสียงดัง ไม่ชอบพูดคุย ชอบขู่ พูดขัดไม่ได้เลย หาว่าเถียง และเขาก็จะบอกว่าค่าเทอมของเราสามารถซื้อรถให้พวกเขาได้ บางคันก็มายืมเงินเรา แล้วบอกว่าจะคืนเงินแต่ก็ไม่คืนแล้วก็อ้างเรื่องที่เลี้ยงเรามา และเราเป็นคนนึงที่เรียนไม่เก่ง พ่อกับแม่ชอบพูดไว้ว่า ทำเท่าที่ทำได้แต่พอผลมันออกมาพ่อกับแม่เขาก็จะดุ บางครั้งก็ตี กระชากหัวบ้าง. เรามีน้องสาว. เวลาเห็นน้อง ต้องทำการบ้านกับแม่หรือพ่อ มันก็เหมือนที่เขาปฏิบัติกับเราตอนเด็กๆ เขาจะใส่อารมณ์,ตีเรา,ขู่ ปีครั้งหนึ่งที่พ่อถีบน้อง 2 ครั้ง แต่แม่กลับมาพูดกับเราว่าเห็นไหมพ่อเขาถีบน้องตั้ง 2 ครั้งนะระวังตัวไว้ด้วย. แล้วพ่อกับแม่ไม่ค่อยเคารพความเป็นส่วนตัวของเราเลย ชอบแอบเปิดดูโทรศัพท. มีครั้งหนึ่งเราเคยโดนพ่อตีจนหัวบุบ ใช่ มันบุบลงไปเลย แต่ครั้งนั้นเราก็จำได้ว่าพ่อเป็นคนทำ และแม่ก็มากอดเรา... เวลาที่เขาสอนการบ้าน เป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดเวลาที่ไปอาบน้ำกับแม่(ตอนเด็ก)ก็แย่เหมือนกัน พอเราจะไปขอให้เขาไม่พอใจเขาก็จะตีเขา บางครั้งยาสระผมเข้าตามันลืมตาไม่ได้,แม่ก็จะอารมณ์ไม่ดี
และแม่ชอบหาว่าเราเป็นผู้ชาย โดยที่เราไม่ได้อยากเป็นผู้ชาย แค่ชอบแต่งตัวเท่ๆ ไม่ชอบใส่กระโปรงไม่ชอบแต่งหน้า เขาก็หาว่าเราเป็นผู้ชาย (แต่เราไม่ได้ว่าคนที่อยากเป็นผู้ชายนะ💓) ไหนจะเรื่องเงินอีกชอบทวงบุญคุณ เคยมีครั้งหนึ่งแม่บอกให้บอกญาติ ว่า เราจะเรียนพิเศษ เพื่อจะได้เงินมาผ่อน ค่ารถ (ซึ่งส่วนตัวแล้วรู้สึกว่า มันแย่มาก รู้สึกผิดมากๆกับญาติคนนั้นแต่เขาก็ยังไม่รู้นะ) เรายอมที่จะตื่นสายมากในวันเสาร์-อาทิตย์เพื่อที่จะเห็นหน้ากันน้อยลง. บางครั้งเราทำอะไรให้เขา เขาก็ไม่พอใจสักที เราเลยไม่ชอบพี่จะช่วยเขา เพราะเวลาช่วยไปก็ไม่ถูกใจสักที ด่ากลับมา ด้วยคำหยาบหยาบ เอาจริงๆก็ไม่เคยพูดดีด้วยเลย พูดดีเฉพาะตอนที่อยากได้ตังค์หรือมีจะให้ช่วย.
แต่เราก็เข้าใจพ่อกับแม่
เพราะว่าแม่ตอนเด็กๆพ่อเขาเสียตั้งแต่อายุ 10 ขวบ พระแม่ของแม่ก็เป็นพยาบาลเขาเลยไม่ค่อยได้รับความรักมากเท่าไหร่
ส่วนพ่อ ก็เป็นเด็กบ้านนอก ซึ่งแม่ของพ่อก็ไม่ค่อยอะไรกับพ่อมากสนใจแต่พี่ชายคนโตของพ่อ
.
ตอนนี้เราก็เริ่มปล่อยวาง..ไม่สนใจอะไรแล้ว
.
.
เหมือนครอบครัวมีปัญหาทั้งคู่มาอยู่ด้วยกัน แต่เวลาพ่อกับแม่เขาดีเขาก็ดีแต่พอเวลาไม่ดีคือheyมาก