แล้วสังคมเราจะอยู่กับปมปัญหาขัดแย้งนี้ไปอีกสักเท่าไหร่?.

ถ้าทั้งสองกลุ่มกับผู้มีอำนาจไม่พูดคุยหาทางออกที่เหมาะสมร่วมกัน ผมเฝ้าติดตามบริบทสังคมไทยเรามาร่วม 50 ปี
ประเด็นนี้เป็นประเด็นที่ทำให้เกิดผลลัพท์ต่อองคาพยพของประเทศเรามาก ไม่ว่าจะโดยตรงหรือทางอ้อมแบบหนัก
หนาสาหัสก็บาดเจ็บล้มตายอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อน แบบพอเป็นสีสรรก็เห็นในปัจจุบบันคือตั้งกลุ่มตั้งฝ่าย
แสดงออกพร้อมที่จะเข้าห้ำหั่นกับพวกที่เห็นต่าง หรือแม้จะเป็นสิ่งเอาไปอ้างเป็นความชอบทำแก่ตนเองหรือกลุ่มก๊วน
เพื่อชิงได้เปรียบในทางการเมือง มันเสมือนสะเก็ดแผลที่เกาะติดกับร่างกายสังคมเรา ที่รอมันจะออกฤทธิ์เน่าเปื่อยได้
ทุกขณะเหมือนตัวเรา(สังคมไทย)ไม่ใส่เพิกเฉยต่อปมปัญหานี้!...แล้วทำไมเราไม่หันหน้าเข้ามาพูดคุยกับปัญหาที่มี
กันมานานหาทางออกร่วมกัน ทุกฝ่ายก็ต้องเปิดใจถ้าเอาข้อเรียกร้องตนเองแบบสุดซอย เราพูดคุยภาษาเดียวกันเพราะ
นี้มันเป็นปัญหาชาติปัญหาของทุกคน หาความเหมาะสมให้ลงตัวที่ทุกฝ่ายร่วมกันให้ลงตัว เรามีรัฐสภาเป็นเวทีพูดคุย
ในการแก้ปัญหาต่างของประเทสก็ต้องใช้เวทีนี้ อย่าปล่อยปะนั่งทับปัญหาอย่างที่เป็นมาเลย เพราะไม่เช่นนั้นมันก็ติด
ไปแบบนี้ตลอดไป แล้ววันดีคืนดีมันก็แตกปลิออกมาอย่างที่เห็นในเวลานี้.