T T มีใครเป็นบ้างครับ คนที่เรารักเค้า เค้ารู้สึกว่าชีวิตเราไม่ดี ทำอะไรก็เป็นปัญหา บ่นว่าตลอด บอกหิวยังผิดเลย

ชีวิตมันช่างเต็มไปด้วยคำที่ทิ่มแทงหัวใจ ไม่รู้เพราะว่าผมไม่ดีพอเท่ากับมาตรฐานผู้ชายทั่ว ๆ ไปรึปล่าว ไม่มีบ้าน ไม่มีอะไรเป็นหลักเป็นฐานของตัวเอง จะจ่ายจะซื้ออะไรก็คงไม่พอดูแลเค้าได้อย่างที่ควร หลาย ๆ อย่างเวลาคุยกัน สิ่งที่สะท้อนกลับมาคือ ความรู้สึกไม่พอใจ เสียงแข็ง ๆ ตะคอก หลาย ๆ อย่างทำไปก็ไม่มีคุณค่า บางอย่างเหมือนเ..ือกไปทำให้เค้าเอง บางอย่างพอไม่ว่างไม่พร้อมที่จะให้ใช้งาน เสียงก็จะเปลี่ยนไปทันที หลายครั้งเค้ารู้สึกว่าเราเป็นคนน่ารำคาญ การตรงตรงต่อเวลาสำหรับเค้าเราต้องเป๊ะ แต่เวลาสำหรับเราเราต้องรอเค้าเสมอ เรามักเป็นกิจกรรมท้าย ๆ เมื่อเค้าว่างจากกิจกรรมของเค้าเอง เพื่อนเค้ามาก่อนเราเสมอ ทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้เราเองหาเหตุผลเพื่อเข้าข้างตัวเค้าตลอด เพื่อให้ตัวเราสบายใจ เพื่อให้มีเหตุผลดี ๆ ว่าทำไมเค้าถึงทำแบบนั้น นาน ๆ จะชมเราซักทีนึง ส่วนใหญ่ 80 - 90 %  จะเป็นเรื่องที่เค้าไม่สนใจ ไม่ก็เป็นคำบ่นว่าเรา หรืออาจเป็นคำบอกคำเตือนด้วยความหวังดีในสไตล์ของเค้า (อันนี้เรามโนไปเองจะได้ไม่เศร้ามากนัก) เราจะยกตัวอย่างเรื่องต่าง ๆ เช่น ถ้าเราปวดท้อง แล้วบอกว่ายังไม่กินยา ก็โดน (อยู่เฉย ๆ มันจะหายมั้ย) บอกว่าหิว ก็โดน (หิวแล้วทำไมไม่ไปกิน แค่นี้ยังดูแลตัวเองไม่ได้เลย) เราไม่ซักผ้าบ่อย ๆ ก็โดน (ทำไมไม่ทยอยซํกมาซักทีเดียวเยอะ ๆ) คุยโทรศัพท์แล้วสัญญาณไม่ดีเราก็โดน บางครั้งเสื้อผ้าใส่ไม่ตรงใจเค้าไม่แมทซ์กันก็มองเราก็เหมือนตัวตลกตัวแปลก ๆ เค้าบอกเราคุยไม่รู้เรื่อง เค้าเบื่อที่เราพูดเมื่อเค้ายังพูดไม่จบประโยค เค้าแทบไม่สนใจเรื่องที่เราพูดถ้าเค้าคิดว่าเรื่องนั้นไม่มีประโยชน์จริง บางอย่างที่เค้าคาดหวังว่าคนทั่วไปทุกคนจะทำได้ แต่เราทำไม่ได้เราก็โดน (ส่วนอันไหนที่เรามีสกิลทำได้ดีกว่าคนทั่วไป อันนี้เสมอตัว) บอกผมโลกสวย ชอบมโน เรื่องบางเรื่องเราแค่บอกเล่าธรรมดา กลับมีคอมเม้นต์ไม่โอเครกลับมาตลอด บางเรื่องถามไปก็ไม่สนใจด้วยซ้ำ อ่านแล้วก็เฉย ผมเคยอุบัติเหตุเดินสะดุดเป็นแผล ก็ยังเหมือนเป็นความผิดพลาดของผม หมาตัดหน้ารถ รถล้มก็เพราะผมขี่รถไม่ดีเอง หลาย ๆ ครั้ง เหงาครับ ต้องดูแลตัวเอง ผมว่าชีวิตผมไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าคำพูดดี ๆ ความรู้สึกดี ๆ ทุกวันนี้หัวใจผมเหมือนเหมือนอยู่ริมผาหิน รอเวลาที่จะกลิ้งตกลงไปกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าในแต่ล่ะวัน มีเหตุการณ์อีกมากมายครับ แต่ถ้าพยายามนึกมันนึกไม่ออกในตอนนี้ครับ มันเจ็บปวดในแบบที่ไม่อยากจำ และผมก็พยายามไม่จำมัน แน่นอนครับว่าโมเม้นต์ดี ๆ มันก็มี แต่มันน้อยกว่าวินาทีแย่ ๆ ของผมที่อาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลามากครับ ผมอาจเป็นคนโลกสวยถ้าผมมองเค้า แต่ถ้าเค้ามองผม ผมมันคือโลกแย่ ๆ ที่เค้าจะคอยตอกย้ำอย่างสม่ำเสมอ สำหรับผมถ้าทำอะไรให้ก็เท่าที่ทำได้สุดแรง มีเหนื่อยกายเราก็ใช้ใจบังคับร่างกายทำให้ต่อ เรายอมเอาเวลาทำกิจกรรมที่เราชอบให้เค้า แม้หลาย ๆ ครั้ง เค้าจะมองไม่เห็น ซ้ำยังมองว่ากิจกรรมที่เราจะทำนั้นมันเปล่าประโยชน์ มันไม่ได้เงิน เราไม่เข้าใจว่าจะมีกี่คนที่คิดแบบผม "ความสุข มันไม่ใช่เรื่องของขาดทุนหรือกำไร" (ผมก็มีกิจกรรมที่ผมทำแล้วมีความสุขอยู่ไม่กี่อย่างและมันก็เป็นกิจกรรมดี ๆ ด้วย คือการไปสนามกีฬาไปเล่นกีฬา ผมไม่ชอบเที่ยวกลางคืน ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวผู้หญิง ผมว่าก็โอเครนะครับ) และยิ่งถ้ากิจกรรมนั้นมันตรงกับกิจกรรมที่เค้าจะให้เราทำให้เค้าเมื่อไร เมื่อนั้นกิจกรรมของเรามันจะยิ่งโคตรๆๆๆๆ เปล่าประโยชน์ และถ้าเราไม่ว่างหรือช้า จะมีการสะท้อนกลับมาถึงตัวเราทันที ผมทำทุกอย่างเต็มที่ เต็มศักยภาพเท่าที่ผมทำได้ในเวลานี้เพื่อเค้าเสมอ แม้จะเจ็บตัวบ้าง ต้องอด ต้องทนบ้าง ทุกอย่างเราบอกตัวเองว่า อืมๆ รักเค้าถึงทำถึงยอมได้ แต่ก็แน่นอนครับถ้าเค้าไม่ถูกใจ ผลมันไม่ติดลบก็เสมอตัว ครับมีอีกมากมายในความรู้สึกในหัวใจของผม นั่งพิมพ์นั่งเล่าไปก็รู้สึกห่อเหี่ยวใจไปทุกที คงต้องหยุดพิมพ์ไว้เท่านี้ก่อนครับ ยิ่งนึกไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นน้ำตามันก็พาลจะไหลออกมา ขอบคุณพันธุ์ทิพย์ครับ เป็นที่ ๆ ผมได้บอกได้แบ่งปันเรื่องเศร้า ๆ ให้ใครบางคนหรือหลาย ๆ คนที่ได้อ่าน จะด่าจะว่าผมก็ได้ครับ ผมไม่ได้รู้สึกไม่ดีจากคำพูดของคนที่ผมไม่รู้จักหรอก หรือใครจะมีคำพูดดี ๆ ที่อ่านแล้วผมสบายใจขึ้น ผมก็ขอบคุณมาก ๆ ครับ ทุกวันก่อนนอนผมหวังเสมอว่าจะได้ฟังคำพูดดี ๆ จากเค้า ทุกเช้าหลังตื่นขึ้นมาก็หวังเหมือนตอนก่อนนอน และหวังไปอีกว่าตลอดวันผมจะไม่ทำอะไรที่จะทำให้เค้ามีคำพูดที่ผลักหัวใจผมตกลงไปหน้าผาอีกครั้งครับ