เเสดงบทละคร

ตามหัวข้อเลยค่ะ ตอนนี้ฉันอายุ 24 ปีเเล้ว เรียนก็เรียนจบเเล้ว เเต่ยังหางานทำไม่ได้ค่ะ บอกก่อนเลยว่าฉันเรียนจบครูมาค่ะ เเต่ฉันไม่ชอบหรอกฉันเรียนเพราะพ่อเเม่ชอบ ฉันสมัครงานผ่านอินเตอร์เน็ตไว้ซึ่งไม่ใช่คร

สวัสดีค่ะคือฉันเป็นสาวอินโทรเวิร์ด ไม่กล้าปฏิเสธคน อยากจะเล่าว่าเราจะเข้ามหาลัยเเห่งหนึ่งเเล้วฉันไม่มีเพื่อนเลยสุ่มทักหาใช้ความกล้ามากเลยเเต่ก็ได้มาคนนึงพอหลังๆเขาขอให้ฉันไปส่งบ้าน วันเเรกที่เขาขอฉันก

ฉันคิดว่าทุกครอบครัวก็อาจจะเคยเจอปัญหาที่มันเครียดมากเเละก็อยากให้ผ่านปัญหาเหล่านั้นไปให้ได้สักที การที่เราเป็นลูกเราก็ไม่ค่อยเข้าใจความคิดของผู้ใหญ่หรือผู้ที่เป็นเเม่สักเท่าไร เราคิดเพียงเเต่ว่าไม่เค

เรื่องนี้คงต้องย้อนไปเมื่อ 4 ปีที่เเล้ว ในโรงเรียนเเห่งหนึ่งได้มีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่ เป็นคนเงียบ สุขุม เรียนเก่ง คนนึงย้ายเข้ามา เเต่อยู่คนละห้องกับฉัน ผ่านไป 1 อาทิตย์ เราก็ได้ทำความรู้จักกัน ด้วย

เกิดปัญหาคือครูให้แต่งกลอนสุภาพ 3 บท แต่ต้องใส่ชื่อเพื่อนลงไปด้วย เพื่อนคนแรกชื่อ ลรัญญา เป็นคนเก่งภาษาค่ะ สนิทกันมากคับ ชอบเม้าท์มอยตามประสาสาวๆ คนสองชื่อ กฤติมา เป็นคนไม่ค่อยพูดค่ะ มีคุยบ้าง คุยเล่น

คือ เราเรียนคณิตศาสตร์แล้วครูเขาถามคำถามแล้วพวกเราเเละเพื่อนตอบไม่ได้แต่มีเพื่อนคนนึงตอบคำถามอยู่เเต่ครูไม่ได้ยินเเล้วเหมือนครูเขาโมโหที่พวกเราเเละเพื่อนๆไม่ตอบกันครูคนนั้นเลยสั่งงานให้ทำทั้งหมด 1 บท

สวัสดีค่ะ เจ้าของกระทู้ อายุ 18 ปีเเล้ว คิดยังไงกับพ่อเเบบนี้ ตอนเด็กๆก็อยู่ย่ากับพ่อมาตั้งเเต่เด็กเลย ย่าก็เป็นคนชอบใช้วาจาไม่ค่อยดีมากนักเช่นคำพูด ไล่ให้ไปตาย ไปตายไหนก็ไป จนตอนเด็กรู้สึกมีเรื่องฝัง