มีเพื่อนก็เหมือนไม่มี?

สวัสดีค่ะเราชื่อมาย สมัยเรียนเรามีเพื่อนเยอะมากๆ พอเริ่มโตเราออกจากที่เรียนเพื่อนลืมเราไป  เราไปอยู่กับแฟนที่บ้าน เวลาไปที่ไหนแฟนจะเอาเราไปด้วย แฟนพาเราไปหาพวกรุ่นพี่หลายคร้ง กลุ่มเดิม แรกๆเราไม่สนิทกับใครเท่าไร เราคิดว่า นานๆไปเดี๋ยวก็คงสนิทเองแหละมั้ง ส่วนตัวเราไม่ค่อยคุยกับใครหรอก เราไปหารุ่นพี่ของแฟนบ่อยมากๆ ทุกครั้งที่ไป เรานั่งคนเดียวตลอด ไม่มีใครเดินมาคุยกับเราเลย บางครั้ง เราก็หาอะไรทำนั่นนี่ แต่ในใจมันก็น้อยใจเหมือนกันทั้งๆที่อยู่ในคนหมู่มากแต่เหมือนเราอยู่คนเดียว แฟนกับรุ่นพี่ชอบทำรถให้กันเวลาไปไหนเขาจะให้เราลงจากรถเพื่อไปลองรถ เราเหงามากเรายืนรอกับพวกรุ่พี่ แต่ตัวเรายืนห่างออกมาคนเดียว ไม่มีใครสนใจ คนอื่นหัวเราะตลกกันยืนสนุกกันเรา ยืนอยู่คนเดียวไม่มีใครคุยกับเราสักคน ตั้งแต่วันนั้นเรากลับมาร้องไห้ทำไมถึงไม่มีใครคุยด้วยทั้งที่เราก็พยายามคุยกะบคนอื่นๆนะ อีกวันนึงแฟนเราก็พาไปอีก แฟนเราก็ลองรถอีกมีพี่คนนึงเดินมาบอกว่า วันหลังอย่ามาแบบนี้นะพาเพื่อนมาด้วยมายืนคนเดียวไม่ได้นะ5555 ได้ยินคำนี้เรารู้ในใจคงหมายถึง เราไม่มีเพื่อนยืนคนเดียวทำอะไรคนเดียว เราเลยขอแฟนกลลับบ้านเราร้องไห้หนักมาก เราไปเหมือนเป็นภาระทุกคน ทุกรอบที่ไปเราบอกแฟนอยากกลับแล้วนะ แฟนก็ด่าเรา ไม่มีใครคุยกับเราแม้แฟนยังไม่สนใจปล่อยให้เรานั่งคนเดียว ทำไมเราไม่มีเพื่อนนะ?