ขอระบาย

เบื่อพ่อแม่ตั้งแต่เด็กจนจบม.3 เราอยู่บ้านไม่เที่ยวไหนไม่ไปเล่นกับเพื่อนเลิกเรียนกลับมาช่วยพ่อแม่ขายของอยู่ตลาด แม่ก็ถามทำไมไม่ไปเล่นกะหมู่กะเพื่อนไปเที่ยวกะเพื่อน คือจะไปได้ไงพ่อแม่ยิ้มห้ามตลอด ไปเล่นไม่ถึงห้าโมงเย้นก็ออกมาตามทั้งทีเล่นอยู่ในหมุ่บ้าน ละคือพอจบขึ้นม.ปลาย เราขอไปเที่ยวตอนกลางคืนมันมีงานกะห้าง เราขอไปดีๆ แม่บอกจะไปทำไม เราก็บอกไม่ได้ไปบ่อยมั้ยนานทีจะไปละไม่เคยไปเที่ยวกะเพื่อนเลย แม่ก็ว่าไม่ใช่ให้ผช.มารับนิ คือแบบ???? บอกไปกะเพื่อนในหมู่บ้านมอไซไปเว้ย ละก็บอกไปแล้วคิดว่ากูจะนอนหลับนิ คือแบบแล้วเราไม่ได้ไปจะมีความสุขหรือ พ่อแม่อยากให้ลุกมีความสุขไม่ใช่หรอ รู้ว่าห่วงแต่โตแล้วมั้ย แล้วไม่เคยขอไปเที่ยวเลย นานๆครั้ง แม่บอกไปกับเพื่อนพวกนั้นพวกกระแดะจะไปทำไม มันไม่มีพ่อแม่จะรุ้ไร คือแบบ เจ็บแทนอ่ะคำพูดก็เกินไปมั้ย เพื่อนมันพาอแม่แยกทางกันไม่จำเป็นว่าต้องเกเรทุกคนแล้วเรามีพ่อแม่ครบไม่จำเป้นต้องดีกว่ามั้ยวะ มันอยุ่ที่ตัวเรามากกว่า ละคือแม่ยังว่าอีกลูกกูต้องดีกว่าใครไม่ให้ใครมาว่าได้ วอท??? แม่ถามใจหนุยังว่าหนุต้องการแบบไหนหนุมีความสุขต้องการอะไร??? อึดอัดอ่ะ เบื่อไม่ใช่ว่าจะตามแม่ตลอดมั้ย วัยรุนก็อยากไปเที่ยวกะเพื่อนบ้างไรบ้าง ละอุส่าขอดีๆ ทั้งทีเคยคิดจะหนีไปด้วยซ้ำแต่ไม่ทำละขอดีๆแล้วไม่ให้ก็รอดูลูกคนนี้มัน ยิ้มให้ดูละกันไม่ใช่เรื่องแค่นี้ แต่เราอดทนมาตลอด3-4ปีแล้ว ไปไหนไม่เคยให้ไป ทุกวันนี้เราอยุ่แบบโดเดี่ยวไม่มีเพื่อนเหมือนแต่ก่อนด้วยซ้ำ แถมแม่ยังเอาเราไปอวดกะคนอื่นว่าดีงั้นดีงี้ แต่รุ้มั้ยในใจยิ้มโคตรอึดอัด ไม่เคยถามความรุ้สึกเราหรอก ทุกวันๆเราอยุ่แต่บ้านนอนหมกตัวในห้องเล่นโทสับทั้งวัน ไปรร.ก็ไม่อยากกลับบ้าน เบื่อ อยากออกมาให้พ้นๆ
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ปัญหาวัยรุ่น การสอนลูก ครอบครัว
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่