รู้สึกว่าเป็นคนไร้ค่าทั้งที่ทำตัวพยายามเป็นคน”ดี”มาตลอด

เพิ่งทำงานได้ปีกว่า มีแต่ญาติแบบชอบถามอยู่นั่นแหละ ทำไมไม่มีเงินเก็บเป็นแสน อายุไม่ใช่น้อยๆ เลย
เราต้องเช่าคอนโดเอง บ้านก็ไม่มี ไม่เหมือนญาติคนอื่นที่พ่อแม่มีให้หมด พ่อแม่ประเคนให้หมดทุกอย่าง พ่อแม่เราโดนฟ้องล้มละลายโดนยึดไปตั้งแต่เราเล็กๆ จะให้ทำไงฟะ จะให้ไปอยู่ห้องเช่าถูกๆ โดนฆ่าโดนงัดห้องคงจะดีสินะ รำคาญ

บางทีก็อยากให้คนฆ่าเราตายซะจะได้จบๆ เหมือนคนที่เดินอยู่ดีๆ โดนฆ่าตายงี้

จะได้เลิกได้ยินพวกนี้สักที

บล็อกไปก็โดนมาดักด่าดักถามถึงคอนโด

อะไรหนักหนากับชีวิตเรา

ญาติคนอื่น กว่าโดนจับติดคุกติดตาราง ไม่เอาไหน เรียนไม่จบ ทำสาวท้อง ไม่ก็ท้องตั้งแต่อายุยังน้อย เสื่อมเสียชื่อเสียวงศ์ตระกูล เกาะพ่อแม่กินทำไมไม่ถูกว่าแบบเรา
คนที่ทำลายทรัพย์สินยายเราทั้งหมดทำไมไม่ถูกว่า

ทำไมเราที่ทำตัวดีอยู่ในกรอบมาตลอดถึงถูกว่าคนเดียว

เราที่จบเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ทำงานบริษัทดีๆ ทำไมถึงโดนว่าคนเดียว

เหมือนทำเท่าไหร่ก็ดีไม่พอในสายตาใคร

รำคาญ รำคาญไปหมด อยากตาย อยากให้ใครสักคนฆ่าเราตายสักที อยากเป็นโรคที่ทำให้ตายไวๆ
แต่มันไม่เกิดขึ้นสักที

เสียดายตอนรถล้มคราวที่แล้ว เกือบตายจริงๆ นอนกลางถนน เลือดไหลออกจากหัวไม่หยุด

อุตส่าห์มีคนมาชวนไป ดันหันกลับมามองญาติพี่น้อง

ไม่น่าเลย ตอนนั้นคิดว่ามีชีวิตอยู่ดีกว่าทำไมนะ

กินยาโรคซึมเศร้าก็ไม่ดีขึ้นเลยสักนิด
เกลียดจิตแพทย์หนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ
แค่นึกถึงยังอยากจะตี

มีครอบครัวแล้วเป็นทุกข์ ไม่มียังจะดีกว่า
หาแต่ปัญหาให้เรา เราอยู่ของเราดีๆ
ญาติผู้ชายคนนึงลวนลามเรา
อีกคนก็กวนใจไม่หยุด
อีกคนก็ทำเหมือนเราเป็นเด็กสองสามขวบ
รู้จักโลกไม่ดีพออีกห้าปีเราจะสามสิบแล้วแท้ๆ