ฉันรักยายที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็ก และไม่รู้สึกถึงคำว่าแม่กับแม่ตัวเองมันดูแปลกไหม??

ฉันก็เป็นผู้ธรรมาดานี้แหละ ชอบผู้ชาย แต่สเป็กฉันเปลี่ยนไปตังแต่ ฉันได้อ่านนิยาย(yaoi) เรื่องหนึ่ง มันทำให้ฉันคิดว่า เกย์มีอะไรที่หน้ารักหลายๆอย่าง ทั้งการดูแลเอาใจใส่กัน การเข้าใจซึ่งกันและกัน มันยิ่ง

เรื่องของครอบครัว พ่อ แม่ ของฉันได้หย่าร้างกัน โดยที่ฉันอายุได้ไม่ถึง4 ขวบ ภาพความทรงจำไม่มีภาพ บนหัวฉัน ได้เรือนหายไป และไม่มีวันได้มี คำว่า พ่อแม่ลูกอีกเลย... ฉันได้อาศัยอยู่กับยายตั่งแต่เด็ก แม่ทำ

ฉันอายุ19ปี ในชีวิตฉันไม่เคยมีคำว่าครอบครัวสมบูรณ์แบบในหัวเลย ตั้งแต่เกิดอยู่กับยาย พอเริ่มเข้าอนุบาลย้ายไปอยู่กับย่า พอเริ่มเข้าประฐมย้ายมาอยู่กับแม่ พอเริ่มขึ้นม.ต้นย้ายไปอยู่กับป้าคนที่1 (แน่นอนันก

อย่างผู้ชายใช่คำว่า ผม ก็ไม่แปลกอะไรนะ แม้จะพูดกับหัวหน้า คนอายุมาก หรือน้อยก็ยังได้ แต่ผู้หญิง พอจะใช้คำว่าฉันแล้วไม่กล้าพูดทุกที เลยต้องใช้เรา หรือใช้ชื่อตัวเอง แต่ก็ไม่สุภาพเวลาพูดกะเจ้านาย หัวหน้า

วันนี้ฉันและแม่ เดินกลับบ้านพร้อมกัน นานๆครั้งที่ได้เดินพร้อมกัน เพราะช่วงนี้ฉันฝึกงาน กลับถึงบ้านก็ห้าทุ่มกว่า เลยไม่ค่อยได้คุยกัน แต่วันนี้ได้ day off เลยลงไปรับแม่ เพื่อกลับบ้านพร้อมกัน รู้สึกคิดถึ

ฉันอายุ80ปี  ฉันเริ่มเขียนบันทึกความจำของฉันในวันที่สามีของฉันค่อยๆเสียมันไปจากความชรา สักวันฉันก็ต้องพบกับวิถีเดียวกันกับสามี  ความทรงจำในอดีตของฉันอาจไม่มีค่ากับใคร แต่

สวัสดีค่ะ เราเป็นเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งชีวิต ม.ปลาย แต่โดนทำร้ายด้วยคำพูดมาตั้งแต่อายุ7ขวบจะมาเล่าประสบการณ์ชีวิต พ่อแม่แยกทางกันโตมาพร้อมกับคำว่ากำพร้า แต่วัย7ขวบของเราก็เหมือนเด็กทั่วไปนะ ไม่รู้สึกขาดที

คือเมื่อวานดิฉัน กำลังปั่นจักรยานในหมู่บ้าน ประมาณ5โมงเย็น ฉันแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ จากคนแถวบ้านดิฉันเองค่ะ ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่สิ่งที่ฉันเห็นในตอนนั้นคือ คุณยายท่านหนึ่ง นอ