เรื่องสั้น อดทน

ผมชื่อ ลิชาร์ต (Richard) ผมโตมาในสลัมทางตอนเหนือของประเทศอังกฤษในเมืองลิเวอร์พูล ในฐานะของคนที่โตมาในสลัมการอดข้าวและน้ก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากเลยเพียงแต่มันไม่สามารถเติมเต็มช่องว่างภายในใจได้แม้แต่น้อย ใ

วันนี้ฝนตก ที่นั่นฝนยังตกอยู่ไหม หรือเธออยากมีใคร นั่งดูฝนข้างๆเธอแต่ที่จริงแล้วเธอยังมีเขาอยู่ ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอมีใครหรือเธอมีใจให้กับฉันจริงๆ ไหลลงที่หน้าต่างหากมีเธอข้างๆก็คงจะสุขใจจริงป่ะจริงป่ะ

เค้าบอกว่าเราเป็น พาร์ทเนอร์อเมริกาก็ช่าง ให้เราดูพี่จีนไว้ ปล. พยายามอดทน ใจเย็นๆ อย่าแอคชั่นเยอะ สงครามก็คือสงคราม ไม่งั้น เศรษฐกิจจะแย่กว่านี้

เคยคิดนะว่าจะเขียนเป็นเรื่องสั้น ไว้แจกงานศพ แล้วมันจะประจานคนตายไหม คนก็ตายไปแล้ว ก็น่าจะพูดถึงดีๆหน่อย แต่ใจนึงก็อยากจะ เตือน ให้เป็นอุทาหรณ์ แต่สุดท้าย ใครจะตายก่อนกัน

ฝนที่ตกอยู่ทางโน้น เธอคิดถึงเขาหรือคิดถึงฉันหรือเปล่าเอ๊ะอะไรเนี่ย หรือว่าทางโน้นฝนไม่ตกแต่ยังไงเธอก็จะคิดถึงฉันหรือคิดถึงเขาหรือเปล่าเอ๊ะอะไรต่อ อ่านแล้วงงเรารอเธอทักมาถามอยู่นะ🤣😂🤫🤭👍🥰

- สายลมบางพัดผ่านยามเช้า - แผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบของฟ้า - ลูบไล้ยอดหญ้าและใบไม้ช้า ๆ - เหมือนธรรมชาติทักทายวัวใหม่ - มันพัดพาเมฆขาวลอยล่อง - พาแสงทองของตะวันส่องไกล - แม้มองไม่เห็นตัวของมันเลย - แต่

คือเรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นๆนะ เค้ามีแฟนเป็นรุ่นพี่เขารักเรามากไม่เคยทำอะไรที่ไม่ดีเลย แต่วันนั้นมีน้องมาเล่าให้เราฟังว่าแฟนพี่ไปคุยกับเพื่อนน้องว่า จะพาไปเอากันที่หอประชุม ตอนได้ยินเรารู้สบสันไปหมดแค่

คือเรื่องนี้เกิดจากที่เราไปงานศพของย่าเราละคือเราต้องไปทั้งหมด3วันวันแรกเราก็ช่วยแจกของล่ะประเด็นคือพอเรากลับมาถึงบ้านเราเห็นเหงาบางอย่างแต่เราก็คิดว่าเราน่าจะคิดมากไปเพราะเราเป็นคนที่กลัวผีมากๆละวันท