แก้ปัญหานี้ยังไงดี ไม่มีความสุขเลย

รู้สึกว่าตัวเองกลัวผู้คน กลัวสังคม กลัวไปหมดทุกอย่าง กลัวแม้กระทั่งการช่วยคน เรื่องคือเมื่อก่อนเคยโดนบูลลี่เรื่องรูปร่างเลยทำให้อยู่แต่ในบ้าน ไม่กล้าออกไปไหน ยิ่งอยู่นานขึ้นยิ่งหนักขึ้นเรื่องๆ เริ่มเป็นภาระครอบครัว ดูเป็นคนไม่มีมารยาท ไม่รู้กาลเทศะในบางทีเพราะความกลัวความอาย
เจอคนปุ๊ปพูดตะพุกตะกัก กลัว อยากหนีไป กลัวว่าจะพูดอะไรไม่ดีใส่เขา กลัวเขาพูดไม่ดีใส่เรา พอออกไปนอกบ้านไปนั่ง จะระแวงคนมองไปทั่ว มองแบบเลิ่กลั่ก นั่งท่านี้ดีมั้ยทำแบบนี้ได้มั้ยเขาจะว่าเรามั้ย ถ้าตั้งกระเป๋าแบบนี้จะมีคนมาฉกรึเปล่า ซักผ้าก้ต้องซักกลางคืน ต้องตื่นมาตากตั้งแต่ยังไม่มีใครตื่น กลัวเจอคน ต้องพูดเบาๆกลัวคนรู้ว่ามีเราอยู่ในบ้านแล้วจะเขามาทักทาย กลัวแม้กะทั่งรับสายขนส่ง ออกไปรับของ ออกไปซื้อของ ออกไปเจอญาติ ออกไปกวาดขยะหน้าบ้าน ทักทายญาติพี่น้อง บางทีไฟที่บ้านเสียแม่หมดความหวังกับเราไปแล้วเลยไปขอช่วยพี่ข้างบ้านให้ไปคุยเรื่องไฟให้ ทั้งๆที่เราอยู่ในห้อง
      
เพราะเรากลัวคนแผลกหน้ามากๆุ เคยมีเหตุการณ์ญาติรถล้มต่อหน้าต่อตาเราเราเห็นเหตุการณ์หมดแต่ไม่กล้าเขาไปช่วย เลยโดนแม่ว่าขนาดเห็นคนล้มยังไม่เข้าไปช่วย เรารู้สึกผิดมากๆเลยค่ะมันกลัวไปหมด ไม่กล้าไปประชุมรรให้น้อง ไม่กล้าไปรับน้องกลับจากรร ต้องพึ่งคนอื่นตลอดแม่บอกมีลูกก้เหมือนไม่มี บางทีไม่ได้ออกไปไหว้ญาติ เราทำนิสัยแย่มาเยอะมาก พยายามปรับเปลี่ยนก้ยังเหมือนเดิมมีญาติเข้ามาคุยด้วยเดินหนี มีคนมาหาที่บ้านเดินหนี ทำตัวน่าเกลียดขึ้นเรื่อยๆ เจอครูหรือผู้หลักผู้ใหญ่เคยทำเป็นไม่เห็นและเดินหนี เคยยุแต่ในห้องไม่ออกไปเจอใครเลย จนญาติๆเริ่มมองว่าเราไม่เอาพี่เอาน้อง บางทีถึงขั้นเจอเราเขาไม่ทักอีกเลย เราเป้นคนไม่พูด เลยเหมือนเก็บกด ถ้าพูดออกไปจะดูแรง เลยไม่กล้าพูดใส่ใคร ชอบมองคนอื่นในแง่ลบ ว่าเขาว่าเรายังงี้ ชอบอิจฉาคนอื่นเช่นเขาสวยกว่าดูดีกว่าทั้งๆที่เขาไท่เคยทำอะไรให้(แต่ไม่เคยทำตัวไม่ดีใส่เขา ทำตรงกันข้ามเลย พยายามข่มนิสัยแย่ๆเอาไว้)เริ่มไวต่อเสียงเริ่มรำคาญคนแต่พยายามข่มเอาไว้ เริ่มเบลอๆสมองคิดช้า จำสับสน พูดเร้ว เพราะตามคำในหัวไม่ทัน เราควรทำไงดีค่ะเราเป็นมา3-4ปีแล้วและหนักขึ้นเรื่อยๆ