มีความรู้สึกไม่อยากกลับบ้านไปเจอพ่อแม่
ต้องบอกก่อนเลยค่ะว่ามีความทรงจำที่ไม่ดีมากๆๆในตอนที่อยู่กับแม่และพ่อจำความได้ก้โดนแม่ตีมาโดยตลอด จำได้ว่าแม่ให้กินอวกตัวเอง ให้นอนนอกมุ้งจนโดนยุงรุมกัด แล้วก้ไปอยู่กะปู่กะย่าเรารักเขามากอยากอยู่กะย่าไม่อนากเจอหน้าแม่ไม่รู้สึกผูกพันธ์เลนแใแต่น้อยจนอายุ9ขวบ จำได้ว่าอยู่ๆปู่ก็พามาส่งให้แม่ที่ตจว.และนั้นก็ไม่ได้กลับมาเจอย่าเลยเรากลัวแม่มากกลัวตลอดเวลาอยู่มาได้พักนึ่ง ก็โดนแม่ตีและโดนตีมาโดยตลอดยิ่งโตยิ่งโดนตีหนักขึ้นๆๆๆจนประมาณป.5-6 จำได้แม่นมากแม่ไล่ออกจากบ้านให้เงินติดตัวสามร้อย เหตุเพราะคิดว่าเราขโมยเงินแต่ไม่ได้ขโมย บอกแม่แล้วว่าไม่ได้ขโมยแต่แม่ไม่ฟังเอามีดมาขู่จะปาดคอ ให้เอานิ้วมือแหย่ปลักไฟให้ตายกลัวมาก ที่พึ่งก็ไม่มี ใครห้ามเข้ามาช่วยยิ่งเข้ามาช่วยเรายิ่งโดนหนัก โดนตีแทบทุกวันไม่พอใจนิดหน่อยจับกระชากหัว จับเหวี่ยง สภาพจิตใจแย่มากต้งอยู่แบบหวาดระแวงว่าจะโดนแม่ตีเรื่องอะไรอีก เหมือนเป็นที่รองรับอารมณ์ ไม่พอใจอะไร คือเราโดนตลอด แล้วครั้งนึงก็จัดชุดใหญ่อีกเหตุเพราะให้ป้ามาอยู่บ้านช่วยขายของแม่ไปทำธุระ แต่ป้าขโมยเงินไปแม่กลับมาถามเราเงินหายไปไหนห้าร้อยเราบอกไม่รู้หนูไม่ได้เอาไป แม่เอาด้ามไม้กวาดที่เป็นไม้ตีจนตัวลาย เขียวช้ำไปทั้งตัว ตัวโน แต่ต้องไปโรงเรียนในสภาพแบบนั้นพอปิดเทอมก็โดนอีกทั้งโขกทั้งสับหัวโน ตาเขียว ปากแตกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ ครั้ง จนขึ้นมัธยม เรียนหนังสือไม่เป็นสุข นึกอยากจะโทรมาด่าก็โทรมาด่า อยู่ต่อหน้าเพื่อนก็ไม่เว้น พูดให้รู้สึกอายต่อหน้าเพื่อนหรือต่อหน้าคนอื่น ทำอะไรผิดมาพร้อมที่จะซ้ำเติมตลอด งานบ้านช่วยทำทุกอย่างไม่เห็นความดี ยกยอน้องให้คนนั้นคนนี้ฟังว่าทำนั่นนี้ช่วย ทั้งที่เราเป็นคนทำ ไม่เคยพูดดีด้วยเจอหน้าเป็นหงุดหงิดใส่ วนอยู่แบบนี้เลื่อยๆ จนจบ ม.6 "เราเป็นซึมเศร้า" พึ่งรู้ตัวเพราะถึงขั้นที่อยู่ดีก็ร้องให้ เคลียด อยากฆ่าตัวตายให้มันจบๆๆ บอกเลยว่ามันส่งผลต่อการใช้ชีวิตประจำวันมาก เข้ากับเพื่อนไม่ได้ ระแวงตลอดเวลา ไม่กล้าบอกใครเพราะอายเพื่อนที่แบบนี้ซ้ำๆมาตลอด เพราะถ้าบอกจะยิ่งโดนตีหนัก มีอะไรไม่เคยถามและไม่เคยรับฟังพูดอะไรไม่ได้ ต้องฟังแม่พูดอยู่ฝ่ายเดียว
สุดท้ายมาทำงาน มันมีอีกเยอะมากหลายเหตุการณ์เล่าเท่าไหร่ก็เล่าไม่หมด(พิมพ์ไปร้องให้ไปน้อยใจในโชคชะตาทำไมเกิดมาถึงมีบาปติดตัวหนักขานดนี้) ตอนนี้ไม่อยากแม้แต่จะกลับบ้านไปเจอหน้า "อยากถามว่าเราเป็นลูกที่แย่มากไหม? ไม่อยากโดนโขกสับอีกแล้ว"
#ขอบคุณนะคะที่อ่านจนจบ🙏
เราเป็นลูกยังไง แย่มากไหม?
ต้องบอกก่อนเลยค่ะว่ามีความทรงจำที่ไม่ดีมากๆๆในตอนที่อยู่กับแม่และพ่อจำความได้ก้โดนแม่ตีมาโดยตลอด จำได้ว่าแม่ให้กินอวกตัวเอง ให้นอนนอกมุ้งจนโดนยุงรุมกัด แล้วก้ไปอยู่กะปู่กะย่าเรารักเขามากอยากอยู่กะย่าไม่อนากเจอหน้าแม่ไม่รู้สึกผูกพันธ์เลนแใแต่น้อยจนอายุ9ขวบ จำได้ว่าอยู่ๆปู่ก็พามาส่งให้แม่ที่ตจว.และนั้นก็ไม่ได้กลับมาเจอย่าเลยเรากลัวแม่มากกลัวตลอดเวลาอยู่มาได้พักนึ่ง ก็โดนแม่ตีและโดนตีมาโดยตลอดยิ่งโตยิ่งโดนตีหนักขึ้นๆๆๆจนประมาณป.5-6 จำได้แม่นมากแม่ไล่ออกจากบ้านให้เงินติดตัวสามร้อย เหตุเพราะคิดว่าเราขโมยเงินแต่ไม่ได้ขโมย บอกแม่แล้วว่าไม่ได้ขโมยแต่แม่ไม่ฟังเอามีดมาขู่จะปาดคอ ให้เอานิ้วมือแหย่ปลักไฟให้ตายกลัวมาก ที่พึ่งก็ไม่มี ใครห้ามเข้ามาช่วยยิ่งเข้ามาช่วยเรายิ่งโดนหนัก โดนตีแทบทุกวันไม่พอใจนิดหน่อยจับกระชากหัว จับเหวี่ยง สภาพจิตใจแย่มากต้งอยู่แบบหวาดระแวงว่าจะโดนแม่ตีเรื่องอะไรอีก เหมือนเป็นที่รองรับอารมณ์ ไม่พอใจอะไร คือเราโดนตลอด แล้วครั้งนึงก็จัดชุดใหญ่อีกเหตุเพราะให้ป้ามาอยู่บ้านช่วยขายของแม่ไปทำธุระ แต่ป้าขโมยเงินไปแม่กลับมาถามเราเงินหายไปไหนห้าร้อยเราบอกไม่รู้หนูไม่ได้เอาไป แม่เอาด้ามไม้กวาดที่เป็นไม้ตีจนตัวลาย เขียวช้ำไปทั้งตัว ตัวโน แต่ต้องไปโรงเรียนในสภาพแบบนั้นพอปิดเทอมก็โดนอีกทั้งโขกทั้งสับหัวโน ตาเขียว ปากแตกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ ครั้ง จนขึ้นมัธยม เรียนหนังสือไม่เป็นสุข นึกอยากจะโทรมาด่าก็โทรมาด่า อยู่ต่อหน้าเพื่อนก็ไม่เว้น พูดให้รู้สึกอายต่อหน้าเพื่อนหรือต่อหน้าคนอื่น ทำอะไรผิดมาพร้อมที่จะซ้ำเติมตลอด งานบ้านช่วยทำทุกอย่างไม่เห็นความดี ยกยอน้องให้คนนั้นคนนี้ฟังว่าทำนั่นนี้ช่วย ทั้งที่เราเป็นคนทำ ไม่เคยพูดดีด้วยเจอหน้าเป็นหงุดหงิดใส่ วนอยู่แบบนี้เลื่อยๆ จนจบ ม.6 "เราเป็นซึมเศร้า" พึ่งรู้ตัวเพราะถึงขั้นที่อยู่ดีก็ร้องให้ เคลียด อยากฆ่าตัวตายให้มันจบๆๆ บอกเลยว่ามันส่งผลต่อการใช้ชีวิตประจำวันมาก เข้ากับเพื่อนไม่ได้ ระแวงตลอดเวลา ไม่กล้าบอกใครเพราะอายเพื่อนที่แบบนี้ซ้ำๆมาตลอด เพราะถ้าบอกจะยิ่งโดนตีหนัก มีอะไรไม่เคยถามและไม่เคยรับฟังพูดอะไรไม่ได้ ต้องฟังแม่พูดอยู่ฝ่ายเดียว
สุดท้ายมาทำงาน มันมีอีกเยอะมากหลายเหตุการณ์เล่าเท่าไหร่ก็เล่าไม่หมด(พิมพ์ไปร้องให้ไปน้อยใจในโชคชะตาทำไมเกิดมาถึงมีบาปติดตัวหนักขานดนี้) ตอนนี้ไม่อยากแม้แต่จะกลับบ้านไปเจอหน้า "อยากถามว่าเราเป็นลูกที่แย่มากไหม? ไม่อยากโดนโขกสับอีกแล้ว"
#ขอบคุณนะคะที่อ่านจนจบ🙏