สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าและขอคำปรึกษาดีๆจากคนอ่านทุกคนค่ะ เพราะตอนนี้เราคิดอะไรไม่ออก และไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง
เราคบกับแฟนมาได้4เดือนแล้ว จากที่คบมาทำให้เรารู้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่ซื่อ ไม่เคยคิดอะไร ในขณะเดียวกันเรารู้ตัวว่าเราเป็นคนขี้หึง หึงแรงมากด้วย และเพราะรู้ตัวว่าตัวเองเป็นแบบนี้ในหลายๆครั้งพอเรารู้ตัวว่าเรากำลังหึงและเดี๋ยวจะทำตัวงี่เง่าใส่เขาแน่ๆเราจะพยายามหนีไปจัดการตัวเอง เช่น ไปฟังเพลง ไปเดินเล่น หรือหนีไปคุยกับเพื่อน คือเราพยายามทำไงก็ได้ให้ตัวเองไม่ต้องเผลอวีนหรือทำตัวไม่ดีใส่เขา ซึ่งในหลายๆครั้งแฟนเราก็จับได้ว่าเรากำลังหึง กำลังไม่โอเค เรื่องใหญ่ๆที่เป็นปัญหาหลักจนเราคุยกับแฟนแบบจริงจังเลย คือเรื่องเพื่อนสนิทผู้หญิงของเขาที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ม.ปลาย ขอบอกไว้ ณ ตรงนี้นะคะว่าเราไม่ได้มีปัญหาถ้าแฟนจะมีเพื่อนต่างเพศ เราเข้าใจเพราะเราเองก็มีเพื่อนต่างเพศเหมือนกัน มีเยอะด้วย แต่กับเพื่อนคนนั้นต้องอยู่ในขอบเขตที่เรารับได้ ซึ่งแฟนเราจากที่สังเกตเขาเป็นคนไม่รู้จักขอบเขตค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าเรากับแฟนเคยมีการเคลียร์กัน เราเปิดอกคุยกับแฟนว่าเราเป็นคนขี้หึงและตอนนั้นเราเผลอหึงแฟนเรากับเพื่อนสนิทของเขา เขาก็บอกว่ามันไม่มีอะไรหรอก คนนี้เป็นเพื่อนสนิทมาตั้งแต่ม.ปลาย เป็นเพื่อนที่ไว้ใจได้ที่สุดในมอแล้ว(เรากับแฟนอยู่มอเดียวกันปี1ทั้งคู่ค่ะ)ตอนนั้นเราเลยขอโทษแฟนที่เผลอหึงไป และเราก็ตัดสินใจทักไปขอโทษเพื่อนผู้หญิงคนนั้นของเขา เราได้เปิดใจคุยกับเพื่อนคนนั้น ได้ลองทำความรู้จักกันเราก็เริ่มโอเคขึ้น เราไม่ระแวงอะไรแล้วเพราะเพื่อนเขาก็บอกจะเว้นระยะห่างให้ เราก็โอเคแล้วบอกว่าเธอสามารถเล่นหรือคุยอะไรกับแฟนเราแบบหอบเพื่อนปกติเหมือนเดิมได้เลยนะ ที่เราบอกงั้นเพราะเราเริ่มเชื่อใจเพื่อนเขาว่าเขาจะคุยเล่นกันแบบรู้ขอบเขตจริงๆ แล้วทีนี้เราก็มาเคลียร์กับแฟนต่อว่าเธอคุยกับเพื่อนผู้หญิงทุกคนบ่อยมั้ย รวมถึงเพื่อนคนนี้ด้วย เขาบอกไม่บ่อยเพราะอยู่คนละสาขา เดือนนึงคุย2-3ครั้งเอง เพื่อนผู้หญิงเขาที่คุยด้วยมากที่สุดมีแค่2คน อีกคนนึงเหมือนจะอยู่อีกมอ เราเลยโอเค แล้วบอกเขาไว้ว่าเราไม่ชอบให้เธอคุยกับผู้หญิงคนอื่นย่อยๆรวมถึงเพื่อนผู้หญิงด้วย
ต่อมาสิ่งที่เราเคยบอกไว้ว่าแฟนเราเป็นคนไม่รู้จักขอบเขตเลยคือ
1)เวลาที่เพื่อนเขาจะไปนู่นนี่แฟนเราเสนอตัวไปรับไปส่งโดยไม่เคยขอหรือถามเราเลย
2)ในวันพิเศษเขาบอกรักเพื่อนสนิทผู้หญิงเขา(อันนี้เป็นเพื่อนอีกคนนะคะ)อันนี้เราไม่รู้ว่ามันปกติมั้ย แต่เราไม่ทำกับเพื่อนผู้ชายเราค่ะ เมื่อก่อนตอนโสดเราอาจจะบอก แต่พอเรามีแฟนเราก็หยุด
3)ในวันไปดูหนังเขาชวนเพื่อนผู้หญิงมาด้วยแต่เพื่อนคนนั้นไม่ได้มา เขาชวนเพื่อนโดยไม่ปรึกษาเราก่อน(อันนี้เรามาจับได้ทีหลัง)
แล้วทีนี้เรามาระเบิดเรื่องพวกนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนเพราะอยู่ๆเราก็รู้สึกอยากดูแชทเขากับเพื่อนเขาเพราะวันนั้นเราถามแฟนเราว่าเพื่อนเธอพูดถึงเราว่าไงบ้าง(เราอยากรู้เฉยๆว่าเพื่อนเขาคิดยังไงกับเรา)แล้วแฟนเราเขาจำไม่ได้เราเลยจะขอดูแชทเอง(คู่เราตกลงกันแล้วและโอเคทั้งสองฝ่ายว่าเราสามารถดูแชทกันได้ถ้าอีกฝ่ายขอ)ปรากฏว่าตลอดช่วงเดือนธันวาแฟนเราคุยกับเพื่อนคนนี้เกือบทุกวันเลย และไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับการเรียนด้วยเลยส่วนใหญ่ เป็นแชทพวกสองคนชวนกันไปนู่นไปนี่แต่มันจะมีเหตุที่ต่างฝ่ายต่างไม่สามารถไปได้พวกเขาเลยไม่ได้ไปกัน และใช่ค่ะเรื่องพวกนี้เราไม่เคยรู้เลย เรามาจับได้ตอนเห็นแชทนี่แหละ วันนั้นเราระเบิดทุกอย่างออกมา เราจำได้ว่าเราสติแตกมาก เราตัวสั่น ร้องไห้ หลายความรู้สึกปนกันไปหมด เราจะหนีไปอยู่คนเดียวไปสงบสติอารมณ์เขาก็ไม่ให้ไป เราถามเขาว่าไหนบอกนานๆทีคุยกัน เขาเลยบอกว่าเราจำผิด วันนั้นเขาบอกว่าคุยกัน2-3ครั้งต่ออาทิตย์ เราในตอนนั้นไม่รู้จะทำยังไง รู้สึกอยากหนีไปให้ไกลๆเลยแต่ก็ทำไม่ได้ วันนั้นเราร้องไห้จนง่วงเขาก็พูดแต่ว่าขอโทษซ้ำๆ เขาบอกเขาไม่คิดอะไร ไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหาใหญ่ขนาดนี้ วันต่อมาเราขอเขาห่างกันซักพักเขาก็บอกไม่เอา เพราะถ้าห่างกันสำหรับเขามันก็ไม่ต่างจากการเลิกกันเลย เราเลยทำไรไม่ได้ ทั้งใจตอนนั้นคือความเชื่อใจหายไปหมด ไม่อยากเชื่ออะไรผู้ชายคนนี้แล้ว แต่สุดท้ายเราก็ให้โอกาศค่ะ เราให้โอกาศเขาได้แก้ตัว สามวันแรกเขาพยายามทำดีกับเราทุกอย่างเหมือนเดิมแต่เราไม่อินด้วย ใจเรามันไม่ได้แฮปปี้ และเรารู้สึกว่าเราไม่เห็นความเปลี่ยนแปลง เขาก็บอกไม่รู้ต้องทำไงแล้ว เขาก็ถามว่าเขาทำไรได้บ้าง เราเลยบอกว่างั้นหลังจากนี้เอาแชทให้ดูทุกวัน ไม่ต้องรอให้เราขอเขาต้องให้เราดูเองเลย ตอนนี้ผ่านมา1อาทิตย์แล้วเราก็เห็นว่าเขาไม่ได้คุยกันแล้วค่ะ แต่เราเชื่อไรไม่ได้เพราะมันช่วงสอบ สาขาของเขามันสอบไม่เหมือนคนอื่น เพราะทั้งอาทิตย์นี้เขาหยุดเราเลยคิดว่ามันจะไปมีอะไรได้ไงก็มันไม่มีอะไรให้เขาได้คุยกัน เลยคิดว่าต้องรอดูไปสักพักค่ะ ทุกคืนเรานอนร้องไห้เพราะเรื่องนี้มันเข้ามาในหัวตลอดเลย
สิ่งที่เราอยากปรึกษาคือทุกคนคิดว่าเราหึงเกินไปรึเปล่าคะ เราเซนซิทีฟไปมั้ย เราทำเกินไปมั้ย แล้วเราควรทำยังไงต่อเพราะตอนนี้เราก็ยังรู้สึกไม่เชื่อใจเขาเหมือนเดิม อยากให้อภัยแต่ใจยังไม่พร้อมจะให้อภัยเลย เราต้องทำยังไงต่อไปดีคะ
เราควรจัดการกับความรู้สึกยังไงดีคะ และทำไงถึงจะให้อภัยและกลับมาไว้ใจเขาอีกได้
เราคบกับแฟนมาได้4เดือนแล้ว จากที่คบมาทำให้เรารู้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่ซื่อ ไม่เคยคิดอะไร ในขณะเดียวกันเรารู้ตัวว่าเราเป็นคนขี้หึง หึงแรงมากด้วย และเพราะรู้ตัวว่าตัวเองเป็นแบบนี้ในหลายๆครั้งพอเรารู้ตัวว่าเรากำลังหึงและเดี๋ยวจะทำตัวงี่เง่าใส่เขาแน่ๆเราจะพยายามหนีไปจัดการตัวเอง เช่น ไปฟังเพลง ไปเดินเล่น หรือหนีไปคุยกับเพื่อน คือเราพยายามทำไงก็ได้ให้ตัวเองไม่ต้องเผลอวีนหรือทำตัวไม่ดีใส่เขา ซึ่งในหลายๆครั้งแฟนเราก็จับได้ว่าเรากำลังหึง กำลังไม่โอเค เรื่องใหญ่ๆที่เป็นปัญหาหลักจนเราคุยกับแฟนแบบจริงจังเลย คือเรื่องเพื่อนสนิทผู้หญิงของเขาที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ม.ปลาย ขอบอกไว้ ณ ตรงนี้นะคะว่าเราไม่ได้มีปัญหาถ้าแฟนจะมีเพื่อนต่างเพศ เราเข้าใจเพราะเราเองก็มีเพื่อนต่างเพศเหมือนกัน มีเยอะด้วย แต่กับเพื่อนคนนั้นต้องอยู่ในขอบเขตที่เรารับได้ ซึ่งแฟนเราจากที่สังเกตเขาเป็นคนไม่รู้จักขอบเขตค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าเรากับแฟนเคยมีการเคลียร์กัน เราเปิดอกคุยกับแฟนว่าเราเป็นคนขี้หึงและตอนนั้นเราเผลอหึงแฟนเรากับเพื่อนสนิทของเขา เขาก็บอกว่ามันไม่มีอะไรหรอก คนนี้เป็นเพื่อนสนิทมาตั้งแต่ม.ปลาย เป็นเพื่อนที่ไว้ใจได้ที่สุดในมอแล้ว(เรากับแฟนอยู่มอเดียวกันปี1ทั้งคู่ค่ะ)ตอนนั้นเราเลยขอโทษแฟนที่เผลอหึงไป และเราก็ตัดสินใจทักไปขอโทษเพื่อนผู้หญิงคนนั้นของเขา เราได้เปิดใจคุยกับเพื่อนคนนั้น ได้ลองทำความรู้จักกันเราก็เริ่มโอเคขึ้น เราไม่ระแวงอะไรแล้วเพราะเพื่อนเขาก็บอกจะเว้นระยะห่างให้ เราก็โอเคแล้วบอกว่าเธอสามารถเล่นหรือคุยอะไรกับแฟนเราแบบหอบเพื่อนปกติเหมือนเดิมได้เลยนะ ที่เราบอกงั้นเพราะเราเริ่มเชื่อใจเพื่อนเขาว่าเขาจะคุยเล่นกันแบบรู้ขอบเขตจริงๆ แล้วทีนี้เราก็มาเคลียร์กับแฟนต่อว่าเธอคุยกับเพื่อนผู้หญิงทุกคนบ่อยมั้ย รวมถึงเพื่อนคนนี้ด้วย เขาบอกไม่บ่อยเพราะอยู่คนละสาขา เดือนนึงคุย2-3ครั้งเอง เพื่อนผู้หญิงเขาที่คุยด้วยมากที่สุดมีแค่2คน อีกคนนึงเหมือนจะอยู่อีกมอ เราเลยโอเค แล้วบอกเขาไว้ว่าเราไม่ชอบให้เธอคุยกับผู้หญิงคนอื่นย่อยๆรวมถึงเพื่อนผู้หญิงด้วย
ต่อมาสิ่งที่เราเคยบอกไว้ว่าแฟนเราเป็นคนไม่รู้จักขอบเขตเลยคือ
1)เวลาที่เพื่อนเขาจะไปนู่นนี่แฟนเราเสนอตัวไปรับไปส่งโดยไม่เคยขอหรือถามเราเลย
2)ในวันพิเศษเขาบอกรักเพื่อนสนิทผู้หญิงเขา(อันนี้เป็นเพื่อนอีกคนนะคะ)อันนี้เราไม่รู้ว่ามันปกติมั้ย แต่เราไม่ทำกับเพื่อนผู้ชายเราค่ะ เมื่อก่อนตอนโสดเราอาจจะบอก แต่พอเรามีแฟนเราก็หยุด
3)ในวันไปดูหนังเขาชวนเพื่อนผู้หญิงมาด้วยแต่เพื่อนคนนั้นไม่ได้มา เขาชวนเพื่อนโดยไม่ปรึกษาเราก่อน(อันนี้เรามาจับได้ทีหลัง)
แล้วทีนี้เรามาระเบิดเรื่องพวกนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนเพราะอยู่ๆเราก็รู้สึกอยากดูแชทเขากับเพื่อนเขาเพราะวันนั้นเราถามแฟนเราว่าเพื่อนเธอพูดถึงเราว่าไงบ้าง(เราอยากรู้เฉยๆว่าเพื่อนเขาคิดยังไงกับเรา)แล้วแฟนเราเขาจำไม่ได้เราเลยจะขอดูแชทเอง(คู่เราตกลงกันแล้วและโอเคทั้งสองฝ่ายว่าเราสามารถดูแชทกันได้ถ้าอีกฝ่ายขอ)ปรากฏว่าตลอดช่วงเดือนธันวาแฟนเราคุยกับเพื่อนคนนี้เกือบทุกวันเลย และไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับการเรียนด้วยเลยส่วนใหญ่ เป็นแชทพวกสองคนชวนกันไปนู่นไปนี่แต่มันจะมีเหตุที่ต่างฝ่ายต่างไม่สามารถไปได้พวกเขาเลยไม่ได้ไปกัน และใช่ค่ะเรื่องพวกนี้เราไม่เคยรู้เลย เรามาจับได้ตอนเห็นแชทนี่แหละ วันนั้นเราระเบิดทุกอย่างออกมา เราจำได้ว่าเราสติแตกมาก เราตัวสั่น ร้องไห้ หลายความรู้สึกปนกันไปหมด เราจะหนีไปอยู่คนเดียวไปสงบสติอารมณ์เขาก็ไม่ให้ไป เราถามเขาว่าไหนบอกนานๆทีคุยกัน เขาเลยบอกว่าเราจำผิด วันนั้นเขาบอกว่าคุยกัน2-3ครั้งต่ออาทิตย์ เราในตอนนั้นไม่รู้จะทำยังไง รู้สึกอยากหนีไปให้ไกลๆเลยแต่ก็ทำไม่ได้ วันนั้นเราร้องไห้จนง่วงเขาก็พูดแต่ว่าขอโทษซ้ำๆ เขาบอกเขาไม่คิดอะไร ไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหาใหญ่ขนาดนี้ วันต่อมาเราขอเขาห่างกันซักพักเขาก็บอกไม่เอา เพราะถ้าห่างกันสำหรับเขามันก็ไม่ต่างจากการเลิกกันเลย เราเลยทำไรไม่ได้ ทั้งใจตอนนั้นคือความเชื่อใจหายไปหมด ไม่อยากเชื่ออะไรผู้ชายคนนี้แล้ว แต่สุดท้ายเราก็ให้โอกาศค่ะ เราให้โอกาศเขาได้แก้ตัว สามวันแรกเขาพยายามทำดีกับเราทุกอย่างเหมือนเดิมแต่เราไม่อินด้วย ใจเรามันไม่ได้แฮปปี้ และเรารู้สึกว่าเราไม่เห็นความเปลี่ยนแปลง เขาก็บอกไม่รู้ต้องทำไงแล้ว เขาก็ถามว่าเขาทำไรได้บ้าง เราเลยบอกว่างั้นหลังจากนี้เอาแชทให้ดูทุกวัน ไม่ต้องรอให้เราขอเขาต้องให้เราดูเองเลย ตอนนี้ผ่านมา1อาทิตย์แล้วเราก็เห็นว่าเขาไม่ได้คุยกันแล้วค่ะ แต่เราเชื่อไรไม่ได้เพราะมันช่วงสอบ สาขาของเขามันสอบไม่เหมือนคนอื่น เพราะทั้งอาทิตย์นี้เขาหยุดเราเลยคิดว่ามันจะไปมีอะไรได้ไงก็มันไม่มีอะไรให้เขาได้คุยกัน เลยคิดว่าต้องรอดูไปสักพักค่ะ ทุกคืนเรานอนร้องไห้เพราะเรื่องนี้มันเข้ามาในหัวตลอดเลย
สิ่งที่เราอยากปรึกษาคือทุกคนคิดว่าเราหึงเกินไปรึเปล่าคะ เราเซนซิทีฟไปมั้ย เราทำเกินไปมั้ย แล้วเราควรทำยังไงต่อเพราะตอนนี้เราก็ยังรู้สึกไม่เชื่อใจเขาเหมือนเดิม อยากให้อภัยแต่ใจยังไม่พร้อมจะให้อภัยเลย เราต้องทำยังไงต่อไปดีคะ